JoAnn M

من دو نسخه متصل می‌کنم - نسخه اول چیزی است که از یک مصاحبه به دست آمد. نسخه دوم یکی است که چند سال بعد شروع به نوشتن آن کردم - این نسخه کاملاً تمام نشده و برخی نقص‌ها دارد اما خلاصه‌ای از داستان را ارائه می‌دهد. نسخه اول: در خانه بودم و لباس‌ها را تا می‌کردم و احساس خوبی نداشتم که ناگهان متوجه شدم که راه‌های برونکیال من در حال تنگ شدن است و می‌دانستم که دچار مشکل شده‌ام. کمی از اسپری تنفسی معمولی‌ام استفاده کردم، اما موثر نبود. آخرین راه‌حلی که هرگز از آن استفاده نکرده بودم، اپی‌پن بود، یک تزریق اپی‌نفرین - هورمونی که گاهی به آن «آدرنالین» می‌گویند. آن هم فایده نکرد، بنابراین به پدرم که چند خیابان آن طرف‌تر زندگی می‌کرد زنگ زدم و گفتم که به بیمارستان نیاز دارم. پیش از آن که او برسد، به یاد دارم که در خانه مثل یک حیوان در قفس، دور می‌زدم. وقتی او رسید، اصرار کردم که به بیرون برویم تا دوستمان ما را برساند. به یاد دارم که پنج پله اول را به سمت ماشین پایین رفتم و همین بود. در خیابان افتادم. چون شب گرم سپتامبر بود، همسایه‌ها بیرون بودند و مرا دیدند که به زمین افتادم. در حالی که مردم به سمت من می‌دویدند تا مرا از دو راهی خارج کنند (به دلیلی پدرم را به وسط خیابان کشانده بودم)، کسی با شماره 911 تماس گرفت. آمبولانس‌ها رسیدند و نزدیک به چهل و پنج دقیقه در خیابان به من کمک کردند. چون من «وزن مرده» بودم، تا وقتی که آنها نرسیده بودند و نمی‌توانستند یک برانکارد زیرم بگذارند، جابجا نشدم. از آنچه که به من گفته شد، آنها به دنبال نشانه‌های مصرف مواد در من گشتند، خون‌گیری برای تحلیل سریع انجام دادند و بلافاصله مرا انتوب کردند. تنفس من نامنظم بود و مردمک‌هایم ثابت بودند. وقتی احساس کردند که می‌توانند مرا جابجا کنند، مرا به ambulance منتقل کردند. در آن زمان، قلبم برای اولین بار ایستاد. ما فقط به سر corner خیابان من رفته بودیم. از آنجا که پدرم با راننده بود، می‌توانست صدای زنگ‌های مانیتور را بشنود و با این صدا، راننده ناسزا گفت و آژیرها را به صدا درآورد و گفت که داریم او را از دست می‌دهیم. پدرم هرگز مرا دوباره ندید. دو بار دیگر قلبم در حالی که در اتاق اورژانس بودم به‌طور مختصر ایستاد. آخرین بار که حدس می‌زنم روحم به بدنم پیوست، از روی میز بلند شدم و در یک حرکت سیال، به یک پرستار در فک ضربه زدم. چهار نفر از تیم برای نگه‌داشتن من بر روی میز و تزریق دارویی برای آرام کردنم تلاش کردند. آنها فکر کردند که من به سمت لوله تنفسی می‌روم. توضیح دادن آنچه که در آن زمان برای من اتفاق افتاد، بسیار سخت است، زیرا شبیه یک رویا بود، یک رویای زیبا که هرگز قبل از این نبوده است. نمی‌دانم از کجا شروع می‌شود. من از یک تونل سیاه و مخملی عبور کردم، رنگ سیاهی که هرگز ندیده بودم و نمی‌توانم توصیف کنم، به سوی یک نقطه نوری بسیار دور. راهنمایان روحانی داشتم که به من چیزی شبیه «تور جهان» دادند و حس وسعت جهان را داشتم، حس بودن در هنگام خلقت آن، اینکه بخشی از جهان از آغاز آن بودم و من