Emily W

در سن ۴۰ سالگی، من با مردی شریک شدم که هرگز بچه نداشت. می‌دانستم که ما مقدر شده‌ایم که با هم باشیم، زیرا اولین بار که او را دیدم، صدایی در سرم گفت: 'آنجایی.' احساس کردم که جستجو به پایان رسیده است. پس از یک سال با هم بودن، به او گفتم: 'آیا بچه می‌خواهی؟' و او گفت: 'بگذار این کار را بکنیم.' من ۴ بچه از یک ازدواج قبلی داشتم، بنابراین این هدیه من به او بود. دوقلوهایم که ۷ سال پیش به دنیا آمده بودند، از طریق سزارین برنامه‌ریزی شده به دنیا آمدند، اما دو فرزند بزرگ‌ترم به صورت طبیعی به دنیا آمدند. از اینکه زخم قبلی‌ام در این زایمان باز شود، ترسی نداشتم، زیرا به من گفته بودند که زخم حالا جا افتاده و خطر پارگی در اثر انقباضات وجود ندارد. یک هفته قبل از تاریخ زایمان، به بیمارستان رفتم و به آن‌ها گفتم که تصویری از باز شدن زخم دیده‌ام و خواستم زایمان سزارین داشته باشم. آن‌ها به من گفتند که با تاریخ زایمان نزدیک امکان‌پذیر نیست و همه چیز خوب خواهد بود. ۵ روز بعد، در حالی که در خانه بودم، آبم شکست. به طرز اضطراری با انقباضات ملایم به بیمارستان منتقل شدم. پس از چند ساعت در اتاق زایمان، انقباضات قوی‌تری احساس کردم. درد آنقدر شدید بود که داشتم لرز می‌زدم. به ماماها توضیح دادم که دو فرزند اولم به صورت طبیعی و بدون هیچ دارویی به دنیا آمده‌اند، بنابراین می‌دانستم درد زایمان چیست. به آن‌ها گفتم که این درد نیست. آن‌ها به من خندیدند و مرا تنها گذاشتند.

به مدت ۱۱ ساعت، به‌طور داخلی در حال خونریزی به مرگ بودم. بچه‌ام به حالت مسطح درآمده بود و به طور مداوم در اضطراب جنینی از بلعیدن خون بود. شریکم آنقدر از ناله‌های desperate من برای کمک دچار ناراحتی شد که باید از ساختمان خارج می‌شد. سرانجام یکی از ماماها متوجه شد که واقعاً چیزی اشتباه است. او یک جراح پیدا کرد و او را به اتاقی که من بودم کشاند. او یک نگاه به من انداخت و کد اعلام کرد. او به کارکنان فریاد زد که من دارم می‌میرم. در آنجا هرج و مرج کامل بود و کارکنان everywhere بودند. آن‌ها واقعاً مرا از روی تختی که روی آن بودم برداشتند و به روی یک تشک پرتاب کردند. در عرض ۲ دقیقه، من در اتاق عمل بودم. جراح صورتش را در مقابل من قرار داد و گفت: 'ما باید تو را بیهوش کنیم. تو داری می‌میری و بچه‌ات هم همینطور.' به او گفتم که هر کاری نیاز دارد برای نجات بچه‌ام انجام دهد. آن‌ها یک مانیتور روی شکمم برای ضربان قلبش گذاشتند و دوباره شروع به بوق زدن کرد. او به من گفت که به جای بیهوشی عمومی، به من اپیدورال خواهند داد چون من برای بیهوشی عمومی خیلی نزدیک به مرگ هستم. نمی‌دانم چه دارویی برای درد به من دادند، اما حالا احساس خوبی داشتم و فقط سرم را تکان دادم. پسرم به دنیا آمد و آن‌ها روی او کار کردند. سپس من بیهوش شدم.

خودم را در اتاقی مه‌آلود بی‌پایان یافتم. هیچ دیواری و هیچ سقفی که به خاطر بیاورم نبود. انگار در مرکز ابرها بودم.

