Bonnie B

Gdy miałem sześć lat, zachorowałem na błonicę, trafiłem do szpitala, gdzie przestałem oddychać i umarłem. Byłem chory przez kilka dni, z strasznym bólem ucha w lewym uchu, a potem zaczął się w prawym. Moja matka próbowała leczyć mnie kroplami ciepłego oleju, ale to nie pomogło. Robiłem się coraz bardziej chory, mniej reagowałem, i pamiętam, jak ojciec pochylał się nade mną, gdy leżałem na łóżku. Próbował ze mną rozmawiać i nakłonić mnie, abym z nim rozmawiał, ale czułem się odłączony i nie mogłem się na nim skupić. Musiałem stracić przytomność, bo następne co pamiętam, to jak niósł mnie do gabinetu lekarskiego. Lekarz pobrał wymaz z gardła, a ojciec zaniósł mnie do sali badań i położył na łóżku, podczas gdy lekarz patrzył przez mikroskop. Nagle krzyknął do ojca (który stał obok niego): 'Natychmiast zabierz ją do szpitala! Ma błonicę!' Pamiętam tylko część drogi do szpitala, a potem obudziłem się w łóżku przykryty czymś, czego nie rozpoznawałem. Matka później wyjaśniła, że to było płócienne przykrycie, używane do stworzenia namiotu tlenowego. Ponieważ byłem tak młody, nie wiedziałem, co to tlen, ani dlaczego jestem w namiocie, przez który nie widziałem na zewnątrz. Myślałem, że ten namiot powstrzymuje mnie przed oddychaniem, i zacząłem walczyć, aby się z niego wydostać. Przyszły pielęgniarki i dały mi wiele zastrzyków penicyliny (teraz jestem bardzo uczulony), ale ciągle robiłem się gorszy i czułem, jakbym nie mógł oddychać. W rzeczywistości oddychałem; łapałem ogromne, głębokie hausty powietrza, ale jakoś czułem, jakbym w ogóle nie oddychał i się dusił. Chciałem się położyć, ale za każdym razem, gdy to robiłem, nie mogłem oddychać i czułem, jakbym gdzieś odpływał. Kiedy to się działo, gwałtownie podrywałem się do pozycji siedzącej i próbowałem wciągnąć wystarczająco dużo powietrza. Matka, która siedziała na krześle obok łóżka, mówiła mi, żebym się położył, a będzie dobrze. Powtarzałem jej, że nie mogę oddychać, a ona znów mówiła, żebym się po prostu położył, a będzie dobrze. Nie mam pojęcia, jak długo to trwało - ja desperacko łapiący powietrze, siadający, potem kładący się, a potem znów podrywający się, gdy przestawałem oddychać. Ale stopniowo słabłem i coraz trudniej było mi usiąść i pozostać przytomnym. W końcu musiałem być tak chory, że nie mogłem już walczyć, bo w pewnym momencie położyłem się na łóżku i przestałem oddychać, i wtedy umarłem. To nie było 'bliskie' śmierci doświadczenie, to była śmierć. Usłyszałem głośne bzyczenie i poczułem, że jestem w całkowitej ciemności, a potem opuściłem swoje ciało. Na początku nie wiedziałem, że opuściłem ciało; byłem świadomy, że unoszę się nad łóżkiem i że jestem jakoś bardzo, bardzo inny. Pierwszym i najbardziej wyrazistym doznaniem było to, że było jakieś miejsce, do którego chciałem, MUSIAŁEM, pójść, i wiedziałem, że muszę wydostać się z tego pokoju, żeby móc tam pójść. Uniosłem się, próbując iść, ale zostałem zatrzymany w rogu pokoju, gdzie spotykały się ściany i sufit. Spojrzałem w dół i zobaczyłem łóżko przykryte płóciennym namiotem, a matkę siedzącą na krześle obok łóżka. Jej torebka leżała na podłodze obok krzesła. Jej dłonie były złożone na kolanach, a głowa opuszczona. Zastanawiam się, czy się modliła. Uświadomiłem sobie, że nie mam fizycznego ciała, ale wciąż byłem sobą. I rozpaczliwie chciałem iść. Było 'miejsce', w którym chciałem być - światło - piękne, złote, olśniewające światło czystej miłości i akceptacji. Ale bez względu na to, jak próbowałem, nie mogłem wydostać się z pokoju. Czułem 'twardość' ścian i sufitu na swoich plecach i wiedziałem, że powinienem móc przez nie przejść i dalej, do światła, ale nie mogłem. Nie wiem, skąd wiedziałem, że powinienem móc przejść przez solidne ściany szpitala, ale wiedziałem. Wiedziałem też, że miejsce, do którego tak bardzo chciałem pójść, to 'DOM'. Pozwolono mi zachować pewne wspomnienia, ale są inne, których nie mogę do końca uchwycić. Myślę, że być może opuściłem pokój i poszedłem do światła, ale nie pozwolono mi zapamiętać całego doświadczenia, ponieważ zachowałem wspomnienia totalnej miłości wykraczającej poza jakąkolwiek ziemską miłość, i bycia w nią objętym, muzyki niepodobnej do żadnej, jaką kiedykolwiek słyszałem, i zapachów kwiatów słodszych, niż możesz sobie wyobrazić. Widziałem Ziemię jak z kosmosu i widziałem coś, co wyglądało jak iskry z fajerwerków z 4 lipca, wychodzące z niej i wracające do niej w stałym strumieniu. Z całej Ziemi niezliczone 'iskry' ją opuszczały i równie wiele do niej przybywało. Nie było poczucia czasu ani przestrzeni, ani żalu z powodu opuszczenia mojego ciała czy rodziny. Czułem tylko całkowitą radość i szczęście. Nie mam pojęcia, jak długo to trwało, i nie jestem pewien, czy zostałem powstrzymany przed pójściem do światła. Mogłem pójść, ale nie pozwolono mi zapamiętać niczego poza utknięciem w tym szpitalnym pokoju. Ale nagle wróciłem do swojego ciała i poczułem się, jakbym został obudzony z bardzo głębokiego snu. Usiadłem na łóżku i musiałem zwymiotować. Obok łóżka był zlew, a matka pomogła mi pochylić się nad zlewem, podczas gdy zwymiotowałem to, co matka później nazwała dużą ilością flegmy. Gdy tylko skończyłem, położyłem się z powrotem i zasnąłem. W tym momencie zacząłem wracać do zdrowia. Nie musiałem już łapać ogromnych ilości powietrza; mogłem normalnie oddychać. Wciąż musiałem spędzić dużo czasu w szpitalu, ale od tego momentu czułem się lepiej. Wierzę, że Bóg wziął moją duszę z mojego ciała na tyle długo, by położyć na niej uzdrawiającą rękę i sprawić, że wyzdrowiałem. I pozwolił mi zapamiętać wystarczająco dużo o Nim, abym wiedział na pewno, że On naprawdę kocha nas bez miary i czujnie opiekuje się każdym z nas.