Terry E

Mia pierwsza córka przyszła na świat 23 września 1970 roku po trudnym porodzie. Miałam wtedy tylko dziewiętnaście lat, byłam drobnej budowy, a dziecko ważyło ponad osiem funtów. Po wielu godzinach porodu lekarz w końcu wykonał cesarskie cięcie, aby ją wydobyć. Później powiedziano mi, że na stole operacyjnym wystąpił u mnie krwotok i lekarze bali się, że „omal mnie nie stracili”. Ale to nie wtedy przeżyłam moje NDE. To wydarzyło się dziesięć dni później.
Byłam w domu z rodziną (mamą, siostrą i tatą), ponieważ mój mąż służył w Siłach Powietrznych i był oddelegowany na szkolenie kilka stanów dalej. Miałam pierwszą reakcję anafilaktyczną; lekarze przypuszczali, że była to prawdopodobnie opóźniona reakcja na leki podane podczas porodu. Siostra i mama zawiozły mnie do szpitala (w tamtych czasach nie było numeru 911) i po przybyciu uznano mnie za klinicznie zmarłą. Pamiętam, jak wjeżdżano mnie na wózku na izbę przyjęć, a ja byłam w rogu sali, patrząc z góry na siebie na stole. Moje ciało patrzyło w górę, a oczy miałam otwarte, ale niewidzące. Oglądałam wystarczająco dużo telewizji, aby wiedzieć, że jestem „martwa”. Pamiętam też, jak widziałam moją mamę i siostrę po drugiej stronie drzwi izby przyjęć, próbujące zajrzeć przez małe okienko w drzwiach. (Powiedziałam im, że je widziałam i potrafiłam opisać, gdzie stały, jak wyglądały i co mówiły. Nie uwierzyły mi – moja siostra powiedziała: „Ale ty byłaś martwa. Widziałyśmy cię!” Więc po ich reakcji nie mówiłam o tym nikomu przez wiele lat.)
Mimo że wydarzyło się to prawie trzydzieści cztery lata temu, wciąż pamiętam to żywo. Nie doświadczyłam tunelu, ale raczej zostałam otulona pięknym światłem miłości i wiedziałam, że jestem trzymana na kolanach Jezusa jak dziecko. To uczucie bezwarunkowej miłości, do którego najbliżej mi do przytłaczającej miłości, jaką czułam do mojej maleńkiej córeczki, gdy ją trzymałam – ale nawet to nie jest to samo. Nie miałam przeglądu życia, ale Jezus i ja odbyliśmy zdumiewającą rozmowę, podczas której cierpliwie odpowiadał na wszystkie moje pytania. Jedno wyraźnie pamiętam: Niedawno ukończyłam wyczerpujący kurs rachunku różniczkowego i miałam wszystkie odpowiedzi na egzaminie końcowym poprawne, z wyjątkiem jednej – chciałam poznać odpowiedź na to pytanie. Jezus roześmiał się i dał mi odpowiedź, nie słowami, ale „wiedzą”, która obejmowała nie tylko element pytania, ale pełne zrozumienie wszystkich jego powiązań. ON ma wspaniałe poczucie humoru i wyraźnie odniosłam wrażenie, że ON cieszy się nami, ludźmi, tak jak ojciec cieszy się, patrząc na drobne kłopoty, w jakie wpakowują się dzieci.
Pozwolono mi mieć pełną wiedzę i zrozumienie. Pamiętam, że świadomość uderzyła mnie z całkowitą jasnością i pomyślałam: „Oczywiście, to takie oczywiste. Dlaczego wszyscy to przeoczamy?” Chociaż nie pozwolono mi zachować całej pokazanej mi wiedzy, są dwie rzeczy, które mogłam zachować:
1) W odpowiedzi na moje pytanie dotyczące religii świata i tego, która jest „prawdziwą” religią, ON odpowiedział: „Ludzie przychodzą do mnie wieloma ścieżkami”, i miałam pełne zrozumienie tej odpowiedzi, które jest szersze niż słowa mogą przekazać. Nie chodzi o religię, ale o wiarę.
2) W odpowiedzi na moje pytanie, dlaczego tu jesteśmy, ON odpowiedział: „Aby kochać się nawzajem”. Ponownie, zrozumienie i znaczenie JEGO odpowiedzi jest o wiele większe niż słowa. Każde z nas jest częścią NIEGO i kochając się nawzajem (i siebie samych), tak naprawdę kochamy JEGO.
Po tym, co wydawało się godzinami, ale według szpitalnych zapisów trwało tylko około siedmiu minut, ON zapytał mnie, czy chciałabym wrócić. Czułam, że ON już znał odpowiedź, ale pytał z grzeczności. Powiedziałam MU, że chcę zostać tutaj i wychować moją córkę. ON powiedział: „Jak sobie życzysz”, i w tej chwili wróciłam do swojego ciała. Poczułam igły w ciele i ból, i usłyszałam lekarza mówiącego: „Chyba ją odzyskaliśmy.”
Od tamtej pory urodziłam drugą córkę, a nasze czwarte wnuczę ma przyjść na świat we wrześniu. Wiem, że moim celem tutaj jest bycie matką/babcią i że ta rola jest wysoko ceniona przez BOGA. Traktuję tę odpowiedzialność bardzo poważnie – i dużo się śmieję!