Lisa B

Wykonywałam pracę weterynaryjną przy koniu. Koń stanął dęba i uderzył mnie przednim kopytem prosto w głowę, twarz i ramię, gdy próbowałam się osłonić. Doznałam złamań kilku kości twarzy, odwarstwienia siatkówki oraz złamania kości promieniowej w ramieniu. Przez krótki czas byłam nieprzytomna. Moje doświadczenie w tym czasie wydawało się jednak trwać znacznie dłużej, gdyby miało się rozgrywać ściśle w tej fizycznej rzeczywistości.
Nagle znalazłam się nad swoim ciałem, patrząc z góry na całą scenę. Widziałam rzeczy poza boksem, w którym byłam, nawet gdyby to było niemożliwe, gdybym patrzyła z miejsca, w którym znajdowało się moje ciało. To było jak patrzenie z góry, jakby kamera uniosła się, by pokazać rozszerzony widok sceny. Uświadomiłam sobie, że są ze mną dwie (może trzy) istoty, po jednej z każdej strony. Komunikowały się ze mną bezpośrednio, telepatycznie, po prostu przekazując swoje treści wprost do mojej świadomości. Żadnych słów i o wiele mniej „czasu”. Wiedziałam, że jestem w jakiś sposób odłączona od tych zwykłych „praw” lub sposobów przetwarzania doświadczeń. Choć nie odczułam przeglądu życia w konkretnych kategoriach, pokazano mi – poprzez zrozumienie, nie obrazy czy filmy – wiele znaczących rzeczy w moim życiu. Dobro i zło. Wszystko skupione na moim wkładzie; jak sobie radziłam. Pamiętam niemal namacalny brak jakiegokolwiek strachu. Zrozumiałam, że ten strach leży u podstaw wielu naszych złych wyborów. Że nie ma się czego bać.
Czułam wobec siebie współczucie, jakiego nigdy nie mogłabym sobie wyobrazić. Rodzaj miłości, jakiej nie znałam. Empatię, litość za wszystko, co przeżyłam, i nową determinację, by pozwolić sobie żyć tak, jak mogłam, powinnam i musiałam. Wiedziałam, że mam jasny cel i został mi on pokazany, abym zrozumiała, jak bardzo byłam potrzebna. Nie czułam bólu. Nie byłam pewna, czy ja lub moi przewodnicy mieli ciała. Nie wydawało się to mieć znaczenia. Byłam w kontakcie ze wszystkimi informacjami; całkowitym zrozumieniem wszystkiego. Ale to, z czym się połączyłam, to tylko waga mojego życiowego celu. Widziałam przyszłość (nie pamiętam jej teraz), a nawet widziałam, jak trudne będzie dochodzenie do siebie po wypadku, ale wiedziałam, że przez to przejdę, co było wszystkim, co miało znaczenie, abym mogła iść dalej i robić to, co mam robić.
I że mogę służyć temu celowi tylko wtedy, gdy stracę lęki: przed odrzuceniem, przed tym, że nie będą mnie lubić za poglądy, które głoszę, przed tym, że inni mają kontrolę nad sprawami (tylko my mamy) itd. A potem mogę działać z czystej miłości; bez komplikacji i kompromisów. Gdy już „to wszystko zrozumiałam”, znalazłam się z powrotem w swoim ciele w rozdzierającym bólu. Miałam też wiedzę, że ci przewodnicy są zawsze obecni, gdy są potrzebni. Są ostatecznymi opiekunami.