Martine T

Sierpień 1990, Awinion. Byłam w ciąży, zbliżał się koniec terminu. Wraz z moim ginekologiem zdecydowaliśmy się zaplanować wizytę w celu wywołania porodu. Moja córka była już sporych rozmiarów, a ja nie byłam stworzona do rodzenia dzieci, zwłaszcza tych okazałych. Urodzenie jej dwa tygodnie przed terminem zwiększało szanse na poród naturalny. Więc podali mi zastrzyk z jakimś środkiem, aby wywołać skurcze. Trwało to całe popołudnie; skurcze co trzy minuty, ale bez rozwarcia. Potem podali mi kolejny zastrzyk, tym razem, aby zatrzymać skurcze, abym mogła spokojnie przespać noc przed kolejną próbą następnego dnia. 21 sierpnia 1990, godzina 9:00. Nowa próba: skurcze co trzy minuty do godziny 18:00. Byłam całkowicie wyczerpana późnym popołudniem. Wtedy położna i mój ginekolog powiedzieli mi, że przebiją wody płodowe, aby pomóc dziecku wyjść, ponieważ ono również zaczynało się męczyć. Dalsze czekanie mogło stać się niebezpieczne. Mój ginekolog przebił wody płodowe i... nic się nie stało. Dziecko nie wyszło. Wtedy zasugerowali cesarskie cięcie. Przybył anestezjolog i podał mi znieczulenie zewnątrzoponowe. Potem wrócił kilka minut później i uszczypnął mnie w wewnętrzną stronę uda. To bolało. Musieliśmy stawić czoła faktowi, że znieczulenie nie zadziałało. Nieco zażenowany poinformował mnie, że nie może podać kolejnego. Po konsultacji zapadła decyzja: jedynym rozwiązaniem było ogólne znieczulenie, aby przeprowadzić cesarskie cięcie. O tej porze było już 21:00, a ja byłam smutna, rozczarowana i zmęczona. Znalazłam się na sali operacyjnej, a anestezjolog uśpił mnie. Ponownie znieczulenie nie zadziałało prawidłowo, ponieważ pamiętam, że słyszałam płacz mojej córki. Słyszałam też, jak położna chwaliła to "piękne" dziecko, a ginekolog nazwał ją "wspaniałą". Byłam bardzo dumna. W tym momencie poczułam, jak opuszczam swoje ciało, zostałam wyrzucona pod sufit sali, ale nie widziałam absolutnie nic. Całkowita czerń. Wiedziałam, że są pode mną, bo słyszałam, jak rozmawiają, ale nie mogłam nic zrobić. Uświadomiłam sobie w tej chwili, że jesteśmy tylko duchem. To był pierwszy szok, ale pozytywny szok, zachwyt, wielkie odkrycie. Kilka sekund później zaczęłam słyszeć głosy. Mężczyzna i kobieta powiedzieli mi, że jeśli pójdę z nimi, nie będę już cierpieć, że moja córka jest piękna i już mnie nie potrzebuje, że zrobiłam, co musiałam i mogłam odejść. Odmówiłam, mówiąc im, że moja córka mnie potrzebuje, że muszę ją wychować, że nie chcę z nimi iść. Nalegali, a ja się zdenerwowałam. Wypuściłam serię przekleństw. Oni podsumowali: "Jest ich więcej niż nas. Następnym razem." Żeby to wyjaśnić, wewnętrznie czułam, że to była bitwa. Bitwa woli, ducha; to była pokusa. Przekonywali mnie, abym poszła z nimi, jakby chcieli odwrócić mnie od mojej odpowiedzialności jako matki. Ale chciałam myśleć o mojej córce, zanim pomyślę o sobie. Nie miałam ochoty z nimi iść. Ponownie, nic nie widziałam, ale przez ich głosy czułam, że są niebezpieczni. W końcu padłam wyczerpana, zużyta, ale w końcu udało mi się wrócić do swojego ciała. Dwadzieścia lat później zbadałam to i dowiedziałam się, że to było NDE (Bliskie Doświadczenie