Bonnie B

زمانی که شش ساله بودم، به دیفتری مبتلا شدم و به بیمارستان منتقل شدم جایی که تنفس من متوقف شد و درگذشتم. به مدت چند روز بیمار بودم، با درد شدید گوش در گوش چپم و سپس درد در گوش راستم شروع شد. مادر سعی کرد با قطره‌های روغن گرم مرا درمان کند، اما فایده‌ای نداشت. من بیمارتر و کمتر پاسخگو شدم و به یاد دارم که پدر بر روی من خم شده بود وقتی که روی تختم دراز کشیده بودم. او سعی کرد با من صحبت کند و مرا وادار به صحبت با خودش کند، اما حس کردم که از او disconnected هستم و نمی‌توانم روی او تمرکز کنم. حتماً بی‌هوش شدم زیرا تنها یادم می‌آید که او مرا به دفتر پزشک حمل می‌کرد. پزشک از گلوی من نمونه‌ای گرفت و پدر مرا به اتاق معاینات برد و بر روی تختی دراز کرد در حالی که پزشک از طریق میکروسکوپ به بررسی می‌پرداخت. ناگهان او به پدرش فریاد زد (که در کنار او ایستاده بود) "او را فوراً به بیمارستان ببرید! او به دیفتری مبتلاست!" تنها بخشی از مسیر به بیمارستان را به یاد دارم و سپس در تختی بیدار شدم که با چیزی که نمی‌شناختم پوشیده شده بود. مادر بعداً توضیح داد که این یک چادر پارچه‌ای بود که برای ایجاد یک چادر اکسیژن استفاده می‌شد. از آنجا که من خیلی کوچک بودم، نمی‌دانستم اکسیژن چیست یا چرا در چادری هستم که نمی‌توانم از آن بیرون را ببینم. من فکر می‌کردم که آن چادر چیزی است که مانع تنفس من می‌شود و شروع به مبارزه برای خروج از آن کردم. پرستاران وارد شدند و به من چندین تزریق پنی‌سیلین دادند (من الآن خیلی به آن حساسیت دارم) اما من هنوز بدتر می‌شدم و حس می‌کردم که نمی‌توانم تنفس کنم. در واقع، من در حال تنفس بودم؛ من در بزرگ‌ترین حجم‌های عمیق هوا نفس می‌کشیدم، اما به نوعی حس می‌کردم که اصلاً تنفس نمی‌کنم و در حال خفگی هستم. می‌خواستم دراز بکشم، اما هر بار که این کار را می‌کردم، نمی‌توانستم نفس بکشم و حس می‌کردم که به جایی می‌روم. وقتی این اتفاق می‌افتاد، دوباره به حالت نشسته می‌آمدم و سعی می‌کردم هوای کافی را استنشاق کنم. مادر که در کنار تخت نشسته بود، به من می‌گفت دراز بکشم و من خوب می‌شوم. من بارها به او گفتم که نمی‌توانم نفس بکشم و او دوباره به من می‌گفت تنها دراز بکشم و من خوب می‌شوم. نمی‌دانم این وضعیت چقدر ادامه داشت، در حالیکه به شدت برای هوا تلاش می‌کردم، نشسته بودم و سپس دراز می‌کشیدم، بعد دوباره وقتی که تنفس متوقف می‌شد، به حالت نشسته می‌آمدم. اما به تدریج ضعیف‌تر شدم و نشستن و هوشیار ماندن برایم سخت‌تر شد. حتماً سرانجام به قدری بیمار شدم که دیگر نتوانستم مبارزه کنم، زیرا در یک نقطه، روی تخت دراز کشیدم و تنفس را متوقف کردم و در آن لحظه بود که درگذشتم. این یک تجربه‌ی "نزدیک به" مرگ نبود، بلکه مرگ بود. صدای زنگ بلندی را شنیدم و حس کردم که در تاریکی مطلق هستم و سپس از بدنم خارج شدم. ابتدا نمی‌دانستم که از بدنم خارج شده‌ام؛ متوجه بودم که بالای تخت شناور هستم و به نوعی خیلی، خیلی متفاوت شده‌ام. اولین و واضح‌ترین حسی که داشتم این بود که جایی بود که می‌خواستم، بایستی، به آن بروم و می‌دانستم