Duane S

Umieranie, by naprawdę żyć – Duane F. Smith. Kliknij tutaj, aby uzyskać więcej informacji






To, co zaczęło się jako drobny problem zdrowotny, przybrało gorszy obrót. Lekarz prowadzący moją sprawę wezwał doktora ze Stanford Medical Center. Po dokładnym badaniu mój lekarz był optymistą. Powiedział, że opracowują przełomową operację na schorzenie, które dotąd było nieuleczalne. Uniwersytet Stanforda miał wkrótce przeprowadzić kolejną operację testową, a mój lekarz uznał, że mogę być doskonałym kandydatem do nowej procedury. Operacja mogłaby przynieść znaczną ulgę, gdyby wszystko poszło dobrze. A jeśli operacja by się nie udała, moje rokowania i tak nie były dobre. Dla mnie i mojej żony decyzja nie podlegała dyskusji. Bez operacji – gdzie bym był?

Rozpoczęły się dalsze badania. Byłem szturchany i nakłuwany wszędzie, a także pozbawiony płynów ustrojowych, o których istnieniu nie wiedziałem. Mimo tego, co lekarze powiedzieli na początku, po zakończeniu wszystkich badań rokowania nie wyglądały już tak optymistycznie. Lekarze uznali, że mój stan pogorszył się zbytnio, abym mógł przeżyć operację. Najwyraźniej moja sytuacja medyczna prowadziła do skrajnej podatności na zawały serca i udary. Istniało wyraźne prawdopodobieństwo, że umrę na stole operacyjnym.

Nawet gdybym był gotów zaryzykować nową procedurę, żaden lekarz nie chciał operować człowieka, który – ich zdaniem – mógł umrzeć na stole operacyjnym z powodu udaru lub zawału. Choć tego nie przyznawali, nie chcieli narażać całego nowego programu, pozwalając, aby jeden z ich pierwszych pacjentów nie przeżył zabiegu, nawet jeśli sama procedura przebiegłaby bezbłędnie. Ich rada dla mnie brzmiała: wróć do domu i uporządkuj swoje sprawy. Powiedzieli, że w najlepszym razie zostało mi około pięciu miesięcy życia. Mając zaledwie czterdzieści jeden lat, to, co mi powiedzieli, tak naprawdę do mnie nie dotarło; przynajmniej nie na początku. Moja żona i ja wiedzieliśmy, że natrafiliśmy na trudny fragment żeglugi w naszym życiu, ale jeszcze nie rozumieliśmy, co nas czeka. Nasza przyszłość była pełna naszych marzeń i planów. W żadnym z tych planów nie było miejsca na śmierć jednego z nas. W końcu miałem kilka projektów nieruchomościowych w toku i zobowiązania do spełnienia.

Zaczęło to do mnie docierać, gdy wracaliśmy do domu i uświadomiliśmy sobie, że nie poproszono mnie o umówienie żadnych przyszłych wizyt. Na początku wyrok śmierci miał na mnie mniejszy wpływ, niż bym się spodziewał. Może to było spowodowane przytłaczającym zmęczeniem, które odczuwałem po miesiącach braku snu z powodu mojego stanu. Zaczęłam się wtedy zastanawiać, nawet jeśli pokonam ten problem, czy w nadchodzących latach uda mi się znaleźć prawdziwe, trwałe szczęście? Pytałem siebie w kółko, czy życie naprawdę polega tylko na posiadaniu nowych samochodów, samolotów, większych domów i większej ilości wakacji? Ale droga życia stawała się tylko coraz bardziej stroma i wyboista.

Ponieważ nie wyznawałem żadnych wierzeń duchowych, mój agnostycyzm zapewnił mi potrzebną ulgę. Wierzyłem, że po śmierci wszystko się skończy, i z niecierpliwością czekałem na nicość i sen, które to miało zapewnić. Ponieważ wierzę, że nasze przekonania kształtują naszą rzeczywistość, nie bałem się śmierci. Gdy pogodziłem się z ideą nicości, świat mógł istnieć beze mnie: nie miałem się czego bać. Od początku wiedziałem, że moje życie w końcu zakończy się śmiercią. Nie chodziło o to, czy umrę, ale kiedy umrę. Racjonalizowałem: jakie to będzie miało znaczenie za tysiąc lat? Wreszcie mogłem spać przez bardzo długi czas. Niesamowite, jak pociągająca stała się ta myśl. Choć nie doszedłem do punktu, w którym naprawdę chciałem sam to zakończyć, idea wreszcie posiadania wystarczającej ilości snu i wiecznego odpoczynku miała bardzo silny urok.

