Lisa M

Νέο βιβλίο της Lisa. Κάντε κλικ εδώ για περισσότερες πληροφορίες.


Η εμπειρία μου κοντά στον θάνατο συνέβη όταν ήμουν πέντε ετών, στη Ρωσία όπου γεννήθηκα και ζούσα εκείνη την εποχή, σε ένα ταξίδι διακοπών στη Μαύρη Θάλασσα όπου πήγα με τη μητέρα μου και τους παππούδες μου.
Εκείνη τη συγκεκριμένη μέρα, είχαμε πάει όλοι στην παραλία. Η θάλασσα ήταν ταραγμένη, και η μητέρα μου στεκόταν στο νερό κρατώντας με στην αγκαλιά της. Θυμάμαι να νιώθω ασφάλεια και σιγουριά, αν και τα κύματα ήταν τεράστια, γιγάντια από την οπτική γωνία του πεντάχρονου εαυτού μου, και να ενθουσιάζομαι καθώς έσκαγαν πάνω στη μητέρα μου και σε μένα, ένα προς ένα. Τότε ένα ιδιαίτερα μεγάλο κύμα μας χτύπησε, η μητέρα μου έχασε την ισορροπία της, έχασε το κράτημά της, και εγώ παρασύρθηκα από το κύμα.
Για μια στιγμή ένιωσα τον απόλυτο φόβο του θανάτου, το σώμα μου να αντιλαμβάνεται ενστικτωδώς ότι αυτή ήταν μια απειλητική για τη ζωή κατάσταση. Κράτησα την αναπνοή μου και πάλεψα να βρω κάτι να πιαστώ, για να σωθώ, αλλά τα χέρια μου άρπαζαν μόνο νερό. Μόνο νερό υπήρχε παντού, ήμουν αβοήθητη, εντελώς εκτός ελέγχου. Όταν κατάλαβα ότι δεν είχε νόημα να παλεύω, τίποτα να πιαστώ, παραδόθηκα. Άφησα την αναπνοή μου, σταμάτησα να προσπαθώ να σωθώ, σταμάτησα τον αγώνα για ζωή, και επέτρεψα ό,τι μου συνέβαινε να συμβεί.
Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι να νιώθω την πιο βαθιά και απόλυτη αίσθηση γαλήνης που έχω νιώσει ποτέ στη ζωή μου. Ξαφνικά ένιωθα εντελώς ασφαλής, τυλιγμένη και προστατευμένη από κάτι που μπορώ να περιγράψω μόνο ως πλήρη άνευ όρων αγάπη. Αυτή η αγάπη ήταν γύρω μου, ήταν παντού, αλλά ταυτόχρονα ήμουν και εγώ, αυτή που ήμουν, η ενδότερη ουσία μου. Δεν υπήρχε πια φόβος, καμία ανησυχία, κανένας αγώνας για τίποτα, και θα μπορούσα να συνεχίσω να είμαι όπου ήμουν, και να νιώθω έτσι για πάντα.
Ένιωθα σαν επιτέλους να ήμουν ο αληθινός μου εαυτός. Δεν υπήρχαν όρια ή περιορισμοί απολύτως κανενός είδους, μπορούσα να πάω όπου ήθελα, να γνωρίζω ό,τι επιθυμούσα, να κάνω τα πάντα. Η αίσθηση ελευθερίας ήταν ανεξήγητη. Είχα επίσης μια παράξενη επίγνωση ότι αυτό που συνήθως αποκαλούμε 'χρόνο' είχε ανασταλεί, και δεν υπήρχε πια.
Τότε παρασύρθηκα από κάποια άγνωστη δύναμη, και άρχισα να κινούμαι με τεράστια ταχύτητα, που ένιωθε πολύ μεγαλύτερη από την ταχύτητα του φωτός. Ταξίδεψα μια τεράστια απόσταση, κυριολεκτικά ταξίδεψα 'πέρα από τον κόσμο'. Δεν είχα καμία αίσθηση ότι είχα 'σώμα', απλώς ότι κινούμουν σαν κεραυνός μέσα στο σκοτάδι προς ένα σημείο λαμπερού φωτός στο βάθος, και καθώς πλησίαζα σε αυτό το φως η μοναδική μου επιθυμία ήταν να φτάσω σε αυτό, να πάω εκεί που ήταν αυτό το φως.