که باید از آن اتاق بیرون بروم تا بتوانم بروم. به سمت بالا رفتم، سعی کردم بروم، اما در گوشه اتاق که دیوارها و سقف به هم می‌رسیدند متوقف شدم. به پایین نگاه کردم و دیدم تخت با چادر پارچه‌ای پوشیده شده و مادر در کنار تخت بر روی صندلی نشسته است. کیف او کنار صندلی‌اش بر روی زمین بود. دستانش در دامنش جمع شده و سرش پایین بود. نمی‌دانم آیا او در حال دعا بود. متوجه شدم که هیچ بدنی ندارم، اما هنوز هم خودم هستم. و به شدت می‌خواستم بروم. جایی بود که می‌خواستم باشم - نوری - نوری زیبا، طلایی و درخشان از عشق و پذیرش خالص. اما هر چقدر که تلاش کردم، نتوانستم از اتاق خارج شوم. می‌توانستم "حس" کنم که دیوارها و سقف به پشت من فشار می‌آورند و می‌دانستم که باید می‌توانستم از آن‌ها عبور کنم و فراتر بروم، به نور، اما نتوانستم. نمی‌دانم چگونه می‌دانستم که باید بتوانم از دیوارهای محکم بیمارستان عبور کنم، اما می‌دانستم. همچنین می‌دانستم که جایی که اینقدر خواهان رفتن به آن بودم "خانه" بود. به من اجازه داده شده بود که برخی از خاطرات را نگه‌دارم، اما خاطرات دیگری وجود دارد که نمی‌توانم دقیقاً درک کنم. فکر می‌کنم ممکن است از اتاق خارج شده و به نور رفته باشم، اما اجازه داده نشده بود که تمام تجربه را به خاطر بسپارم، زیرا خاطراتی از عشق کامل فراتر از هر عشقی که بر روی زمین بوده، و در آغوش آن بودن، موسیقی‌ای که هیچگاه نشنیده بودم، و بوی گل‌ها که شیرین‌تر از آنچه می‌توانید تصور کنید، را حفظ کردم. زمین را مانند زمانی که از فضا به آن نگاه می‌کنید، دیدم و دیدم که چیزی شبیه جرقه‌های آتش‌بازی ۴ ژوئیه از آن خارج می‌شود و به آن می‌آید. از تمام نقاط زمین جرقه‌های بی‌شماری در حال ترک آن بودند و به همان اندازه جرقه‌ها به آن می‌آمدند. هیچ حس زمان یا فضایی وجود نداشت و هیچ احساسی از پشیمانی بابت ترک بدن یا خانواده‌ام نداشتم. تنها احساس شادی و خوشحالی کامل داشتم. نمی‌دانم این مدت چقدر طول کشید و مطمئن نیستم که آیا از رفتن به نور ممانعت شدم یا نه. ممکن است رفته باشم، اما اجازه داده نشده بود که چیزی جز اینکه در آن اتاق بیمارستان گیر کرده‌ام به یاد داشته باشم. اما ناگهان دوباره در بدنم بودم و احساسی داشت که گویی از خواب عمیقی بیدار شده‌ام. در رختخواب نشستم و باید استفراغ می‌کردم. یک سینک کنار رختخواب بود و مادر به من کمک کرد تا به سینک تکیه کنم در حالی که استفراغ می‌کردم، که مادر بعداً به من گفت مقدار زیادی بلغمی بوده است. به محض اینکه تمام شد، دوباره دراز کشیدم و خوابم برد. در آن لحظه بود که شروع به بهبود کردم. دیگر نیازی نبود که هوای زیادی را ببلعم؛ می‌توانستم به طور طبیعی نفس بکشم. هنوز باید زمان زیادی را در بیمارستان می‌گذرانیدم، اما از آن نقطه به بعد بهتر شدم. باور دارم که خداوند روح من را از بدنم به مدت کافی برای اینکه دست شفا بخشی بر آن بگذارد و باعث بهبودی‌ام شود، برداشت. و او اجازه داد تا به اندازه کافی از او به یاد داشته باشم که بدانم او واقعاً ما را بیش از حد تصور دوست دارد و با دقت بر هر یک از ما نظارت می‌کند.