Koniec

Pewnego wczesnego ranka, w najciemniejszej części nocy tuż przed świtem, poczułem, że koniec jest blisko. Miesięczne zmagania z oddychaniem sprawiły, że czułem, iż nic innego się nie liczy, tylko możliwość oddychania i snu. Każdy dzień był gorszy od poprzedniego, a jutro zapowiadało się jeszcze gorzej niż dzisiaj. Chciałem tylko ulgi, za wszelką cenę. Mój stan zdrowia pogarszał się stopniowo od czasu, gdy trzynaście miesięcy wcześniej powiedziano mi, że zostało mi tylko pięć miesięcy życia.

Od jakiegoś czasu jedynym sposobem, w jaki mogłem w ogóle spać, było siedzenie wyprostowanym na krześle. Teraz nawet to przestawało działać. Co więcej, hałas, który wydawałem podczas prób oddychania, uniemożliwiał mojej żonie i mnie przebywanie w nocy w tym samym pokoju. Ponieważ moje córki miały lekki sen, spałem teraz w moim biurze na dole. Tam spędzałem noce, siedząc w moim starym fotelu, podparty prosto, próbując zasnąć. Tej nocy byłem sam w moim starym fotelu, gdy między momentem snu a westchnieniem po oddech nagle spadałem w przestrzeń.

Spadałem dalej, przewracając się przez czarne niebo, ogarnięty paraliżującym, czystym przerażeniem. Zamiast się obudzić, jak w innych 'snach o spadaniu' w przeszłości, po prostu spadałem dalej i dalej. Przewracałem się bez kontroli, pędząc w dół przez ciemność. Stopniowo, podczas przewracania, zauważyłem miękkie światło w jednej części czarnego nieba. Moja uwaga została przyciągnięta do światła i wydawało się mnie uspokajać. Gdy patrzyłem na światło, moje przyciąganie do niego stawało się coraz silniejsze. Nawet jeśli starałem się utrzymać światło w polu widzenia, im bardziej się na nim skupiałem, tym byłem spokojniejszy. Potem uświadomiłem sobie, że spadam w kierunku światła. Im bliżej byłem światła, tym stawało się jaśniejsze. Uczucie głębokiego spokoju i ciepła zaczęło się w mojej podstawowej czakrze i rozprzestrzeniło w górę po całym ciele, gdy przewracanie zwolniło.

Moje przybycie

Na odległym horyzoncie, odcinającym się na tle światła, zobaczyłem coś, co początkowo wyglądało jak nierówna linia na nocnym niebie. Gdy się zbliżyłem, rozrosła się w linię ludzi sięgającą horyzontu. Gdy wyszli, by mnie powitać, podświetleni od tyłu przez światło, poznałem ich wszystkich. Niektórzy byli z mojego życia na ziemi; inni nie. Był tam mój dziadek Amos, wraz z moim ulubionym psem, Butchem, machającym ogonem na powitanie. Oboje byli kluczowymi postaciami idealistycznej części mojego dzieciństwa. Był też mój mądry staruszek, dziadek Frank, z jego sarkastycznym, rozbawionym uśmiechem. W tym powitaniu uczestniczyła moja słodka ciocia Eleanor i mój ulubiony wujek Sidney. Był nawet mężczyzna, który mieszkał na ranczu nad rzeką od nas i zawsze był dla mnie miły. Dał mi pracę, nawet gdy tak naprawdę nie potrzebował pomocy. Zobaczyłem mojego ulubionego nauczyciela i różnych innych ludzi, którzy odegrali rolę w moim życiu na ziemi, ale odeszli wcześniej. Tak wspaniałe, jak było widzieć tych, których kochałem w moim obecnym wcieleniu, byli też inni. Były też istoty, które znałem i kochałem z innych czasów i innych miejsc, nie z tego wcielenia.

Gdy wszyscy się spotkaliśmy, ciepło w dole brzucha nadal rosło. Wkrótce zalało mnie najintensywniejsze uczucie miłości, jakie kiedykolwiek znałem. Miłość płynęła przez moje centrum i z powrotem do tych wokół mnie. W pewnym małym stopniu przypominało to uczucie 'powrotu do domu', którego doświadczyłem na ziemi jako młody mężczyzna wracający po raz pierwszy z Europy. Wojsko zabrało mnie na trzy lata i nie mogłem się doczekać, by znów zobaczyć dom. Gdy jechałem tą starą, znajomą drogą na ranczo, gdzie wiedziałem, że czekają mama i tata, poczułem to 'uczucie powrotu do domu' ciepłej, głębokiej, bezwarunkowej miłości czekającej na mój powrót. Jednak porównanie tego z tym, co czułem teraz, byłoby jak porównanie kropli wody morskiej do oceanu.