Όταν έφτασα στο σημείο του φωτός, βρέθηκα σε έναν κόσμο φωτός. Τα πάντα σε αυτό το μέρος ήταν φτιαγμένα από φως, και ακτινοβολούσαν φως. Ήταν όμορφο και ακτινοβόλο πέρα από κάθε περιγραφή. Ο 'Παράδεισος' θα ήταν μια επαρκής περιγραφή, αλλά δεν είχα καμία θρησκευτική αίσθηση, και ήξερα ότι δεν υπήρχε κάτι σαν 'κόλαση'. Ήξερα, χωρίς να ξέρω πώς και γιατί το ήξερα, ότι αυτό ήταν το μέρος όπου όλοι τελικά πήγαιναν όταν πέθαιναν, ανεξάρτητα από το ποιοι ήταν και τι είχαν κάνει κατά τη διάρκεια της ζωής τους.
Στο μέσο του φωτός, στεκόταν μια αρσενική μορφή. Ακτινοβολούσε αυτό το φως, και ακτινοβολούσε αυτή την εντελώς απόκοσμη πλήρη άνευ όρων Αγάπη. Αγκαλιάστηκα από αυτό το ον, ή τυλίχτηκα στο φως του, που ένιωθε σαν αγκαλιά. Ξαφνικά θυμήθηκα αυτό το μέρος. Αυτό ήταν το σπίτι μου, το μέρος που ήταν πραγματικά το σπίτι μου, και αναρωτήθηκα πώς θα μπορούσα ποτέ να το είχα ξεχάσει. Ένιωθα σαν μετά από ένα μακρύ, δύσκολο ταξίδι σε μια ξένη χώρα να είχα επιτέλους γυρίσει σπίτι, και το ον του φωτός που ήταν μπροστά μου ήταν το ον που με γνώριζε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον στη δημιουργία.
Το ον του φωτός γνώριζε τα πάντα για μένα. Γνώριζε όλα όσα είχα ποτέ σκεφτεί, πει ή κάνει, και μου έδειξε ολόκληρη τη ζωή μου σε μια αστραπιαία στιγμή. Μου έδειξαν όλες τις λεπτομέρειες της ζωής μου, αυτήν που είχα ήδη ζήσει, και όλα όσα επρόκειτο να έρθουν αν επέστρεφα στη γη. Όλα ήταν εκεί ταυτόχρονα, όλες οι λεπτομέρειες όλων των σχέσεων αιτίας και αποτελέσματος στη ζωή μου, ό,τι ήταν καλό ή αρνητικό, όλες οι επιπτώσεις που είχε η ζωή μου στη γη σε άλλους, και όλες οι επιπτώσεις που είχαν οι ζωές των άλλων που με είχαν αγγίξει πάνω μου. Κάθε σκέψη και συναίσθημα ήταν εκεί, τίποτα δεν έλειπε. Και μπορούσα να βιώσω η ίδια τα συναισθήματα και τις σκέψεις όλων των άλλων ανθρώπων που εμπλέκονταν, σχεδόν να γίνω αυτοί, που μου έδωσε μια καθαρά βιωματική κατανόηση του τι προκαλούσε στους άλλους πόνο ή χαρά, τις θετικές ή αρνητικές εμπειρίες και επιπτώσεις των δικών μου πράξεων.
Το ον δεν με έκρινε με κανέναν τρόπο κατά τη διάρκεια της ανασκόπησης της ζωής, παρόλο που είδα πολλές ελλείψεις στη ζωή μου. Απλώς μου έδειξε τη ζωή μου όπως ήταν για μένα, με αγάπησε άνευ όρων, που μου έδωσε τη δύναμη που χρειαζόμουν για να τη δω όπως ήταν χωρίς καμία παρωπίδα, και με άφησε να αποφασίσω μόνη μου τι ήταν θετικό, αρνητικό, και τι έπρεπε να κάνω γι' αυτό. Δεν θυμάμαι καμία λεπτομέρεια από τα γεγονότα που μου δείχθηκαν, ούτε παρελθόν ούτε μέλλον, αλλά θυμάμαι τι ήταν πιο σημαντικό.
Το ον του φωτός μου έδειξε ότι το μόνο που είχε πραγματικά σημασία στη ζωή ήταν η αγάπη που νιώθαμε, οι αγαπημένες πράξεις που κάναμε, τα αγαπημένα λόγια που λέγαμε, οι αγαπημένες σκέψεις που είχαμε. Ό,τι γινόταν, λεγόταν, γινόταν, ή ακόμα και σκεφτόταν χωρίς αγάπη, αναιρούνταν. Δεν είχε σημασία. Απλώς δεν υπήρχε πια. Η αγάπη ήταν το μόνο που είχε πραγματικά σημασία, μόνο η αγάπη ήταν αληθινή. Ό,τι κάναμε με αγάπη ήταν όπως έπρεπε. Ήταν εντάξει. Ήταν καλό.
