Margarita C

W roku 1995 mieszkałam w Kostaryce z ojcem moich dzieci. Nie byliśmy w dobrej sytuacji. Wierzę, że pokonałam ten etap, a wypadek ukształtował mnie taką, jaką jestem teraz, jak każde doświadczenie w życiu. Straciłam wiele lęków.

Mieliśmy bardzo poważny wypadek samochodowy. Pojazd nie wyhamował i uderzył w moje okno. Polecieliśmy cztery metry. W tym momencie zadziałał mój instynkt przetrwania oraz wiedza o wypadkach. Napięłam pas bezpieczeństwa tak mocno, jak tylko mogłam. Była ułamek sekundy, w którym moje życie zostało uratowane. Przy uderzeniu poczułam, jak moje biodro przechodzi przez dach. Moja ręka chroniła głowę. Moje biodro, dłoń i głowa doznały uderzenia w tej kolejności i z tą samą intensywnością.

Następnie zobaczyłam coś, co wyglądało jak stalowe drzwi, niczym mandala, która otworzyła się przed moimi oczami. Przyjrzałam się bliżej i nie były ze stali, ale z czystej energii. Znalazłam się w miejscu, gdzie wszystko było światłem i informacją. Nigdy nie byłam tak całkowicie kochana. Uświadomiłam sobie, że jestem częścią tego światła. Zapytałam: „Gdzie jestem?” Nie zdawałam sobie sprawy, że wydałam z siebie dźwięk. Ktoś obok mnie odpowiedział w bardzo niemiły sposób.

W tym momencie wróciłam do źródła. Jako artystka i rzeźbiarka uznałam za dziwne, że nie ma horyzontu. Pozostałam tam przez długi czas, aż usłyszałam głos z peruwiańskim akcentem. Mówiłam do niego, dając instrukcje, by zadzwonił do mojej siostry i ostrzegł moje dzieci. Wiedziałam, że przez scenę wypadku byli pewni, że mnie tam nie ma. Moje dzieci niedawno dowiedziały się, że miałam wypadek, i wciąż nie mogli mnie wyciągnąć z samochodu.

Po tym wszystkim siedziałam w świetle przez długi czas. Słyszałam metaliczne dźwięki. Przecięli samochód, aby mnie wydobyć. Nic nie widziałam. Poczułam stabilizator, który założyli mi pod głowę, bym była unieruchomiona podczas wyciągania z auta. Gdy byłam w karetce, wiedziałam, że umieram. Usłyszałam głos ratownika medycznego mówiącego do dwóch innych: „Powinienem zostać z nią, wy dwaj idźcie do męża i upewnijcie się, że zamknie usta.” Mój mąż w tamtym czasie był bardzo przestraszony i reagował źle. Działo się tak, gdy mdlałam z powodu niskiego ciśnienia. Zawsze miałam ten problem, szczególnie jako dziecko. Moje ciśnienie krwi wahało się jak u kolibra – między umieraniem a powrotem. Nie pamiętam, jak ten ratownik mnie ustabilizował. Nic więcej nie pamiętam. Kiedy obudziłam się w klinice, światło wokół mnie rozpłynęło się w atmosferze. Wiedziałam, że to światło łączy cały świat. Było Miłością i informacją. Nawet teraz czasami wznoszę oczy ku niebu i widzę fragmenty tego światła, co mnie uspokaja.

Miałam złamaną kość biodrową. Moja prawa ręka była całkowicie zmiażdżona z obrażeniami, które wyglądały, jakby kość wychodziła na powierzchnię. Na szczęście mięśnie tworzące moją dłoń pozostały pod kośćmi. Dla lekarza najbardziej niepokojące było moje biodro i to, że nie mogli zatrzymać krzepnięcia krwi. Gdy opuściłam klinikę, brałam leki przeciwzakrzepowe przez 15 dni.

Lekarz powiedział mi, że będę w łóżku przez dwa miesiące, a nauka chodzenia zajmie mi kolejny miesiąc. Moja matka, słysząc o wypadku, przyleciała, by być ze mną. Poprosiłam pielęgniarkę, by przyniosła mi wózek inwalidzki, aby mama nie wiedziała, jak bardzo jestem ranna. Pielęgniarka mi na to nie pozwoliła.

Potem wróciłam do Peru i zaczęłam szukać informacji. Nie trzeba dodawać, że to głównie przez moją wielką wyobraźnię jako artystki i książkę Anity Moorjani, która była bardzo terapeutyczna.

W 1996 roku wróciłam do zapisywania moich snów i spisywania ich. Zaczęłam też ponownie rysować. W tym czasie czytałam dużo Josepha Campbella. Znajdując w tych stronach częste podobne tematy i nazwy, które nadałam pewnej rzeźbie. Myślałam, że doświadczyłam uniwersalnych mitów, które są w ludzkim mózgu. Nazywał ludzi Nomadami każdej narodowości.

Potem zaczęło się poszukiwanie, by zweryfikować, co mi się przydarzyło, gdzie byłam? Ktoś pokazał mi relację mężczyzny, który miał to doświadczenie śmierci. Było jak doświadczenie Anity z rakiem. Pielęgniarka zaopiekowała się nim i okazała mu życzliwość. Gdy uznano go za zmarłego, zabrała go do kostnicy. Ten mężczyzna nie miał rodziny, więc nikt po niego nie przyszedł. Pielęgniarka wróciła następnego dnia, by go ubrać. Była zszokowana, widząc go żywego i wyleczonego! Próbowałam ponownie znaleźć tę informację, ale ją zgubiłam – ta relacja wskazywała na kilka różnych stanów życia tego pana. Podczas jego pobytu w tym, co nazywam źródłem, używał podobnych nazw, które są tematami, których ja używałam, jak 'On Sam', 'Logos', 'Anamneza'. Opisał światło jak nieskończoną rzekę.

Doświadczyłam rzeki, która zabrała mnie i kilku innych. W czasie, gdy byłam zanurzona w tym świetle, napełniono mnie informacjami w obrazach, które przychodziły do mnie nieświadomie. Czułam, że w moich rękach pozostały tylko nitki. Moja nadzieja tkwi w Pustce. Wiedziałam, że nie znajdę niczego w pełnym pokoju i że będę musiała skoczyć w pustkę.

Obecnie przechodzę przez kolejną nową zmianę. Przeprowadzam się do peruwiańskiej dżungli, by tworzyć sztukę, ale po drodze zaangażowałam się w ekologię – zawsze opowiadam się za życiem, bo jeśli standardy ekologiczne upadną, pieniądze w niczym nie pomogą. Wartości się zmieniają, pieniądze są tylko medium do łączenia się z innymi. Pieniądze to kolejne narzędzie, a nie główna wartość. Potem w moje ręce wpadła książka 'Biologia i wiara oraz zmiana przekonań' Bruce’a Liptona. To wraz z Tomem Campbellem, fizykiem kwantowym, dało mi pewność tego. Jak zawsze, będąc bardzo wyczulona, czuję potrzebę, by to ująć naukowo. Dzięki tym dwóm naukowcom z fizyki i biologii, obaj doszli do tego samego wniosku, nie musząc doświadczać żadnej sytuacji podobnej do mojej. Tysiąc podziękowań dla Anity Moorjani za napisanie jej książki.