بخشی از تمام آنچه که اتفاق افتاده است و تمام آنچه که خواهد افتاد، بودم. گویی که هیچ حس خودی نداشتم، که همه چیز بودم و همه چیز من بود، از جمله خدا. این احساس بسیار اطمینان‌بخش بود و من احساس خیلی امن و محافظت‌شده‌ای داشتم. من عشق بی قید و شرط، شادی و آرامش عمیقی را احساس کردم. من هیچ حس خطی از زمان نداشتم و حتی اکنون نیز گاهی در عمل کردن در چارچوب 'زمان' مشکل دارم. به من گفته شد که همه چیزهایی که تاکنون اتفاق افتاده و تمام چیزهایی که هرگز اتفاق خواهد افتاد را می‌داند. به من دلایلی برای 'بود'، 'اینکه چیست' و 'اینکه چه خواهد شد' داده شد. به عنوان مثال، به من گفته شد که بخشی از دلیل تغییرات جهانی، در رابطه با آب و هوا، این است که سیاره در حال بازیابی شکل اصلی خود است تا آنچه را که انسان‌ها فکر می‌کردند حق دارند برای مهار قدرتش، اصلاح کند. به عنوان مثال، رودخانه‌ها در حال بازگشت به بسترهای خود هستند. من به یاد دارم که از این موجودات سوال می‌کردم: چرا این اتفاق می‌افتد و چرا آن اتفاق می‌افتد و یاد گرفتم که این برای اتفاق افتادن است. همچنین به من گفته شد، به عنوان یک روی سکه، که انسان‌ها اراده آزاد دارند و برخی از چیزهایی که اتفاق می‌افتد به خاطر انتخاب‌ها است. من به یاد دارم که به عمق سبب و اثر و یین و یانگ چیزها پرداختم. برخی از آن‌ها را دوست نداشتم و اگرچه گاهی در درک آن‌ها دچار مشکل می‌شوم، به این نتیجه رسیدم که این به خاطر انتخاب‌ها اتفاق می‌افتد. این در قلمرو خوبی و بدی بود. صدای‌هایی را شنیدم که هرگز نشنیده بودم و اگرچه هرگز انسانی را ندیدم، می‌دانستم که 'ارتعاشات' در اطرافم وجود دارد که مرا راهنمایی و کمک می‌کند.
بنابراین وقتی به آرامی در حال حرکت بودم، ناگهان متوقف شدم. نمی‌خواستم به بدنم برگردم. با شکلی روبرو شدم که می‌دانستم خداست، و به من گفت که وقتش رسیده که به عقب برگردم. شروع به بحث با خدا به روش خودم کردم و خدا گفت که باید به عقب برگردم زیرا مأموریت من در اینجا کامل نشده است. فکر می‌کنم آن نقطه در اتاق اورژانس بود که شروع به نشستن از روی میز کردم و خشن شدم. تا آن زمان هیچ نشانه‌ای از نورولوژی وجود نداشت و من به محرک‌های نورولوژی (سوراخ‌های سوزنی و غیره) پاسخ نداده بودم.
چشم‌هایم را باز کردم و با واضح‌تر شدن اتاق، احساس کردم که شگفتی سفرم به آرامی از پشت من خارج می‌شود. وقتی به طور بیشتری هوشیار شدم، واقعیت کمتر شد. خانواده‌ام دور بودند و rushed به سمت من. متأسفانه نمی‌توانستم صحبت کنم (و در آن نقطه حرکت کنم زیرا بسته شده بودم، نمی‌توانستم حرکت کنم). نمی‌دانستم چرا، اما موفق شدم دست‌هایم را باز کنند تا بتوانم بنویسم. باید ثابت می‌کردم که هیچ خسارتی از نظر اکسیژن ندارم، هیچ آسیبی به مغز، پس وقتی پرستار وارد شد، کاغذی را با نامم، تاریخ تولد، آدرس، شماره تامین اجتماعی، شماره تلفن محل کار، نام والدین، خواهرزاده‌ها و برادرزاده‌ها و غیره بالا بردم. او اصرار کرد که سوالات بیشتری بپرسد تا اینکه نوشتن کردم برایش که از اتاق بیرون برود. او رفت.