Znowu w domu

Jeśli myślałem, że śmierć prowadzi tylko do nicości, myliłem się.

Moja śmierć nie była po prostu zapadnięciem w sen w stan nicości na zawsze. Raczej była przebudzeniem do rzeczywistości, której nie mogłem sobie wyobrazić. Gdy zostałem powitany przez tych, których kochałem, czułem się, jakbym rozpływał się w najintensywniejszej miłości, jaką kiedykolwiek znałem. Miłość przetaczała się przeze mnie jak fale wielkiego tsunami; szczęśliwa, radosna miłość pełna oczekiwania, obietnicy i zamknięcia. Żadne słowa nie zostały wymienione. Myśli przemieszczały się natychmiast, z doskonałą jasnością, z jednej części wiecznego umysłu do drugiej; bez możliwości powstrzymania lub osądzania czegokolwiek.

Wszystko było wyrazem i celebracją miłości. Na ziemi to spotkanie byłoby niepojęte, między członkami starożytnej grupy dusz świętujących powrót do domu jednego ze swoich. Powoli, patrząc na tych, którzy zebrali się, by mnie powitać, zdałem sobie sprawę, że są tam wszyscy. Co zaskakujące, pochodzili nie tylko z tego życia, ale także z poprzedniego życia w Niemczech. Zdałem sobie sprawę, że te same dusze prawdopodobnie odgrywały różne role w moich wielu życiach. Czasami te dusze były moją córką, żoną lub matką. Choć na początku ta myśl mnie zaskoczyła, wkrótce zostałem upokorzony. Kimże byłem, by mówić Bogu, co może, a czego nie może robić ze swoimi stworzeniami? Tylko dlatego, że jakiś nauczyciel w szkółce niedzielnej miał inne pomysły na to, jak rzeczy działają, to tak naprawdę nie miało znaczenia.

Moja radość pogłębiła się, gdy zdałem sobie sprawę, że zostawiłem za sobą tylko ziemską powłokę tych, których kocham. Esencja każdej z tych dusz była teraz także tutaj ze mną. Oprócz moich przyjaciół i rodziny byli przyjaźni Niemcy, którzy byli przejmująco znajomi, gdy byłem młodym żołnierzem w Niemczech. Teraz wiedziałem, dlaczego wydawali mi się wtedy tak znajomi – byli przyjaciółmi i rodziną z poprzedniego życia tam. zrozumiałem teraz, że niczego nie zostawiłem na ziemi. Wieczne esencje wszystkich moich bliskich z tego życia, jak i wszystkich innych wcieleń, były tutaj, by mnie powitać. Wszystko, co zostawiłem za sobą, to postać, odgrywająca rolę w dramacie, który wybraliśmy, by doświadczyć. Tymczasem nasza prawdziwa wieczna esencja pozostała w królestwie Boga. Nagle wszystko stało się takie proste.

Gdy mnie oprowadzano, wyjaśniono mi, jak większość naszej niebiańskiej, wiecznej wiedzy jest zaciemniana podczas naszych wybranych żywotów na ziemi. Musimy tymczasowo zapomnieć o większości tego, co nasze wyższe ja już wie, abyśmy mogli zanurzyć się w rolach, które wybraliśmy do odegrania. Co więcej, powiedzieli, że może minąć trochę czasu, zanim cała moja wiedza i wspomnienia powrócą. Aby ułatwić przejście z powrotem do tego królestwa, powiedziano mi, abym myślał o moim czasie na ziemi jako o dłuższej wizycie w ostatecznym parku rozrywki. Potraktuj to jako miejsce z ekscytującymi przejażdżkami i różnymi przygodami, które mogę wybrać, by doświadczyć lub nie. Przypomniano mi również, że powodem, dla którego w ogóle opuszczamy sferę niebiańską, jest podniecenie, różnorodność, przygoda i rozrywka, które oferują różne wcielenia. Jednak zabranie całej naszej niebiańskiej wiedzy ze sobą na nasze różne przygody zrujnowałoby samo doświadczenie, które wybraliśmy, by przeżyć. Ktoś tam powiedział, że powinienem myśleć o naszych podróżach do innych sfer jak o wyborze nowej powieści do przeczytania. Mogę wybrać nową książkę, w zależności od nastroju. Co więcej, gdybym znał każdy zwrot akcji, linijka po linijce, przed przeczytaniem, zepsułoby to zabawę.

