Harley J

Jestem biologiem terenowym, który zawsze zastanawiał się, jaki jest sens istnienia. Zostałem biologiem, bo po prostu wydawało mi się to logiczne – wybrać zawód, w którym będę pracować na zewnątrz. Postrzegałem nas samych jako „nagie małpy”. Zawsze szukałem odpowiedzi na pytanie „dlaczego”, mimo że byłem ateistą, a moja ówczesna narracja mówiła, że nie ma żadnego celu – po prostu żyjemy i umieramy. W młodości sporo piłem, ale zawsze w atmosferze świętowania. Jak mój brat lubi mawiać: pijemy, aby pamiętać, nie zapominać. Właśnie wróciliśmy z bratem z wyjazdu do Belize, który całkowicie mnie naładował energią i zainspirował; zwłaszcza ta część podróży, która zaprowadziła nas do majańskich ruin Tikal. Zrobiliśmy objazd do Gwatemali, aby zobaczyć ruiny. Otaczająca mnie najwspanialsza dżungla, w jakiej kiedykolwiek byłem, oraz eksploracja tak fascynującej starożytnej cywilizacji zrobiły niesamowite rzeczy dla mojej duszy! Mieszkałem wtedy z bratem. Kiedy wyjeżdżał do pracy, wstawałem i zaczynałem krążyć po korytarzu oraz pisać. Nie byłem pewien, dokąd zmierza ten rytuał, ale czułem się tak dobrze, że po prostu oddałem się temu procesowi. Kiedy szedłem spać, często miałem coś na myśli, co mnie trapiło. Potem śnił mi się sen, który odnosił się do tego problemu – symbolicznie lub bezpośrednio. Budziłem się odświeżony i czułem, że rozwiązałem to, co mnie dręczyło. Spędziłem więc kilka dni na krążeniu i pisaniu. W tym czasie miałem przebłyski różnych rozmów i doświadczeń z mojego życia (to jest ta część, która tak bardzo przypomina mi NDE). Uświadomiłem sobie, że gdziekolwiek byłem, byłem dokładnie tam, gdzie być powinienem. Trwało to do dnia, w którym napisałem słowo „miłość” i po prostu upadłem na ziemię, płacząc. Płakałem najradośniejszymi, najbardziej oczyszczającymi łzami, jakie kiedykolwiek wylałem. Potem mogłem dostrzegać energię jako rodzaj białej mgły wokół drzew, owoców i warzyw. Niewątpliwie był to epizod maniakalny, ale towarzyszyło mu najgłębsze poczucie spokoju, jakie kiedykolwiek znałem. Moje pisanie zakończyło się równaniem. Beta + Alfa = 1 (Emocje + Strach) + (Pewność siebie + Ego) = 1 gdzie Pewność siebie równa się minus strach (-strach), a nasze ego również działa na strachu – strachu przed utratą kontroli nad emocjami. Tylko poprzez Miłość możemy rozpuścić nasz strach i ego, aby żyć w pewności siebie bez ego, znanej jako Oświecenie. I uświadomiłem sobie, że nasze ego jest biologicznym źródłem ucisku, a jedynym sposobem na rozpuszczenie tego ucisku jest miłość. Ewoluujemy jako gatunek, a aby to zrobić, musimy zwiększać naszą pewność siebie poprzez życzliwość, udział w sztuce i nieustraszone dążenie do pasji, zamiast wzbudzać strach (uciskać) innych, co jest starą metodą zdobywania pewności siebie. Wolność emocjonalna była ostateczną formą wolności. Przez, jak sądzę, kilka tygodni mogłem żyć w tym pięknym urzeczywistnieniu i nawiązywać niesamowite więzi z ludźmi – prowadziłem z kimś rozmowę, a podczas niej ujawniał się nowy element układanki. W tym czasie byłem całkowicie trzeźwy. Nie piłem alkoholu ani nie zażywałem żadnych narkotyków czy psychodelików. Ale oczywiście stopniowo zszedłem z góry, a to niesamowite uczucie wyblakło i pomyślałem, że to przeze mnie – że zrobiłem coś źle. Włączył się mój analityczny, naukowy umysł i zacząłem się zastanawiać, co się u licha ze mną stało. Próbowałem siebie uciskać, aby okiełznać swoje ego, co spektakularnie się zemściło. Byłem tak zdezorientowany, przestraszony i samotny. Był rok 2003, więc niewiele osób mówiło o energiach i duchowych przebudzeniach. Znalazłem w internecie California Institute of Integral Studies i wydawało się to idealnym