در آن لحظه یک پزشک وارد شد و سعی کرد به من شلیک دیگری بدهد زیرا او فکر می‌کرد دوباره خشن می‌شوم، اما من به او اطمینان دادم که خوبم. او رفت. سپس خواهرم به من گفت چرا من را بسته بودند. من خندیدم. نیازی به گفتن نیست، من بسیار ناامید شدم که روشنایی سمت دیگر بعد از بیدار شدنم بسیار سریع محو شد. پس از رفتن خانواده ام، تصویری از دایی‌ام که در سال‌های ۱۹۶۰ مرده بود را دیدم که با موتور سیکلت می‌گذشت، به زیبایی جیمز دین، و می‌گفت، بچه، این فقط وقت تو نبود.
هفته‌ها بعد، با IANDS (انجمن بین‌المللی برای مطالعات نُزدیک به مرگ) در سیاتل تماس گرفتم تا ببینم این تجربه چه بود و آیا واقعی است. شخصی که در سمت دیگر بود با دقت گوش کرد و بعد از اینکه صحبت کردم، بسیار هیجان‌زده شد. از او پرسیدم آیا می‌تواند به من بگوید که مأموریت من چیست زیرا این علت واقعی تماس من بود. او به من دستور داد تا تماس را در حالت انتظار بگذارم، آرام بنشینم و از جهان بخواهم که بگوید مأموریت من چه بوده است. باید اعتراف کنم که فکر می‌کردم این یک حرف بیهوده است اما همانطور که او گفت عمل کردم. دوباره بر روی تلفن رفتم و به او گفتم که پاسخ عجیبی دریافت کرده‌ام، اینکه من به اندازه کافی عشق نورزیده‌ام. پرسیدم یعنی چه؟ من که کسی را نکشته‌ام، همیشه به خدا و همه این چیزها باور داشته‌ام، حتی حاضرم مگس هم نکشم. من فقط یک زن معمولی هستم، نه داریوش آتش، روز به روز زندگی می‌کنم و کاری که باید انجام دهم را انجام می‌دهم. فکر می‌کنم بعد از این که به اندازه کافی حرافی کردم، او صحبت‌های مرا قطع کرد و گفت تبریک می‌گویم، شما یک تجربه نزدیک به مرگ کلاسیک داشته‌اید. او به من گفت که مأوریت دلیلی است که بیشتر مردم به زمین بازگردانده می‌شوند و اینکه ممکن است تفسیرهای بی‌شماری از اینکه به اندازه کافی عشق نورزیده‌ام وجود داشته باشد. باید این را برای خودم تعیین کنم. اما، او به من یک راز گفت - که بخشی از آن مأوریت این است که به مردم بگویم مرگ نباید ترسناک باشد و گذار به یکی از زیباست. من در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرم که این موضوع با افراد کاملاً غریبه مطرح می‌شود و هرگز احساس عجیبی نمی‌کنم. اکنون درک من از 'بهشت'، از زندگی پس از مرگ، این است که آنچه با شما در زمان مرگ اتفاق می‌افتد، انتخاب شماست. می‌توانید انتخاب کنید که در حالت عشق بی‌قید و شرط وجود داشته باشید یا نه، و همه چیز از این ناشی می‌شود که شما چگونه به خاطر اشتباهاتی که در زندگی‌تان مرتکب شده‌اید، خود را ببخشید. شما به طور کامل خود را قضاوت می‌کنید. دردهایی را که در زندگی‌تان ایجاد کرده‌اید احساس می‌کنید و همه اینها به عنوان خالق به شما بازمی‌گردد. گاهی اوقات مردم در خلال NDE خود این را تجربه می‌کنند - مرور زندگی گذشته - اما من از آن معاف شدم. از آن زمان تاکنون، ملاقات‌های زیادی داشته‌ام، برخی عجیب و برخی غیرعجیب. من با فرشتگان ملاقات کردم، با افرادی روبرو شدم که در مسیر من کمک کردند، با میدان‌های الکترومغناطیسی مشکل داشتم، دستگاه‌ها دچار نقص شدند، لامپ‌ها شکستند، درگیر سه خودرو شدم (یکی از آنها یک ماشین نو بود که مشخص شد معیوب است!)