Bonnie B

Όταν ήμουν έξι χρονών, κόλλησα διφθερίτιδα, με πήγαν στο νοσοκομείο όπου σταμάτησα να αναπνέω και πέθανα. Ήμουν άρρωστη για αρκετές μέρες, με φοβερό πόνο στο αριστερό μου αυτί και μετά άρχισε και στο δεξί. Η μητέρα μου προσπαθούσε να με περιθάλψει με σταγόνες ζεστού λαδιού, αλλά δεν βοήθησε. Χειροτέρευα και ανταποκρινόμουν λιγότερο, και θυμάμαι τον μπαμπά να σκύβει πάνω μου καθώς ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου. Προσπάθησε να μου μιλήσει και να με κάνει να του μιλήσω, αλλά ένιωθα αποκομμένη και ανίκανη να συγκεντρωθώ σε αυτόν. Πρέπει να έχασα τις αισθήσεις μου, γιατί το επόμενο που θυμάμαι είναι ότι με κουβαλούσε στο ιατρείο. Ο γιατρός πήρε ένα δείγμα από τον λαιμό μου και ο μπαμπάς με μετέφερε σε ένα εξεταστήριο και με ξάπλωσε σε ένα κρεβάτι καθώς ο γιατρός κοιτούσε μέσα από ένα μικροσκόπιο. Ξαφνικά φώναξε στον μπαμπά (που στεκόταν δίπλα του): «Πήγαινέ την αμέσως στο νοσοκομείο! Έχει διφθερίτιδα!» Θυμάμαι μόνο μέρος της διαδρομής προς το νοσοκομείο, και μετά ξύπνησα σε ένα κρεβάτι καλυμμένο με κάτι που δεν αναγνώριζα. Η μητέρα μου εξήγησε αργότερα ότι ήταν ένας μουσαμάς, που χρησιμοποιούνταν για να φτιάξουν μια σκηνή οξυγόνου. Επειδή ήμουν τόσο μικρή, δεν ήξερα τι ήταν το οξυγόνο, ή γιατί ήμουν σε μια σκηνή από την οποία δεν μπορούσα να δω έξω. Νόμιζα ότι αυτή η σκηνή με εμπόδιζε να αναπνεύσω και άρχισα να παλεύω για να βγω έξω. Οι νοσοκόμες ήρθαν και μου έκαναν πολλές ενέσεις πενικιλίνης (τώρα είμαι πολύ αλλεργική) αλλά συνέχιζα να χειροτερεύω, και ένιωθα σαν να μην μπορούσα να αναπνεύσω. Στην πραγματικότητα ανέπνεα· έπαιρνα τεράστιες, βαθιές ρουφηξιές αέρα, αλλά κατά κάποιο τρόπο ένιωθα σαν να μην ανέπνεα καθόλου και ότι ασφυκτιούσα. Ήθελα να ξαπλώσω, αλλά κάθε φορά που το έκανα, δεν μπορούσα να αναπνεύσω και ένιωθα σαν να πήγαινα κάπου αλλού. Όταν συνέβαινε αυτό, τιναζόμουν όρθια σε καθιστή θέση και προσπαθούσα να εισπνεύσω αρκετό αέρα. Η μητέρα, που καθόταν σε μια καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι, μου έλεγε να ξαπλώσω και θα ήμουν καλά. Της έλεγα επανειλημμένα ότι δεν μπορούσα να αναπνεύσω, και εκείνη μου έλεγε ξανά να ξαπλώσω και θα ήμουν καλά. Δεν έχω ιδέα πόσο κράτησε αυτό, με μένα να λαχανιάζω απεγνωσμένα για αέρα, να κάθομαι και μετά να ξαπλώνω, και μετά να τιναζόμουν ξανά όταν σταματούσα να αναπνέω. Αλλά σταδιακά αδυνάτισα και γινόταν πιο δύσκολο να καθίσω και να παραμείνω συνειδητή. Πρέπει τελικά να αρρώστησα τόσο πολύ που δεν μπορούσα πλέον να παλέψω, γιατί κάποια στιγμή, ξάπλωσα στο κρεβάτι και σταμάτησα να αναπνέω, και τότε πέθανα. Δεν ήταν μια «παρακλίνια» εμπειρία θανάτου, ήταν θάνατος. Άκουσα ένα δυνατό βουητό και ένιωσα ότι ήμουν σε απόλυτο σκοτάδι, και μετά έφυγα από το σώμα μου. Στην αρχή δεν κατάλαβα ότι είχα φύγει από το σώμα μου· είχα επίγνωση ότι αιωρούμουν πάνω από το κρεβάτι, και ότι ήμουν κατά κάποιο τρόπο πολύ, πολύ διαφορετική. Η πρώτη και πιο ζωντανή αίσθηση που είχα ήταν ότι υπήρχε κάποιο μέρος που ήθελα, ΕΠΡΕΠΕ, να πάω, και ήξερα ότι έπρεπε να βγω από εκείνο το δωμάτιο για να μπορέσω