Και η αγάπη που είχαμε νιώσει κατά τη διάρκεια της ζωής μας ήταν το μόνο που απέμενε όταν όλα τα άλλα, ό,τι φθαρτό στη ζωή, είχε εξαφανιστεί.
Στη συνέχεια θυμάμαι να βρίσκομαι σε κάποιο άλλο μέρος, χωρίς να ξέρω πώς είχα φτάσει εκεί. Το πρώτο ον του φωτός είχε φύγει, και ήμουν περιτριγυρισμένη από άλλα όντα, ή ανθρώπους, που ένιωθα σαν να τους 'αναγνώριζα.' Αυτά τα όντα ήταν σαν οικογένεια, παλιοί φίλοι, που είχαν είναι μαζί μου για μια αιωνιότητα. Μπορώ να τα περιγράψω καλύτερα ως την πνευματική μου οικογένεια, ή οικογένεια της ψυχής. Η συνάντηση με αυτά τα όντα ήταν σαν να επανενωνόμουν με τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή κάποιου, μετά από έναν μακρύ χωρισμό. Υπήρξε μια έκρηξη αγάπης και χαράς που ξαναβλεπόμασταν μεταξύ μας.
Τα όντα επικοινωνούσαν μαζί μου, και μεταξύ τους, με κάποιο είδος τηλεπαθητικού τρόπου. Μιλούσαμε χωρίς λέξεις, άμεσα, από νου σε νου, ή από πνεύμα σε πνεύμα. Κανένας από εμάς δεν είχε σώμα. Ήμασταν όλοι φτιαγμένοι από κάποια άγνωστη ουσία, σαν μια συμπύκνωση καθαρού φωτός, ήμασταν σαν κουκκίδες φωτός μέσα στο φως παντού γύρω μας. Όλοι ήξεραν αμέσως τι είχε 'στο μυαλό του' ο καθένας. Δεν υπήρχε καμία δυνατότητα, ή ανάγκη, να κρύψει κανείς τίποτα από κανέναν. Αυτό το είδος επικοινωνίας καθιστούσε τις παρανοήσεις αδύνατες, και μας έκανε κοντινούς με έναν τρόπο σχεδόν αδύνατο να περιγραφεί. Ήμασταν όλοι άτομα, αλλά ταυτόχρονα ήμασταν όλοι ένα, ενωμένοι με άρρηκτους δεσμούς αγάπης για πάντα, και επίσης ενωμένοι με το φως στον κόσμο του φωτός γύρω μας, αποτελώντας μέρος του, και μέρος του φωτός του άλλου.
Η αγάπη που εξέπεμπαν αυτά τα όντα του φωτός με θεράπευσε, σάρωσε όλο το σκοτάδι μέσα μου, έσβησε όλο τον πόνο και τη θλίψη που είχα συσσωρεύσει κατά τη διάρκεια της ζωής μου στη γη. Η γη και η ζωή που είχα ζήσει σε αυτήν ένιωθαν πολύ μακρινές, γίνονταν όλο και πιο μακρινές, σχεδόν σαν να μην είχαν υπάρξει ποτέ. Ήμουν σε αυτό το μέρος με την οικογένεια της ψυχής μου για μια χρονική περίοδο που ένιωθε σαν αιωνιότητα. Κανένας 'χρόνος' με τη συνήθη έννοια δεν υπήρχε εδώ. Ούτε η έννοια του 'χώρου', αλλά παρόλα αυτά υπήρχαν διαφορετικά μέρη για να πάει κανείς, και χρονικά διαστήματα που περνούσαν. Αυτό είναι μια αντίφαση, αλλά είναι ο μόνος τρόπος που μπορώ να το εξηγήσω με λέξεις. Χώρος χωρίς χώρο, χρόνος χωρίς χρόνο. Σε αυτό το μέρος υπήρχε μόνο το καθαρό Είναι.
Εκτός από το ότι 'θεραπεύτηκα', δεν θυμάμαι τι κάναμε, μόνο ότι ήμασταν μαζί, και το απολαύσαμε πάρα πολύ. Θυμάμαι αυτόν τον 'κόσμο' του φωτός ως τεράστιο, ένα απέραντο μέρος, ένα μέρος χωρίς όρια ή σύνορα, ούτε ατομικά ούτε εξωτερικά. Θυμάμαι ότι όλα τα όντα που ήταν σε αυτό το μέρος είχαν πλήρη, ολική γνώση, για τα πάντα. Όλα ήταν ευχάριστα, αγαπημένα, όμορφα πέρα από κάθε περιγραφή. Το κάθε 'πράγμα' και 'ον' σε αυτό το μέρος ήταν φτιαγμένο από φως, και τα πάντα ήταν φως, ακόμα κι αν υπήρχαν ξεχωριστά 'πράγματα' και 'όντα'. Το φως είναι αυτό που θυμάμαι καλύτερα. Ήταν ζωντανό. Ζωηρό. Ένα ζωντανό φως, που ήταν τα πάντα και όλα, η ουσία των πάντων και όλων.
Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι να βρίσκομαι ξαφνικά ξανά στην παρουσία του όντος του φωτός που είχα συναντήσει πρώτο, και μου είπαν ότι έπρεπε να επιστρέψω. Είπα: με τίποτα, δεν θα το κάνω. Αυτό ήταν περίπου το τελευταίο πράγμα που ήθελα να κάνω. Η ζωή στη γη, γεμάτη σκοτάδι, πόνο, θλίψη, όρια και περιορισμούς, ήταν σαν μια τρομακτική φυλακή σε σύγκριση με αυτό το υπέροχο μέρος, και απλώς αρνήθηκα να επιστρέψω. Μου είπαν ότι δεν είχε έρθει η ώρα μου, ότι μου είχε παραχωρηθεί μια επίσκεψη 'πίσω στο σπίτι', αλλά ότι έπρεπε να εκπληρώσω τον σκοπό μου και να κάνω το έργο που είχα επιλέξει η ίδια να κάνω στη γη. Το ον του φωτός μου θύμισε ότι ο σκοπός μου ήταν να μάθω περισσότερα για την αγάπη, τη συμπόνια, και πώς να τα εκφράζω στη γη, και ότι το έργο μου ήταν να βοηθώ άλλους ανθρώπους με όποιον τρόπο μπορούσα. Το είχα επιλέξει η ίδια. Και μου είπε ότι θα ήμουν πίσω στον κόσμο του φωτός σε χρόνο μηδέν. Ποτέ μην ξεχνάς, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει χρόνος, μόνο η ίδια η αιωνιότητα, είπε.
Το επόμενο πράγμα που ήξερα, ήμουν πίσω, νιώθοντας το σώμα μου, το κύμα με είχε ξεβράσει ξανά στην ακτή, και σερνόμουν στην ακτή βήχοντας πολύ θαλασσινό νερό.
Ως παιδί, ξέχασα την εμπειρία μου κοντά στον θάνατο, και η μνήμη της δεν επέστρεψε παρά πολλά χρόνια αργότερα. Παρόλα αυτά, ήταν πάντα μαζί μου και μου έδινε δύναμη, για να αντιμετωπίσω δυσκολίες στη ζωή μου, και να βοηθάω και να υποστηρίζω άλλους. Καθ' όλη τη διάρκεια της επαγγελματικής μου ζωής εργάζομαι βοηθώντας άλλους με διαφορετικούς τρόπους. Στην ηλικία των δεκαοκτώ άρχισα να δουλεύω με ηλικιωμένους, ετοιμοθάνατους, γεροντικούς, σωματικά και συναισθηματικά άρρωστους ανθρώπους. Δούλεψα με ανθρώπους με AIDS και ψυχικά άρρωστους. Αργότερα εργάστηκα στον τομέα της ψυχικής υγείας και κοινωνικής φροντίδας, με ανθρώπους με ψυχολογικές, κοινωνικές, υπαρξιακές, συναισθηματικές και πνευματικές δυσκολίες, και πάντα θεωρούσα τη δουλειά μου βαθιά ουσιαστική, ακόμα και πριν θυμηθώ την εμπειρία μου κοντά στον θάνατο. Επί του παρόντος εργάζομαι επίσης ως ψυχοσυνθετική θεραπεύτρια, η οποία είναι ένας κλάδος της υπερπροσωπικής ψυχολογίας.
Η εμπειρία κοντά στον θάνατο έθεσε επίσης τα θεμέλια για το δια βίου ενδιαφέρον μου για το παραφυσικό, το μυστικιστικό, το ασυνήθιστο και το πνευματικό, το οποίο είχα από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, χωρίς να γνωρίζω γιατί για πολλά χρόνια. Με οδήγησε να εξερευνήσω άγνωστες διαστάσεις, με έκανε να αναζητήσω και να βρω τις απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα, και να προσπαθώ συνεχώς να μάθω περισσότερα για τη ζωή, τον θάνατο και ό,τι ενδιάμεσα, και να αναζητώ συνεχώς νέους τρόπους να βοηθώ άλλους, που για μένα είναι το πιο ουσιαστικό πράγμα που μπορεί κανείς να κάνει στη ζωή. Στο τέλος, η εμπειρία κοντά στον θάνατο με δίδαξε τόσα πολλά για τη ζωή όσο και για τον θάνατο. Και συνεχίζει να το κάνει.