Jak żartobliwie zauważyła jedna z istot: 'Jeśli wieczna, boska część nas znudzi się śpiewaniem i graniem na harfach, istnieją tysiące innych wszechświatów stworzonych dla naszego duchowego wzrostu, rozrywki i zabawy. Wieczność to długi czas na nic nierobienie poza graniem na harfach.' Słyszałem tę koncepcję najlepiej wyrażoną w 'Kursie Cudów': 'Jesteśmy tu tylko z trzech powodów: aby pamiętać, kim jesteśmy; aby pomagać innym pamiętać, kim są; i... aby cieszyć się podróżą... chyba że, oczywiście, używamy naszej wolnej woli i wybieramy, by tego nie robić.'

W miarę jak trwała moja orientacja, wyjaśnili, jak po tej niebiańskiej stronie zasłony wszystko, czego pragniemy, jest natychmiast zapewniane. Musimy tylko poczuć pragnienie. Jednak w tym tkwi powód wszystkich sfer poza niebem. Posiadanie wszystkiego, czego chcemy przez cały czas, rozwija w nas pragnienie różnorodności i zmiany dla wyzwania. Byłoby to jak gra, w której wszyscy są zwycięzcami. Wkrótce gra stałaby się nudna i szukalibyśmy innej, bardziej wymagającej.

Jakoś wszystko to brzmiało znajomo. Aby zademonstrować proces natychmiastowego spełnienia, jeden z nich poprosił mnie, abym pomyślał o czymś, czego naprawdę pragnę. Myśląc o tym z perspektywy czasu, to, co wybrałem, wydaje się dziwne, skoro byłem w tak szacownym miejscu, demonstrując tak ważną koncepcję. Ale nagle poczułem ochotę na kawałek słynnego domowego ciasta czekoladowego mojej mamy z jej specjalną polewą czekoladową. Gdy tylko pomyślałem o cieście, moja ziemska mama wręczyła mi największy kawałek ciemnego ciasta czekoladowego, jaki kiedykolwiek widziałem. Czy śmiem powiedzieć, że było niebiańskie? Chociaż pojawiła się tam z nami, wiedziałem, że jakaś jej część wciąż jest na ziemi, ponieważ jeszcze nie umarła. Zgaduję, że prawdopodobnie spała, śniąc o tym, jak z miłością robi swojemu synowi kawałek swojego boskiego ciasta czekoladowego.

Po tym, co mogło trwać kilka minut lub kilka godzin orientacji, głęboka cisza zaczęła zapadać nad wszystkim. Wszechogarniająca Obecność przyćmiła grupę dusz, gdy jej członkowie zniknęli w tle. To było jak bycie w supermarkecie, gdzie podczas zakupów gra muzyka w tle, a potem słyszenie, jak głośność przygasa, gdy głos przyćmiewa muzykę, mówiąc: 'Klienci, na alejce numer siedem jest świetna promocja na jabłka Red Delicious.'

Dokonanie wyboru

Gdy wszystko inne zniknęło, Głos, który tak naprawdę wcale nie był głosem, powiedział dźwięcznymi tonami: 'Witaj w domu, synu, wykonałeś świetną robotę.' W ciągłym poczuciu głębokiej miłości i akceptacji Głos kontynuował: 'Ale skoro wciąż masz ciało na ziemi, czy chciałbyś 'załatwić jeszcze jedno'?' Natychmiast wiedziałem, co ma na myśli. Poproszono mnie o powrót na kilka ważnych scen, które nadchodziły w moim obecnym ziemskim dramacie. Kiedy wcieliłem się w tamtym życiu, zgodziłem się odegrać rolę ojca moich dwóch córek. A teraz zostałem zapytany, czy zamierzam nadal honorować to zobowiązanie. Dodatkowo, w chwili mojej śmierci, nie wierzyłem w żadną formę reinkarnacji ani nic innego religijnego czy duchowego. Mimo to natychmiast wiedziałem, że pytają mnie, czy chcę wrócić do ziemskiego dramatu, który właśnie opuściłem.