، رؤیاهای مربوط به بلایای طبیعی از جمله آب و هوا، حمل و نقل و غیره داشتم، خواب‌های واضح‌تری داشتم و آگاهی روانی‌ام افزایش یافته است. نتایج این تجربیات به حدی زیاد است که نمی‌توانم همه آنها را ذکر کنم. و آگاهی من از تجربه نزدیک به مرگم همیشه در حال تحول است. ممکن است برنامه‌ای را در تلویزیون ببینم که یادآور تجربه نزدیک به مرگ دیگری باشد. به من گفته شده که همه تجربیات نزدیک به مرگ به طور همزمان بروز نخواهد کرد و در زندگی‌ام به تدریج آشکار خواهد شد. نمی‌توانم تصور کنم چه چیزهای شگفت‌انگیز دیگری اتفاق افتاده است. دیگر به سرعت به دنبال لحظه بعدی نمی‌دوم و در لحظه‌ای که در حال حاضر در حال وقوع است زندگی می‌کنم. سعی می‌کنم اجازه ندهیم موقعیت‌ها به صورت منفی بر من تأثیر بگذارند، هرچند که در دنیای فیزیکی، این کار به راحتی انجام نمی‌شود. اما واکنش من به این موقعیت‌ها تغییر کرده‌است و اینجاست که تغییر عمیق در من اتفاق افتاده است. دیگر به سرعت قضاوت نمی‌کنم و اجازه می‌دهم مردم همانگونه که هستند باشند بدون اینکه بخواهم درک آنها را به توافق با دیدگاه خودم تغییر دهم. متوجه می‌شوم آنها در حال تجربه کارمای خود با انتخاب‌هایشان هستند، چه من بتوانم نتیجه‌های خوب یا بد برای آنها را ببینم یا نه. متوجه هستم که این چیزی است که آنها باید از آن عبور کنند و هر درسی را که نیاز دارند بیاموزند. و برای پیشرفت بیشتر، اگر انتخاب کنند که درس را شناسایی کنند. -------------------------- نسخه دوم: این چیزی است که من سال‌هاست قول داده‌ام انجام دهم. در حالی که نیت‌های من خوب بود، این آسان‌ترین کار نیست که دوباره زنده‌اش کنم. مطمئناً، گفتن آن راحت است، اما وقتی کلمات به تو نگاه می‌کنند و احساس مرتبط با آنها را حس می‌کنی، خوب، کمی غرق‌کننده است. چند بار رایانه را روشن کردم و جایی حتی آن را روی یک دیسک شروع کرده بودم، اما هرگز تمام نشد. فقط به آن زل زده‌ام و خودم را به زمان گذشته منتقل کرده‌ام و در سکوت کلمات نوشته شده، دوباره با تکه کوچکی از بهشت خود ارتباط برقرار کرده‌ام. این واقعاً قبل از وقوع واقعی آغاز شد. آن تابستان سال 1994 بود و مدتی بود که احساس بسیار خوبی نداشتم. آن سال برای من سال سختی بود، در حالی که سعی می‌کردم بار دیگر از نخستین عقب‌نشینی مالی‌ام که از دست دادن شغلم بود، تعادل خود را برقرار کنم. آن تجربه به خودی خود یک کابوس بود اما من قطعاً درس خود را در آنجا آموختم. علف‌ها قطعاً در طرف دیگر سبزتر نیستند. بنابراین با داشتن آن درس در ذهنم، یک شغل موقتی با کارفرمای قبلی‌ام داشتم. توانستم در دپارتمان منابع انسانی چند تماس خوب برقرار کنم و وقتی آن شغل موقتی به پایان رسید، تنها چند هفته طول کشید که شغلی که در آن زمان کامل بود را به دست آورم. به یاد دارم زمانی شروع کردم که احتمالاً در آستانه ذات‌الریه بودم، اما بیمه درمانی یا پول زیادی نداشتم. خیلی شرم داشتم که کمک بخواهم. توانستم 'بهتر' شوم اما در سال بعد یا بیشتر دائم احساس می‌کردم که سرماخوردگی در حال آمدن است. به نوعی به یک کارمندان معتاد تبدیل شده بودم و برای یک منشی، این خیلی عاقلانه نیست. اما به چیزی نیاز داشتم که زمانم را پر کند. دوستان زیادی داشتم - در یکی از محافل 