Emily W

W wieku 40 lat związałam się z mężczyzną, który nigdy nie miał dziecka. Wiedziałam, że jesteśmy sobie przeznaczeni, ponieważ gdy pierwszy raz na niego spojrzałam, usłyszałam w głowie głos: 'OTO jesteś'. Czułam, że moje poszukiwania dobiegły końca. Po roku spędzonym razem zapytałam go: 'Czy chcesz dziecko?' a on odpowiedział: 'Zróbmy to'. Miałam już czworo dzieci z poprzedniego małżeństwa, więc to był mój prezent dla niego. Moje bliźniaki, urodzone 7 lat wcześniej, przyszły na świat przez planowane cesarskie cięcie, ale dwoje najstarszych urodziłam naturalnie. Nie bałam się, że wcześniejsza blizna rozejdzie się podczas tego porodu, ponieważ powiedziano mi, że blizna jest już ustabilizowana i nie ma ryzyka pęknięcia przy skurczach. Tydzień przed terminem poszłam do szpitala i powiedziałam, że miałam wizję pęknięcia blizny, prosząc o cesarskie cięcie. Odpowiedzieli mi, że to niemożliwe, bo termin jest tak blisko, i że wszystko będzie dobrze. 5 dni później odeszły mi wody, gdy byłam w domu. Pojechałam do szpitala z łagodnymi skurczami. Po kilku godzinach na porodówce zaczęły się silne skurcze. Ból był tak intensywny, że się trzęsłam. Wyjaśniłam położnym, że pierwsze dwoje dzieci urodziłam naturalnie, bez żadnych leków, więc wiem, jak wygląda ból porodowy. Powiedziałam im, że TEN ból to NIE TO. Śmiały się ze mnie i zostawiły mnie. Przez 11 godzin krwawiłam wewnętrznie do śmierci. Moje dziecko miało płaską linię serca, ciągle w stanie zagrożenia życia przez połykanie krwi. Mój partner był tak straumatyzowany moimi rozpaczliwymi błaganiami o pomoc, że musiał opuścić budynek. Wreszcie jedna z położnych zdała sobie sprawę, że coś jest naprawdę nie tak. Znalazła chirurga i ściągnęła go na moją salę. Spojrzał na mnie i ogłosił alarm. Krzyczał na personel, że umieram. Zapanował totalny chaos, wszędzie pełno personelu. Dosłownie podnieśli mnie z łóżka i RZUCILI na wózek. W ciągu 2 minut byłam na sali operacyjnej. Chirurg nachylił się nade mną i powiedział: 'Będziemy musieli cię uśpić. Umierasz, a twoje dziecko też.' Powiedziałam mu, żeby zrobił wszystko, co trzeba, aby uratować moje dziecko. Mieli monitor na moim brzuchu, by słuchać bicia jego serca, i zaczęło bić ponownie. Powiedział mi, że zamiast tego podadzą mi znieczulenie zewnątrzoponowe, ponieważ jestem zbyt blisko śmierci, by narkoza ogólna była bezpieczna. Nie wiem, jaki lek przeciwbólowy mi podali, ale czułam się już dobrze i tylko skinęłam głową. Mój syn się urodził, a oni pracowali nad nim. Potem straciłam przytomność. Znalazłam się w nieskończenie mglistym pomieszczeniu. Nie było ścian ani sufitu, o ile pamiętam. Byłam jak w środku chmur. Bóg podszedł do mnie i obdarzył mnie ogromnym, pięknym uśmiechem. Jego obecność wcale mnie nie zaskoczyła. To była znajomość większa niż jakakolwiek na ziemi. Objął mnie i powiedział, że tak się cieszy, że mnie widzi. Jego głos był mi najbardziej znajomy, bo go znałam. Był jak każdy głos, jaki kiedykolwiek słyszałam w całym moim życiu, ukształtowany w jeden rezonans. Przeszedł ze mną kilka metrów, gdy wciąż byliśmy w tej chmurowej przestrzeni; i rozmawialiśmy. Nie pamiętam wiele z tego, o czym mówiliśmy. Ale poczułam OGROMNY smutek, jaki czuł z powodu tego, jak ludzkość traktuje się nawzajem. Nie było gniewu, tylko głębokie, bolesne rozczarowanie i smutek. Bóg jest czystą miłością. Nie ma w sobie zdolności do Boga opisanego w mitach biblijnych. Bóg, z którym rozmawiałam, nigdy nie wybrałby zemsty i kary dla swoich stworzeń. Jego skóra lśniła i iskrzyła się intensywnie jasnym światłem; jak nic na ziemi. Światło było najjaśniejsze z jasnych, ale nie oślepiające. Powiedział mi rzeczy, które go uszczęśliwiają. Wśród nich było okazywanie sobie życzliwości, pomaganie sobie i kochanie się nawzajem. Mówił mi, jak ważne jest przebaczenie. Przekazał mi, że jeśli ludzkość ma przetrwać, jedyną drogą jest miłość. Wyjaśnił, że miłość jest jak infekcja, która może przejąć kontrolę i pochłonąć ciemność panującą na ziemi. Czułam miłość, jaką miał do mnie i do każdej duszy. Powiedział mi, że jestem częścią niego, a on jest częścią mnie i każdej duszy na ziemi. Wszyscy byliśmy jednym i połączeni. Nie pamiętam nic więcej, oprócz przebudzenia na sali wybudzeń. Byłam taka zmarznięta, że dygotałam do szpiku kości. Moje zęby trzeszczały, bo tak mocno szczękały. Pielęgniarka obok mnie pobiegła po ogrzane koce. Minęła co najmniej godzina, zanim przestałam się trząść i się ogrzałam. Chirurg przyszedł i porozmawiał ze mną. Powiedział mi, że wewnętrznie byłam w opłakanym stanie. Zrobił, co musiał, by uratować mi życie, ale już nigdy nie będę mogła mieć więcej dzieci. Ostrzegł mnie, że gdybym zaszła w ciążę, zabiłoby mnie. Mój syn został wrzucony w ramiona swojego ojca na korytarzu, podczas gdy oni walczyli o moje życie. Mój partner powiedział mi, że minęły godziny, zanim powiedziano mu, że będę żyć. Nigdy wcześniej nie trzymał dziecka w ramionach, a całe doświadczenie było dla niego traumatyczne. Kiedy w końcu zawieźli mnie na salę, przynieśli do mnie mojego syna. Nasze oczy się spotkały i pojawił się w nich ten błysk. To było spojrzenie, które znałam, gdy rok wcześniej spotkałam jego ojca. To było: 'Ach, oto jesteś.' Wierzę, że Bóg dotknął mnie ponownie kilka lat temu, ale to nie było NDE. Jednak wierzę, że było z tym związane z powodu więzi, którą zachowałam z mojego doświadczenia NDE.