να πάω. Πήγα πάνω, προσπαθώντας να φύγω, αλλά σταμάτησα στη γωνία του δωματίου όπου συναντιούνταν οι τοίχοι και το ταβάνι. Κοίταξα κάτω και είδα το κρεβάτι καλυμμένο με τον μουσαμά, και τη μητέρα να κάθεται σε μια καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι. Η τσάντα της ήταν στο πάτωμα δίπλα στην καρέκλα της. Τα χέρια της ήταν διπλωμένα στην αγκαλιά της και το κεφάλι της ήταν σκυμμένο. Αναρωτιέμαι αν προσευχόταν. Συνειδητοποίησα ότι δεν είχα φυσικό σώμα, αλλά ήμουν ακόμα εγώ. Και ήθελα απεγνωσμένα να φύγω. Υπήρχε ένα «μέρος» που ήθελα να είμαι – ένα φως – ένα όμορφο, χρυσό, λαμπερό φως απόλυτης αγάπης και αποδοχής. Αλλά όσο κι αν προσπαθούσα, δεν μπορούσα να βγω από το δωμάτιο. Μπορούσα να «νιώσω» τη στερεότητα των τοίχων και του ταβανιού πίσω από την πλάτη μου, και ήξερα ότι υποτίθεται ότι μπορούσα να περάσω μέσα από αυτό και πέρα, προς το φως, αλλά δεν μπορούσα. Δεν ξέρω πώς ήξερα ότι υποτίθεται ότι μπορούσα να περάσω μέσα από τους στερεούς τοίχους του νοσοκομείου, αλλά το ήξερα. Ήξερα επίσης ότι το μέρος που ήθελα τόσο πολύ να πάω ήταν το «ΣΠΙΤΙ». Μου επετράπη να κρατήσω κάποιες αναμνήσεις, αλλά υπάρχουν άλλες που δεν μπορώ να συλλάβω πλήρως. Νομίζω ότι μπορεί να έφυγα από το δωμάτιο και να πήγα στο φως, αλλά δεν μου επετράπη να θυμηθώ όλη την εμπειρία, γιατί κράτησα αναμνήσεις από μια ολική αγάπη πέρα από κάθε γήινη αγάπη, και να είμαι αγκαλιασμένη σε αυτήν, μουσική που δεν έμοιαζε με καμία που είχα ακούσει ποτέ, και μυρωδιές λουλουδιών πιο γλυκές από ό,τι μπορείς να φανταστείς. Είδα τη Γη σαν από το διάστημα, και είδα κάτι που έμοιαζε με σπίθες από βεγγαλικά της 4ης Ιουλίου να βγαίνουν από αυτήν και να πηγαίνουν προς αυτήν σε μια σταθερή ροή. Από όλη τη Γη, υπήρχαν αμέτρητες «σπίθες» που την εγκατέλειπαν και εξίσου πολλές που έρχονταν προς αυτήν. Δεν υπήρχε αίσθηση χρόνου ή χώρου, και καμία λύπη που άφησα το σώμα μου ή την οικογένειά μου. Ένιωθα μόνο απόλυτη χαρά και ευτυχία. Δεν έχω ιδέα πόσο κράτησε αυτό, και δεν είμαι σίγουρη ότι εμποδίστηκα να πάω στο φως. Μπορεί να πήγα, αλλά δεν μου επετράπη να θυμηθώ τίποτα εκτός από το ότι ήμουν κολλημένη εκεί σε εκείνο το δωμάτιο του νοσοκομείου. Αλλά ξαφνικά ήμουν πίσω στο σώμα μου και ένιωσα σαν να είχα ξυπνήσει από έναν πολύ βαθύ ύπνο. Κάθισα στο κρεβάτι και έπρεπε να κάνω εμετό. Υπήρχε ένας νεροχύτης δίπλα στο κρεβάτι, και η μητέρα με βοήθησε να σκύψω πάνω από τον νεροχύτη ενώ έκανα εμετό, αυτό που η μητέρα μου είπε αργότερα ότι ήταν μεγάλη ποσότητα φλέγματος. Μόλις τελείωσα, ξάπλωσα πάλι και αποκοιμήθηκα. Εκείνη τη στιγμή άρχισα να αναρρώνω. Δεν χρειαζόταν πια να λαχανιάζω τεράστιες ποσότητες αέρα· μπορούσα να αναπνεύσω κανονικά. Έπρεπε ακόμα να περάσω πολύ χρόνο στο νοσοκομείο, αλλά βελτιώθηκα από εκείνο το σημείο και μετά. Πιστεύω ότι ο Θεός πήρε την ψυχή μου από το σώμα μου για αρκετό χρόνο ώστε να βάλει πάνω της ένα θεραπευτικό χέρι, και να με κάνει να γίνω καλά. Και με άφησε να θυμάμαι αρκετά από Αυτόν για να γνωρίζω με σιγουριά ότι μας αγαπά πέρα από κάθε μέτρο, και φροντίζει προσεκτικά τον καθένα μας.