'برجسته' باشگاه بودم، بنابراین زیاد بیرون می‌رفتیم و می‌رقصیدیم. البته، چیزی کم بود. چه چیزی کم بود، نمی‌دانستم. خیلی مدیتیشن درون‌نگر انجام داده بودم، اما همیشه ناکام مانده بودم و فکر می‌کردم که چیزی را به درستی انجام نمی‌دهم. چند سال قبل در یک برنامه مطالعات جامع شرکت کرده بودم و واقعاً فکر می‌کردم یکی از افراد نامناسب این سیاره هستم زیرا فقط نمی‌توانستم جایگاه خود را پیدا کنم. به نظر می‌رسید همه دیگران به چیزی رسیده‌اند و به خوبی پیشرفت می‌کنند. نه من. فقط به خواندن، جستجو و از آب خارج کردن ادامه دادم. به طوری که پیش می‌رفتم. یک بعد از ظهر تابستان در محل کار ناگهان نتوانستم نفس بکشم و احساس کردم که قرار است بیفتد. توانستم با دفتر دیگری تماس بگیرم اما متأسفانه، پرستاری که می‌خواستم با او صحبت کنم مشغول بود. تلفن را قطع کردم و احساس از بین رفت. آن را به چیزی دیوانه‌وار مانند سندرم کلینیک بیمار مقطعی نسبت دادم و فکر کردم که کمبود هوای تازه به همراه حساسیت من به بخارها احتمالاً مرا تحت تأثیر قرار داده‌است. تعطیلات آخر هفته روز کارگر در سال 1994 به من نشانه‌ای داد که چیزی اشتباه است. من در جشن بلوک سالانه خانواده‌ام بودم و احساس تنگی نفس می‌کردم. از آنجایی که تمام عمرم مبتلا به آسم بوده‌ام، به استنشاق‌کننده‌ها وابسته بودم. پس مرتباً از آن‌ها استفاده می‌کردم. با گذشت روز و گرم‌تر شدن آن، شروع به از دست دادن انرژی‌ام کردم. توانستم یک چهره خوب از خودم نشان دهم و در طول شب به خانه برگشتم. در این زمان، دچار مشکل تنفسی شدم و تصمیم گرفتم وقتی به محل کار برگشتم با پزشک تماس بگیرم. قبلاً از این مشکلات عبور کرده بودم و فکر می‌کردم شاید خسته‌ام و این امر به آلرژی‌های اوایل پاییز و احتمالاً یک سرماخوردگی آخر تابستان مربوط باشد. هفته‌ها به آرامی گذشت. البته، وقتی به پزشک مراجعه کردم، هیچ مشکلی نداشتم، بنابراین این واقعه واقعاً فقط به پایان تابستان مربوط بود. در بیستم سپتامبر، روز تقریباً معمولی را در محل کارم گذراندم. کمی خسته بودم و این را به پیاده‌روی مفرط شب قبل نسبت دادم. من در یافتن چیزی برای سرزنش کردن حرفه‌ای بودم. آن شب سه‌شنبه‌ای زیبا و گرم بود و من در حال آماده شدن برای کارهای شب سه‌شنبه‌ام بودم. می‌خواستم لباس‌های شسته‌شده‌ام را به خانه خواهرم ببرم، با خواهرزاده‌ها و برادرزاده‌ام ملاقات کنم و با دوستان در باشگاه برای شب رقص خطی‌ام دیدار کنم. هرگز به برنامه رقص نمی‌رسیدم. به خانه خواهرم رفتم، لباس‌های شسته‌شده‌ام را انجام دادم و با بچه‌ها بازی کردم. حتی ماگی، سگ کاکرشان را نیز برای پیاده‌روی بیرون بردم. در این مدت، شروع به تنگ شدن نفس کردم، بنابراین استنشاق‌کننده مطمئنم را درآوردم. این کمک کرد اما چندان مؤثر نبود، به همین دلیل تصمیم گرفتم از باشگاه دودی بگذرم (اگرچه شلوغ نبود، اما چند نفر سیگاری بودند که آن ابر دودی را نگه می‌داشتند). به خانه برگشتم و شروع به جمع کردن لباس‌هایم کردم. در حین تا کردن حوله‌ها و ملحفه‌ها، واقعاً شروع به تنگ شدن تنفسم کردم. یک قرص خوردم و چند بار دیگر از استنشاق‌کننده استفاده کردم و منتظر اثرش ماندم. با گذر زمان، احساس بدتری کردم. به دفتر پزشکم