Śmierci). I tak to było negatywne NDE. Do dziś jestem przekonana, że gdybym przyjęła ofertę tych głosów, gdybym powiedziała im, że pójdę z nimi, nigdy nie wróciłabym do swojego ciała. To dla mnie oczywiste, jestem absolutnie pewna. Wiem, bo tego doświadczyłam. Nikt nie może mnie przekonać, że to niemożliwe, ponieważ dla mnie nie jest to wiara, ale pewność, zważywszy na to, czego doświadczyłam. Później, na sali pooperacyjnej, tuż przed obudzeniem się, usłyszałam męski głos, ciepły, potężny i donośny jak w kościele. Powiedział do mnie: "Martine, wczoraj walczyłaś z diabłem, to dobrze. Dzięki tobie jutro zakładnicy zostaną uwolnieni." I obudziłam się zaraz potem z przyjemnym uczuciem bycia w ciepłej kąpieli. Dla kontekstu, odnosiło się to do sytuacji zakładników, która miała miejsce podczas wojny w Zatoce Perskiej z Saddamem Husajnem. Dramatyczny kontekst, w którym każdy dzień niósł swój niepokojący bagaż wiadomości. Fakt, że ten głos powiedział moje imię, Martine, bardzo mnie zaskoczył. Pomyślałam: "Och, oni mnie znają." A potem natychmiast poczułam, że ten głos był głosem Boga. To wciąż moje głębokie przekonanie do dziś. Pojęcia czasu, które zawierał w tym, co powiedział, wydawały się środkiem, który bardzo celowo dał mi do późniejszego zweryfikowania spójności wydarzeń. Jednocześnie miałam bardzo silne poczucie małości; byłam pełna podziwu. Ale czułam też, że nie zasłużyłam na ten kontakt. Wielu ludzi szuka Boga, a jednak On mówi do mnie, małej istoty, która wcześniej o Nim nie myślała, która wyśmiewała ten temat, gdy poruszano go w rodzinnych dyskusjach. Dodałabym też, że kiedy do mnie mówił, informacje, które przekazywał, istniały na kilku poziomach i nie były wyłącznie słuchowe czy głosowe. Było to jak egipskie hieroglify, gdzie każda litera tworzy swój własny dźwięk, a po złożeniu tworzy słowo i całe zdanie. Potem obraz, aby pomóc w zrozumieniu. Zdanie, które wypowiedział, było stosunkowo krótkie, szybkie do usłyszenia i przyswojenia. A jednak w moim umyśle zajmowało dużo miejsca. Zrozumiałam pierwszy i główny przekaz: to były osobiste gratulacje i zachęta. Ale jednocześnie, kiedy powiedział "dzięki tobie", zrozumiałam więcej niż tylko te trzy słowa. Zrozumiałam, że to dzięki temu, że ostatecznie wszystko działa w ten sposób. Dzięki sposobowi, w jaki działa wszechświat, gdzie wybór dobra, wybór Innego (ponieważ wybierałam moją córkę), koniecznie wywołuje pozytywną reakcję łańcuchową; będzie to miało konsekwencje na znacznie większą skalę i dla dobra. Z małego aktu współczucia wobec czegokolwiek, na jakimkolwiek poziomie, wynika łańcuch światła gdzieś we wszechświecie. Tak jak najmniejsze ziarenko piasku spadające na stojącą wodę stworzy swoją część fal, które przetną całą powierzchnię. Miałam też obraz, gdy ten głos do mnie mówił. Zobaczyłam małą kulę, która była Ziemią, naszą planetą, i wydawała się owinięta siecią. Każda nić tej sieci rozświetliła się niebieskim światłem, które krążyło z dużą prędkością przez tę ziemską sieć. Natychmiast wiedziałam, że niebieskie światło reprezentuje dobry uczynek, jakby to była energia, energia miłości. Ziemia wydawała się regenerować.