Mój nauczyciel w szkółce niedzielnej zawsze nam mówił, że w niebie nie ma bólu. Mogę wam teraz powiedzieć, przynajmniej w moim przypadku, że się myliła. Wciąż słyszę ból mojego rozbrzmiewającego 'Nieeeee' wciąż odbijającego się echem gdzieś w tych niebiańskich sferach. Wiedziałem w głębi serca i w najgłębszym rdzeniu mojej duszy, że nie chcę wracać. Po ucieczce 'z ponurych więzów ziemi, by dotknąć twarzy Boga', jak ujął to poeta John Gillespie Magee, chciałem zostać. Po doświadczeniu 'Nieba' w żaden sposób nie chciałem wracać na ziemię w najbliższym czasie. Jeśli ziemia była parkiem rozrywki, to mogli wziąć każdą część mojego 'niewykorzystanego biletu', jaką chcieli; miałem dość dramatu na jakiś czas. Skończyłem z tą małostkową, trywialną, piekielną dziurą ziemskiej gry, którą się to wszystko stało. Oczywiście, mój pogląd na tę światową rzeczywistość poślizgnął się w późniejszych częściach mojej przygody. To było tak, jakbym utknął nogą w torze kolejki górskiej.

Mimo że byli tam ludzie, których – w ziemskich kategoriach – kochałem tak głęboko, jak tylko pozwalały ziemskie warunki, nie miałem ochoty wracać, gdy zobaczyłem alternatywę. Z tego punktu obserwacyjnego widziałem, jak trywialny był świat, który opuściłem. Tutaj, po drugiej stronie, zawsze będę z duszami, które kochały mnie od początku czasu i będą to robić na zawsze. Poza tym teraz wiedziałem, że bliscy, którzy pozostali na ziemi, dołączą do nas za chwilę. Dla nich mogą to być lata, ale dla nas to będą tylko chwile. Czas jest zabawny w ten sposób z niebiańskiej perspektywy.

Co może powiedzieć ojciec? Potem, gdy metaforycznie 'wychodziłem za drzwi', Głos kontynuował: 'Skoro będziesz tam przez jakiś czas, jest kilka rzeczy, które możesz dla mnie zrobić. Ale nie martw się, każę twoim Przewodnikom Dusz wysłać ci podręcznik o Wewnętrznym Prowadzeniu, abyśmy mogli się komunikować. Już masz tę zdolność, ale nie wiesz, jak słuchać. Książka, którą wysyłam, pomoże ci zacząć.' Z ogromnym poczuciem straty wróciłem do mojego życia. Nie zdawałem sobie sprawy, że moja prawdziwa podróż dopiero się zaczyna. W tamtym czasie nie mogłem nawet pojąć, co przede mną. Nie rozumiałem, że zostanę poprowadzony do takiego szczęścia na ziemi, jakiego nie chciałem opuszczać w niebie. Nie mogłem też pojąć, że wewnętrzne prowadzenie może przynieść taki rodzaj szczęścia, jakiego szukałem jako mały chłopiec. Ironiczne jest to, że miałem doświadczyć szczęścia, które musiałem umrzeć, aby odkryć.

Przez następne kilka lat kilkakrotnie wracałem do Życia Pozagrobowego. Podczas jednej z tych podróży pokazano mi, dlaczego śmierć i umieranie dostały tak złą opinię. W końcu i z mojej perspektywy nie ma się czego bać w śmierci. To tylko początek nowej przygody; kolejna szansa, by wyrazić siebie inaczej z duszami, które kochałeś i pielęgnowałeś przez wiele żyć i wiele sfer. Teraz wyobrażam sobie śmierć jako bilet E-Ticket do ostatecznego parku rozrywki, a ja jestem tym, który wybiera, który park chce przeżyć. Wybieram też przejażdżki, kiedy tam jestem. Przejażdżki mogą być tak straszne lub spokojne i pełne miłości. To zawsze mój wybór. Jeśli nie podoba ci się przejażdżka, na której jesteś, wysiądź i znajdź taką, która bardziej ci odpowiada następnym razem. W końcu, gdy Bóg stworzył ludzi na swoje podobieństwo, obiecał wieczność radości i szczęścia. Ponieważ wieczność jest tak długim czasem i nie ma początku ani końca, obejmuje cały czas wszędzie. Na koniec staram się pamiętać, że jeśli kiedykolwiek nie cieszę się przygodą, robię coś źle.

Gender:

Mężczyzna