زنگ زدم تا بگویم که دچار مشکلاتی هستم و به اورژانس برای درمان می‌روم. پیامی گذاشتم که اگر ممکن است با دستورالعمل‌ها تماس بگیرد. سپس با پدرم تماس گرفتم تا دوستم به من در رفتن به مرکز شهر کمک کند. در حال انتظار برای او که چند خیابان را راه برود بودم، احساس بدتری کردم و دچار اضطراب شدم. چند ماه قبل پزشکم یک Epi-Pen به من داده بود به‌عنوان دفاع در برابر مشکلات واقعی. مثل شیر در قفس در حال قدم زدن بودم. تصمیم گرفتم از تزریق استفاده کنم. بیشتر مضطرب شدم و بیشتر قدم زدم. تا این زمان پدرم رسیده بود و من اصرار داشتم که بیرون بمانیم. زمان تقریباً ۸:۳۵ شب بود. دستش را گرفتم و به سمت اولین پله‌ها رفتیم. وقتی به سکو رسیدیم، شروع به از دست دادن دید محیطی‌ام کردم. در تمام این مدت، در حال نفس‌نفس زدن و صحبت کردن بودم. بقیه داستان فیزیکی را پدرم برایم تعریف کرد. من به او چسبیده بودم در حین اینکه به سمت دومین پله‌ها پایین می‌رفتیم. وقتی به پیاده‌رو رسیدیم، او گفت که من شروع به گنگ گفتن کردم و او را به وسط خیابان کشیدم. در این مرحله، در تاریکی کامل غرق شدم و فکر کردم که با انرژی ذخیره شده‌ام ادامه می‌دهم. او گفت که من او را به خیابان کشیدم و پاهایم را به زمین چسباندم. او نتوانست مرا به ایمنی پیاده‌رو برگرداند. ناگهان، او احساس کرد که بدنم شل شده و به خیابان افتادم در حالی که او مرا گرفت. او سعی کرد من را از خطر خارج کند اما من وزنی مرده بودم. از آنجا که شب آرامی بود و برخی از همسایه‌ها بر روی پاسیوهایشان نشسته بودند، آن‌ها شاهد این صحنه شده و به شماره 911 تماس گرفتند. در حالی که برای کمک فریاد می‌کشیدند، برخی از آن‌ها پایین آمدند تا به پدرم کمک کنند که من را از وسط راه بردارد. من جابه‌جا نمی‌شدم. او سرم را از خیابان دور نگه داشت و گفت که من هوای خود را بیرون می‌آمدم و چشمانم در حال چرخش بودند. عضلاتم شل و سنگین بودند و در این مرحله، بدنم خاموش شده بود. من به طور کامل محتویات بدنم را تخلیه کرده بودم. من در دردسر بودم. در این مرحله، جمعیتی شروع به جمع شدن کرده بود. اولین کسی که به محل حادثه رسید، یک کامیون آتش‌نشانی بود. آتش‌نشان مرا در خیابان لوله‌گذاری کرد. امدادگران رسیدند، هر کاری که باید برای تعیین اینکه آیا مواد مخدر دخیل هستند انجام دادند و شروع به پشتیبانی از زندگی کردند. تماس‌هایی به بیمارستان برای اطلاع‌رسانی درباره ورود قریب‌الوقوع ما انجام شد. با این حال، بیش از چهل دقیقه طول کشید تا من را برای انتقال پایدار کنند، نه به ذکر این که من را به stretcher منتقل کنند و به کامیون ببرند. در همین حال، پزشکم به شدت نگران شده و به خانه‌ام زنگ می‌زد زیرا من به بیمارستان در شهر نرسیده بودم. به دلیل شرایط ناپایدارم، امدادگران مرا به نزدیک‌ترین بیمارستان به خانه‌ام، یک بیمارستان کاتولیک که فقط چند مایل دورتر بود، می‌بردند. آن شب با بسیاری از فرشتگان ملاقات کردم، برخی در قالب انسانی که تا رسیدن کمک پزشکی با من ماندند. هیچ‌کس آن‌ها را ندید که چگونه آمدند یا کجا رفتند. آن‌ها هرگز چهره‌هایشان را ندیدند. اما آن‌ها مرا به ادامه‌ی مبارزه تشویق کردند. سفر من شروع می‌شود. من به آرامی در یک تونل سیاه