Mani O

W nocy 3 lutego 2002 roku miałem bardzo dziwny sen (ta historia nie jest snem, jak zobaczycie później). Widziałem siebie stojącego na otwartej, chyba najlepszym słowem jest, martwej pustyni, niebo było czarno-szare, a ziemia przypominała twardy, suchy, popękany piasek. Przede mną były trzy zakapturzone duchy z czymś w rodzaju studni przed nimi. Miała około czterech do pięciu stóp wysokości, z wodą przypominającą rtęć. Choć nigdy nie widziałem żadnych twarzy ani rąk, te duchy pytały mnie, czy chcę zostać, czy wrócić. Szczerze mówiąc, w tym momencie nie potrafię tego wyjaśnić, ale wiedziałem, że nie śnię – było to tak realne, że budziło strach. Powiedziałem, że chcę wrócić. Wtedy pokazano mi studnię, a straszne życie przede mną, jeśli wrócę. Pamiętam, że powiedziałem: nie, chcę wrócić, moje dzieci potrzebują ojca, by dorosnąć. Woda zamarzła i pojawiło się niesamowite światło. Było tak jasne, że przytłaczające, choć nie widziałem oczami; czułem, jakbym widział obraz Chrystusa. Powiedział mi, że spełni moją prośbę. Obudziłem się, czując się bardzo dziwnie, a jednocześnie żywy i przestraszony, mimo że wierzyłem lub chciałem wierzyć, że to tylko sen.
Później tego ranka poszedłem do pracy, odbierałem telefony jak zwykle, nic dziwnego, nawet nie myślałem o swoim śnie. Późnym popołudniem dostałem trudne zlecenie, niezwiązane z tym, co robiłem tego dnia – bardzo łatwe zlecenie (takie, jakie chciałoby się mieć każdego dnia), ale poza obszarem, w którym pracowałem. Mimo że nie chciałem go przyjąć, zrobiłem to, ponieważ firma twierdziła, że nie ma nikogo innego. Nie wiedziałem wtedy, że inne zlecenie zostało odrzucone przez innego technika jako zbyt niebezpieczne.
Kiedy dotarłem na miejsce, nie wydawało się to wielkim problemem, poza tym, że znajdowało się trzydzieści stóp w powietrzu, ale z drabiną to nie problem – robiłem już wiele takich zleceń. No cóż, postawiłem drabinę, upewniłem się, że jest bezpieczna, a potem wszedłem. Zapomniałem o czymś, więc musiałem zejść. Gdy zacząłem schodzić, drabina się wysunęła i zacząłem spadać z trzydziestu stóp z ważącą sto funtów drabiną.
Gdy spadałem, panowała cisza, nie było wiatru. Nie było zimno. Światło było ze mną i spojrzałem w dół, widząc siebie po tym, jak usłyszałem trzask drabiny. Zobaczyłem siebie na ziemi. Byłem trzydzieści stóp w powietrzu z tym potężnym światłem. Zamiast śniegu zobaczyłem przed sobą światło z pięknym ciepłem. Światło, które było ze mną, pozwoliło mi dotrzeć do światła. Gdy tam byłem, poczułem pauzę, gdzie teraz byłem ze światłem Chrystusa i obserwowałem siebie, jakbym podróżował w czasie, widząc siebie w łóżku, pustkę i wypadek. To było dziwne, bo czułem, że jestem we wszystkich miejscach jednocześnie. Widząc wszystko, poczułem, że światło mówi mi, że spełni moją prośbę o powrót. Powiedziałem, że wrócę, choć czułem, że chociaż chciałbym zostać, muszę wrócić.
Gdy schodziłem z powrotem do swojego ciała, coś mi powiedziano – pamiętam tylko, że powiedziałem: „Obiecuję”. Kiedy się obudziłem, była tam jakaś kobieta i cała masa ludzi stojących nade mną. Wezwano 911, informując, że umarłem. Pierwszą rzeczą, jaką usłyszałem, była płacząca kobieta nachylona nade mną, a potem zszokowana moim przebudzeniem powiedziała: „Musiałeś robić dobre rzeczy dla ludzi, i Bóg pozwolił ci żyć”. Potem krzyknęła do męża, który podszedł i powiedział: „Byłeś martwy, o mój Boże! Byłeś martwy, Bóg pozwolił ci żyć!” Potem policja, karetka i strażacy przyjechali i byli zszokowani, widząc mnie żywego z guzem wielkości piłki golfowej na głowie. Zostałem przewieziony do szpitala.