Martine

Byłem chory na grypę przez około pięć tygodni, przebywałem w domu na zwolnieniu lekarskim z pracy i leżałem w łóżku. Było przed południem. Obudziłem się, zdając sobie sprawę, że jest mi znacznie gorzej, dużo bardziej chory i tak słaby, że ledwo mogłem usiąść. Trudno było oddychać i bałem się, że grypa przeszła w zapalenie płuc, które przechodziłem już kilka razy. Telefon był zbyt daleko, aby go dosięgnąć, więc podparłem się poduszkami i próbowałem zdecydować, co robić. Leżąc tam, zacząłem czuć, jakbym znikał, i wcale się tym nie przejmowałem, wręcz przeciwnie – odczuwałem ulgę. Byłem przygnębiony od kilku miesięcy; problemy wydawały się tak ogromne, że nie miałem prawdziwej ochoty żyć dalej. Zamknąłem oczy i po prostu odpuściłem, czując, jak zapadam się w kojącą mgłę. A potem uświadomiłem sobie, że światła w przyciemnionym pokoju nagle stały się bardzo jasne! Otworzyłem oczy i zobaczyłem, że jestem zamknięty w rurze z lśniącego, złotego, wibrującego, żywego światła. Byłem tak zdumiony, zwłaszcza gdy zacząłem unosić się w górę do tej świetlnej rury (tunelu?) i poczułem się uwolniony od fizycznego dyskomfortu mojego chorego ciała. Narastał dźwięk, dźwięk podobny do wiatru, który rozwinął się w muzykę, jakiej nigdy wcześniej nie słyszałem. Nie była to dokładnie muzyka organowa, ale coś w rodzaju tworu syntezatora, mieszanka wody, wiatru i fletów, która narastała i otaczała mnie, powodując, że płakałem z emocji silniejszych niż kiedykolwiek wcześniej. Wraz z muzyką słychać było śpiew, eteryczne głosy, nie do końca ludzkie, chór pięknych, płynnych głosów, melodie przypominające muzykę, którą słyszałem w żydowskich świątyniach, a może izraelską muzykę – bardzo przejmującą. Zacząłem uświadamiać sobie niesamowitą Obecność, którą poczułem jako boską, i przytłaczała wszystko inne. Gdy zbliżałem się do tej Obecności, zacząłem myśleć o swoim życiu, o wszystkim, co chciałem osiągnąć. O tym, co zrobiłem, dobrego i złego, ale zwłaszcza o ludziach, których kochałem, o mojej rodzinie, o niektórych przyjaciołach. Nagle zapragnąłem bardziej niż czegokolwiek wrócić do nich i powiedzieć im, pokazać im, jak bardzo ich kocham, o wiele bardziej, niż kiedykolwiek sobie uświadamiałem. Czując te rzeczy, nagle zostałem 'podłączony' do Boga i to nie jest przesada. WIEDZIAŁEM, na najgłębszym możliwym poziomie, że nigdy wcześniej nie byłem naprawdę połączony z Bogiem. Byłem pobożny w swojej wierze, uduchowiony, codziennie się modliłem i tak dalej, ale nie byłem w pełni połączony. W jednej oślepiającej sekundzie stałem się. Jego miłość była tak niesamowita, tak przytłaczająca, że nie czułem nic poza głęboką wdzięcznością za danie mi możliwości doświadczenia tej chwili. Trząsłem się i wibrowałem jak kamerton, a promienna energia, która przenikała moją istotę, była nie do opisania. Po krótkiej chwili poczułem się otoczony tym, co myślałem, że są ramionami lub skrzydłami, i uświadomiłem sobie, że jestem z powrotem w swoim łóżku, a światło znika, pozostawiając tylko przyciemniony pokój. Wciąż łkałem, zbyt wyczerpany emocjonalnie, by się poruszyć. Moje wyzdrowienie od tego momentu było niezwykłe. Byłem słaby, ale całkowicie wyleczony z grypy. Zajęło mi trochę czasu, aby to wszystko poskładać, uporządkować, a potem nie mogłem przestać o tym mówić. Musiałem wszystkich śmiertelnie nudzić, ponieważ pisałem, dzwoniłem i byłem obsesyjnie pochłonięty tym doświadczeniem przez kilka lat.