در حال حرکت بودم، بدون جهت خاصی چون بدن نداشتم که بفهمم و متوجه شدم که این سیاهی مانند هیچ‌چیز دیگری که قبلاً دیده‌ بودم نیست. این فضا پر از عشق و شادی و آرامش بود و فقط مرا پرورش می‌داد. امواجی بر من می‌آمدند و به آرامی مرا هدایت می‌کردند. من تحت تأثیر عشقی که دورم را احاطه کرده بود قرار گرفتم و این احساس را می‌توانستم برگردانم. در برهه‌ای، موجودی آمد و مرا به یک تور گردشگری در کائنات برد. من در درونم، خلاقیت و نحوه‌ی ساخته شدن کهکشان‌ها را احساس کردم. من به مکان‌هایی سفر کردم که فراتر از درک بودند و در عین حال مکان‌هایی را مشاهده کردم که تازه شروع به کار کرده بودند! با عشق و همدلی با من برخورد شد که می‌توانستم نگران وضعیت انسان حمل‌کننده‌ام باشم. در حالی که امدادگران به کار خود ادامه می‌دادند و مرا برای انتقال آماده می‌کردند، من مشغول بازی بر روی یک ستاره و ملاقات با خالقم بودم! هیچگاه نگران نبودم که بدن‌هایی وجود ندارد و ترس در قاموس من نبود. چیزها به طور آنی جذب می‌شدند و در آن لحظه، دانش به طور کامل مصرف می‌شد. این موجودات نه مرد بودند و نه زن. از آنجا که هیچ راهی برای اندازه‌گیری زمان وجود ندارد، نمی‌دانم این وضعیت چه مدت ادامه داشت. به من چیزهایی به نمایش درآمد و بیان شد که غیر قابل تصور بودند. هر بار که موجودات با من تمام می‌شدند، دوباره به تونل برمی‌گشتم، در حال شناور بودن، تنها برای این که با موجودات دیگری ملاقات کنم. در برهه‌ای متوجه یک نقطه نور درخشان شدم. به سمت آن شناور شدم. ناگهان، موجود بزرگ و رنگ‌پریده‌ای، مسیر من را مسدود کرد. نمی‌توانستم از روی آن عبور کنم، دور بزنم یا از میان آن رد شوم. به یاد دارم که تلاش کردم و تلاش کردم اما بی‌نتیجه بود. بالاخره از آن خواستم که بگذارد عبور کنم. آن با نرمی گفت نه. دوباره خواستم. آن دوباره گفت نه. کمی شورشی در دنیا، به آن دستور دادم که حرکت کند و سعی کردم آن را کنار بزنم. موفق نشدم. موجودی که من آن را خدا نامیدم، به من گفت که باید به عقب برگردم تا مأموریت خود را کامل کنم. بازگشتن به زمین، پزشکان و پرستاران به شدت روی من کار می‌کردند. علائم حیاتی من به شدت پایین بود، مشخص نبود چقدر اکسیژن از دست داده‌ام و آیا آسیبی به مغزم وارد شده است یا نه. از آنجا که مردمک‌های من ثابت شده بودند و نمی‌توانستند هیچ پاسخی elicite کنند، پزشک به اتاقی رفت که والدین و خواهرم حضور داشتند تا به آنها بگوید که نمی‌داند چقدر بیشتر می‌توانم زنده بمانم و او آنها را تنها می‌گذارد تا درباره ترتیبات تشییع جنازه بحث کنند. در همین حال، من در حال کامل کردن سفر باورنکردنی‌ام بودم و روح من به بدنم بازگشت. در این لحظه، از روی میز بلند شدم و به یک پرستار ضربه زدم - به قدری که فکر کردند یا فک او را شکسته‌ام یا او را دچار ضربه مغزی کرده‌ام. نمی‌توانم تصور کنم آن زمان چقدر قوی بودم! آنها در واقع فکر کردند که من سعی می‌کنم لوله را از گلویم بیرون بکشم در حالی که می‌دانستم که روح من در حال بازگشت به بدنم بود. بر اساس سوابق پزشکی‌ام، این حادثه در ساعت ۱:۰۵ صبح رخ داد. وقتی بیدار شدم، هیچ ایده‌ای نداشتم که کجا هستم، چه روزی است، چه ساعتی است - هیچ چیز. خانواده‌ام