خدا به سمت من آمد و لبخند بزرگ و زیبایی به من داد. هیچ شوک خاصی از حضور او نداشتم. این آشنایی فراتر از هر چیزی بود که در زمین می‌دانستم. او مرا در آغوش گرفت و گفت که چقدر خوشحال است که مرا می‌بیند. صدای او، آشناترین چیز برای من بود زیرا آن را می‌شناختم. این مانند هر صدایی بود که در تمام عمرم شنیده بودم، به یک طنین تبدیل شده بود. او چند متر با من قدم زد در حالی که هنوز در این فضای ابری بودیم؛ و ما صحبت کردیم.

من نمی‌توانم به یاد بیاورم که دربارهٔ چه چیزهایی صحبت کردیم. اما غم عمیقی را که او به خاطر رفتار بشریت نسبت به یکدیگر احساس می‌کرد، حس کردم. هیچ خشم و انزجاری نبود، فقط یک ناامیدی و غم عمیق و دردناک. خداوند عشق خالص است. او هیچ‌گونه قابلیت خدایی که در اساطیر کتاب مقدس توصیف شده است را ندارد. خدایی که من با او صحبت می‌کردم هرگز به انتقام و مجازات از مخلوقاتش روی نخواهد آورد. پوست او با نوری شدید و درخشان می‌درخشید؛ مانند چیزی در زمین. این نور درخشان‌ترین نور بود، اما خیره‌کننده نبود.

او به من از چیزهایی گفت که او را خوشحال می‌کرد. از جمله این چیزها، مهربانی مردم با یکدیگر، کمک به یکدیگر و عشق ورزیدن به یکدیگر بود. او به من گفت که بخشش چقدر مهم است. او برایم توضیح داد که اگر بشریت بخواهد زنده بماند، تنها راه آن محبت است. او توضیح داد که عشق مانند یک عفونت است که می‌تواند تاریکی حاکم بر زمین را فرا گیرد و مصرف کند. من می‌توانستم عشق او را به خودم و به هر روح احساس کنم. او به من گفت که من بخشی از او هستم و او بخشی از من و هر روح در زمین است. ما همه یک و متصل بودیم.

من هیچ چیز دیگری به یاد ندارم، جز اینکه در احیا بیدار شدم. من بسیار سرد و در استخوان‌هایم لرزیده بودم. دندان‌هایم به خاطر لرزش چنان شدید شکسته شد. پرستاری که در کنار من بود، برای آوردن پتوی گرم رفت. حتماً حداقل یک ساعت طول کشید تا من لرزیدن را متوقف کرده و گرم شوم.

جراح آمد و با من صحبت کرد. او به من گفت که از درون خیلی درهم ریخته‌ام. او آنچه را که لازم بود انجام داد تا جانم را نجات دهد، اما دیگر هرگز نمی‌توانستم فرزندان بیشتری داشته باشم. او به من هشدار داد که اگر باردار شوم، مرا خواهد کشت. پسرم در دستان پدرش در راهرو انداخته شده بود، در حالی که آنها روی نجات جان من کار می‌کردند. شریکم به من گفت که ساعت‌ها طول کشید تا به او بگویند که من خوب می‌شوم. او هرگز در زندگی‌اش نوزادی را در آغوش نگرفته بود و این تجربه برایش آسیب‌زا بود. وقتی بالاخره من را به اتاقی بردند، پسرم رابه من آوردند. چشمان ما قفل شد و این درخششی بر روی آنها آمد. این نگاه بود که من وقتی یک سال پیش پدرش را ملاقات کرده بودم، می‌شناختم. این بود: "آه، آنجا هستی."

من باور دارم که خدا چند سال پیش دوباره مرا لمس کرد، اما این یک تجربه نزدیک به مرگ نبود. اما من واقعاً معتقدم که این به خاطر پیوندی بود که از تجربه نزدیک به مرگ خود حفظ کرده بودم.