miejscem, aby dowiedzieć się, co się u licha ze mną stało, a przy okazji zdobyć wykształcenie z antropologii. Po przybyciu na miejsce szybko odkryłem, że nie jest to bezpieczna przestrzeń, by o tym rozmawiać. Zwierzyłem się jednemu z profesorów z mojego doświadczenia, a on powiedział, że przykro mu, ale w nie nie wierzy. A jego żona, która do dziś pozostaje najpotężniejszą i najbłyskotliwszą osobą, jaką poznałem, była bardzo krytyczna wobec ludzi twierdzących, że mają duchowe przebudzenia – wręcz wyśmiewała tych odważnych, którzy się do tego przyznawali. Nie byłem jednym z tych ludzi, bo czułem się całkowicie zdruzgotany przez jej męża. Jednak edukacja z zakresu antropologii postkolonialnej była tak niesamowita, że pomyślałem: jeśli ktoś może udowodnić, że one nie istnieją, to właśnie ci ludzie. Niestety, byli tak potężni, błyskotliwi i przekonujący, a ja byłem tak wrażliwy w związku z moim duchowym przebudzeniem, że próbowałem zaprzeczyć, że mi się to przydarzyło. W wyniku tego procesu przeżyłem coś, co uważam za załamanie psychotyczne. Byłem tak zagubiony i niezdolny do pogodzenia najwspanialszego doświadczenia mojego życia z najwspanialszym intelektualnym wykształceniem, że po prostu niekontrolowanie płakałem. Porządnie wystraszyłem moich biednych rodziców. Jednak podczas studiów magisterskich poznałem kolegę z roku, który był analitykiem jungowskim. Raz w miesiącu spotykaliśmy się w grupie snów i używaliśmy naszych snów jako przewodników do uzdrowienia. Do dziś pozostaje to jednym z najgłębszych doświadczeń mojego życia i jednym z głównych powodów, dla których przetrwałem studia. Pozwoliłem sobie wziąć udział w warsztatach szkoleniowych dla nauczycieli Kripalu Yoga, a także pojechałem do Maine w środku zimy, aby zamieszkać w domku i przepracować swój ból. Było to szczególnie potężne doświadczenie, podczas którego przepracowałem mnóstwo bólu, wyłem i wydawałem wszelkiego rodzaju szalone dźwięki. W zeszłej zimie miałem kolejną dość intensywną sesję uzdrawiania, podczas której uświadomiłem sobie, że to życie na jawie jest również snem, a kiedy potrafię poddać się w medytacji, moje oczy wchodzą w coś, co mogę wyjaśnić jedynie jako REM. Ma to sens z punktu widzenia, że nasze sny są dla nas sposobem na uzdrowienie. Dwadzieścia trzy lata to długi czas na rozpamiętywanie czegoś, zwłaszcza duchowego przebudzenia, które pozwoliło mi żyć chwilą przez krótką, błogą chwilę. Ale mam tak uparty, analityczny umysł, że w kółko zadaję pytania: „Dlaczego ja? Jak? Co mam zrobić?”. Stopniowo jednak coraz bardziej się z tym godzę. W końcu pozwolić, aby duchowe przebudzenie mnie zniszczyło, byłoby strasznym jego zmarnowaniem! Ale to była długa droga i mam nadzieję, że napisanie tego przeze mnie pomoże komuś innemu, kto może mieć trudności. Jak teraz to rozumiem, łącząc zarówno moje duchowe, jak i intelektualne nauki… To życie jest snem, a nasza rzeczywistość jest częściowo złożona z naszych emocjonalnych i wyobrażeniowych projekcji. Że jesteśmy w świadomości, a różne rzeczy pojawiają się w naszym życiu jako sposób na nasz rozwój i ewolucję, tak jak w naszych snach. Że jest to zbyt złożone, aby nawet najbardziej utalentowane intelektualnie umysły mogły to pojąć. Dlatego buddyzm ma gry umysłowe, które pomagają się obudzić. I że o wiele, wiele łatwiej osiągnąć oświecenie poprzez taniec niż przez czytanie książki. Że z powodu naszej opresyjnej kultury biali mężczyźni doświadczają dużego bólu emocjonalnego, ponieważ nie zostaliśmy odpowiednio uspołecznieni, aby radzić sobie z naszą traumą, a ponieważ mamy tak wiele przywilejów, kończymy projektując ten ból i powodując ogromne cierpienie. Że świat składa się z opowieści.