در اطرافم جمع شده بودند، همراه با برخی از دوستان، رئیس‌ام و پزشکان و پرستاران. در همان لحظه که بیدار شدم، می‌توانستم احساس کنم که 'دانش' موجود در من به نوعی پوشش داده شده است. می‌دانستم که آنجا است، اما نمی‌توانستم به آن دسترسی پیدا کنم. اعضای خانواده‌ام حداقل به شدت هیجان‌زده بودند. سعی کردم به آنها دسترسی پیدا کنم اما به خاطر رفتار 'خشونت‌آمیزم' بسته شده بودم. خواهرم مرا درباره آنچه که با ضربه زدن به یک پرستار پیش آمده بود، مطلع کرد و تنها کاری که می‌توانستم انجام دهم، لرزیدن از خنده بود. در همین زمان، هیچ ایده‌ای نداشتم که چقدر کوچک هستم - فکر می‌کردم اتاق را پر کرده‌ام! فکر می‌کردم که معلق هستم!! ما با علامت‌های دست به نوعی 'صحبت' کردیم و من به آنها اطمینان دادم که خوب هستم. کمی بعد، پرستاری وارد شد تا از من سؤالاتی بپرسد تا ببیند آیا آسیبی به مغزم وارد شده است یا خیر. من خودکار و کاغذ را گرفتم و پاسخ سؤالات او را قبل از اینکه بخواهد نوشتم - مانند نامم، آدرس، شماره تأمین اجتماعی - حتی رمز عبور کامپیوترم در محل کار را نوشتم. رئیس‌ام متوجه شد که من خوب هستم و به آرامی به پرستار گفت که مرا تنها بگذارد، من خوب هستم. (رئیس من در آن زمان یک جراح سرطان‌شناسی بود.) او بدون توجه به آن، ادامه داد که بپرسد، بنابراین من شروع به نوشتن شعرهای کودکانه کردم. او سپس رفت. پزشکان به طور مداوم وارد و خارج می‌شدند تا ببینند حال من چطور است و از اینکه هنوز زنده‌ام، کمتر از اینکه مغز آسیب دیده‌ای داشته باشم، متعجب بودند. من در نهایت خانواده‌ام را متقاعد کردم که بروند، من خوب هستم. پرستاری که به او ضربه زدم با یک یخ‌پک بر روی گونه‌اش آمد تا من را ببیند. او نسبت به آنچه که انجام داده بودم، بسیار خوش حال بود. او اشاره کرد که این رفتار زمانی که کسی به بدنشان برمی‌گردد، طبیعی است. در این مرحله شروع کردم به فکر کردن به اینکه چه اتفاقی افتاده است. در آن شب از بستگان فوت شده‌ام چندین بار دیدن کردم که به من می‌گفتند که همه چیز خوب خواهد شد. در طول چند هفته آینده، به من بازگشت که من اینجا بر روی یک مأموریت هستم - اما آن چه بود؟ به کتابفروشی رفتم و در مقابل بخش جدید ایستادم و خواستم لطفا کتابی را به من نشان دهند که کمک کند تا بفهمم چه چیزی را تجربه کرده‌ام. بلافاصله یک کتاب از قفسه‌ها پرید و به پایم افتاد - کتاب NDE نوشته باربارا هریس. اینگونه سفر من آغاز شد.
من بعداً متوجه شدم که مأموریت من این بود که برگردم و عشق بورزم، تا به مردم کمک کنم که از مرگ نترسند. به من گفته شد "تو به اندازه کافی عشق نداشتی". این از طریق راهنمایی یکی از اعضای گروه پشتیبانی فوق‌العاده FOI (دوستان IANDS) در سیاتل بود که از طریق تلفن با من مشاوره کرد. او به من گفت که از جهان بپرسم مأموریت من چیست - پاسخ من همانطور که بالاتر گفته شد، بیان شد. فکر کردم که این بهترین چیز است! از آن زمان هیچ وقت متوقف نشده‌ام. در بسیاری از روزها حمل این معجزه آسان نیست، آرزو کردن که "در خانه" باشم. اما می‌دانم که به دلیلی اینجا هستم، همانطور که همه ما هستیم. و دردهای بشریت گاهی غیرقابل تحمل می‌شوند. خیلی چیزهای بیشتری برای گفتن وجود دارد!