Terry E

Είχα μια δύσκολη γέννα της πρώτης μας κόρης στις 23 Σεπτεμβρίου 1970. Ήμουν μόλις δεκαεννιά χρονών, μικρόσωμη, και το μωρό ζύγιζε πάνω από οκτώ κιλά. Μετά από πολλές ώρες τοκετού, ο γιατρός τελικά έκανε καισαρική για να τη γεννήσει. Αργότερα μου είπαν ότι είχα αιμορραγήσει στο χειρουργικό τραπέζι και οι γιατροί φοβόντουσαν ότι «παραλίγο να με χάσουν». Αλλά δεν ήταν τότε που είχα την ΕΠΘ μου. Αυτό συνέβη δέκα μέρες αργότερα.
Ήμουν στο σπίτι με την οικογένειά μου (μαμά, αδερφή και μπαμπάς) επειδή ο σύζυγός μου ήταν στην Αεροπορία και είχε σταλεί για εκπαίδευση σε πολλές πολιτείες μακριά. Είχα την πρώτη μου αναφυλακτική αντίδραση· οι γιατροί υπέθεσαν ότι ήταν πιθανώς μια καθυστερημένη αντίδραση στα φάρμακα που είχα λάβει κατά τη γέννα. Η αδερφή μου και η μαμά με πήγαν στο νοσοκομείο (δεν υπήρχε 911 εκείνη την εποχή) και κηρύχθηκα κλινικά νεκρή κατά την άφιξη. Θυμάμαι να με βάζουν στο φορείο και να μπαίνω στο δωμάτιο επειγόντων, και να είμαι ψηλά στη γωνία του δωματίου να κοιτάζω τον εαυτό μου κάτω στο τραπέζι. Το σώμα μου κοιτούσε προς τα πάνω και τα μάτια μου ήταν ανοιχτά, αλλά δεν έβλεπαν. Είχα δει αρκετή τηλεόραση για να ξέρω ότι ήμουν «νεκρή». Θυμάμαι επίσης να βλέπω τη μαμά και την αδερφή μου στην άλλη πλευρά της πόρτας του δωματίου επειγόντων να προσπαθούν να κοιτάξουν μέσα από το μικρό παράθυρο της πόρτας. (Τους είπα ότι τις είχα δει και μπορούσα να περιγράψω πού ήταν, πώς φαίνονταν και τι είχαν πει. Δεν με πίστεψαν - η αδερφή μου είπε: «Αλλά ήσουν νεκρή. Σε είδαμε!» Έτσι, μετά την αντίδρασή τους, δεν το είπα σε κανέναν άλλον για πολλά χρόνια.)
Αν και αυτό συνέβη πριν από σχεδόν τριάντα τέσσερα χρόνια, το θυμάμαι ακόμα ζωντανά. Δεν βίωσα ένα τούνελ, αλλά μάλλον με περιέβαλε ένα όμορφο φως αγάπης και ήξερα ότι με κρατούσαν στην αγκαλιά του Ιησού σαν παιδί. Είναι ένα αίσθημα άνευ όρων αγάπης, η πιο κοντινή σύγκριση που μπορώ να κάνω είναι η συντριπτική αγάπη που ένιωσα για τη μικροσκοπική μου κόρη όταν την κράτησα - αλλά ούτε αυτή είναι ίδια. Δεν είχα μια ανασκόπηση ζωής, αλλά μάλλον ο Ιησούς και εγώ είχαμε μια εκπληκτική συζήτηση όπου υπομονετικά απάντησε σε όλες μου τις ερωτήσεις. Μία που θυμάμαι καθαρά: Είχα πρόσφατα ολοκληρώσει ένα εξαντλητικό μάθημα λογισμού και είχα όλες τις απαντήσεις της τελικής εξέτασης σωστές εκτός από μία - ήθελα να μάθω την απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Ο Ιησούς γέλασε και μετά μου έδωσε την απάντηση, όχι με λέξεις αλλά με μια «γνώση» που περιλάμβανε όχι μόνο το στοιχείο της ερώτησης, αλλά μια πλήρη κατανόηση όλων των σχετικών πτυχών της ερώτησης. ΕΧΕΙ μια υπέροχη αίσθηση του χιούμορ και κατάλαβα καθαρά ότι ΑΥΤΟΣ απολαμβάνει εμάς τους ανθρώπους όπως ένας πατέρας απολαμβάνει να παρακολουθεί τα μικρά προβλήματα που βάζουν τα παιδιά τους.
Μου επετράπη να έχω πλήρη γνώση και κατανόηση. Θυμάμαι ότι η επίγνωση με χτύπησε με απόλυτη διαύγεια και σκέφτηκα: «Φυσικά, είναι τόσο προφανές. Γιατί το χάνουμε όλοι;» Αν και δεν μου επετράπη να κρατήσω όλη τη γνώση που μου αποκαλύφθηκε, υπάρχουν δύο πράγματα που μου επετράπη να κρατήσω:
1) Σε απάντηση της ερώτησής μου σχετικά με τις θρησκείες του κόσμου και ποια είναι η «αληθινή» θρησκεία, ΑΥΤΟΣ απάντησε: «Οι άνθρωποι έρχονται σε μένα από πολλά μονοπάτια», και είχα την πλήρη κατανόηση της απάντησης, η οποία είναι ευρύτερη από ό,τι μπορούν να μεταδώσουν οι λέξεις. Το θέμα δεν είναι η θρησκεία, αλλά η πίστη.
2) Σε απάντηση της ερώτησής μου γιατί είμαστε εδώ, ΑΥΤΟΣ απάντησε: «Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον». Και πάλι, η κατανόηση και το νόημα της απάντησής ΤΟΥ είναι πολύ περισσότερα από τις λέξεις. Είμαστε ο καθένας μέρος ΤΟΥ και αγαπώντας ο ένας τον άλλον (και τον εαυτό μας), στην πραγματικότητα αγαπάμε ΑΥΤΟΝ.
Αφού πέρασαν αυτό που φαινόταν σαν ώρες, αλλά ήταν μόνο περίπου επτά λεπτά σύμφωνα με τα νοσοκομειακά αρχεία, ΑΥΤΟΣ με ρώτησε αν θα ήθελα να επιστρέψω. Ένιωσα ότι ΑΥΤΟΣ ήξερε ήδη την απάντηση, αλλά ρωτούσε από ευγένεια. Του είπα ότι ήθελα να μείνω εδώ και να μεγαλώσω την κόρη μου. ΑΥΤΟΣ είπε: «Όπως επιθυμείς», και εκείνη τη στιγμή, ήμουν πίσω στο σώμα μου. Ένιωσα τις βελόνες στο σώμα μου και τον πόνο, και άκουσα τον γιατρό να λέει: «Νομίζω ότι την έχουμε πίσω.»
Από τότε απέκτησα μια δεύτερη κόρη και το τέταρτο εγγόνι μας αναμένεται τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Ξέρω ότι ο σκοπός μου εδώ είναι να είμαι μητέρα/γιαγιά και ότι αυτός ο ρόλος έχει μεγάλη εκτίμηση από τον ΘΕΟ. Παίρνω αυτή την ευθύνη πολύ σοβαρά - και γελάω πολύ!