Sammy

من علائم شبیه به آنفولانزا را تجربه می‌کردم که با برخی دردهای خفیف که از قفسه سینه به دو بازو و سپس به فک می‌تابید، همراه بودند. من به پزشکان دو آزمایش EKG کاملاً صحیح دادم و علائم به عنوان یک ویروس بد گزارش شد. پس از چند هفته بدون بهبودی و یک آزمایش EKG دیگر، تصمیم به انجام آزمایش استرس قلبی گرفتم. این آزمایش شامل راه رفتن بر روی تردمیل در سطوح مختلف سختی در حالی که به یک دستگاه EKG پیچیده وصل هستم، می‌شود. در مرحله اول آزمایش، درد شدیدی در قفسه سینه‌ام احساس کردم. به نظر می‌رسید کسی یک گیره بزرگ را روی قفسه سینه‌ام گذاشته باشد. یادم می‌آید که پزشک از من پرسید که آیا خوب هستم و در حال افتادن بودم، اما خاطرم نیست که بر روی تردمیل یا زمین افتادم. پس از آن، خاطراتم تکه‌تکه از تصاوير و احساسات بود. یادم می‌آید که از یک تونل یا گذرگاه لوله‌ای با صدای بلندی در پس‌زمینه عبور می‌کردم. نمی‌توانم به یاد بیاورم که چگونه وارد یا خارج از آن لوله شدم. چیزی که به یاد دارم این است که به سوی نوری شگفت‌انگیز با درخشش بی‌پایان کشیده می‌شدم. وقتی به سوی نور حرکت می‌کردم، همسر اولم (یادداشت NDERF: همسر اول او فوت شده بود) به من برخورد کرد. او خوشحال بود که مرا می‌بیند اما نگران بود که زمان حضور من در آنجا نیست. می‌دانستم که او در شکل حاضرش خوشحال و راضی است. یادم نمی‌آید که او به من بگوید. فقط می‌دانستم. این‌گونه بود که گویا ما به سمت راست چرخیدیم. چیز دیگری که به یاد می‌آورم، نشستن در یک علفزار سبز گرم با آسمان آبی درخشان بود. نمی‌توانم به وضوح به یاد بیاورم که آیا در آنجا چمن، گل‌ها یا گیاهان دیگری وجود داشت. من با کسی در آنجا صحبت کردم. ما ساعت‌ها درباره دلیل حضور همه ما در اینجا و برنامه‌هایم برای این زندگی صحبت کردیم. در آن زمان، همه چیز را می‌دانستم، تمام معنای زندگی و اینکه همه چیز در مورد چیست. جز جمله آخر هیچ چیزی از آن را به خاطر نمی‌آورم. برای من روشن است که نباید به یاد بیاورم. تا به امروز، هنوز هم خواب آن گفتگو را با جزئیات فراوان می‌بینم. وقتی بیدار می‌شوم، هنوز نمی‌توانم آن را به یاد بیاورم. نمی‌دانم که با چه کسی یا حتی چه چیزی صحبت کرده‌ام. می‌توانم بگویم که عشق بی قید و شرط و حکمت نامحدود را احساس کردم. همان‌طور که گفتم، تنها چیزی که از آن گفتگو به یاد دارم یک جمله است. آن را به وضوح به خاطر دارم، گویی که تازه آن را شنیدم. یک صدا مردانه عمیق گفت: "پس تصمیم گرفته شد، تو برمی‌گردی." در انتهای آن جمله، پرسنل پزشکی مرا برای بار دوم شوک دادند. من به شدت به بدنم بازگشت کردم و شدت شوک را با تمام وجود احساس کردم. گویی کسی یک بمب کوچک را در قفسه سینه‌ام منفجر کرد. چشمانم به طور ناگهانی باز شد و من سر مردی را که این کار را کرد، دیدم. او گفت "تبدیل"، که اصطلاح پزشکی برای بازسازی ریتم قلبی است. این به من می‌گوید که این شوک دوم بود. دکتری که آزمایش استرس را انجام داد گفت که ما دو بار به من شوک دادند. بار اول من تبدیل نشدم. چشمانم دوباره بسته شد. بار بعدی که باز شد، در بخش مراقبت‌های قلبی بودم.