Tommy M

در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۳، من یک سنگ کلیه داشتم که به کلیه راست من آسیب رساند. در خانه از حال رفتم. من به اتاق اورژانس بیمارستان منتقل شدم، جایی که به شوک سپتیک و نارسایی چند ارگان دچار شدم.

من روی ونتیلاتور و دیالیز قرار گرفتم تا سعی کنم عفونت در حال گسترش را از سیستم خونیم پاک کنم. به مدت ۸ روز روی ونتیلاتور بودم. من دچار نارسایی حاد رکتال، کلیه، تنفسی و قلبی شدم که در روز سوم در حین استفاده از ونتیلاتور بروز کرد. من هیچ خاطره‌ای از این موضوع ندارم، زیرا این اطلاعات پزشکی و رویداد توسط اعضای خانواده، کادر پزشکی و سوابق پزشکی به من ارائه شده است. پس از اینکه از ونتیلاتور جدا شدم، به مدت ۱۰ روز دیگر در واحد مراقبت ویژه باقی ماندم به دلیل وضعیت قلبی و سپس به مدت ۲ هفته در بیمارستان توانبخشی بودم.

نمی‌دانم این رویداد در چه روزی اتفاق افتاد، اما در حالی که در حالت آرام‌بخش و روی ونتیلاتور بودم، تجربه‌ای از تاریکی داشتم که نمی‌توانم توضیح دهم. من گیج بودم و هیچ حسی در بدنم، بینایی یا شنوایی نداشتم. فقط در تاریکی مطلق بودم. به یاد دارم که از خودم پرسیدم، چرا نمی‌توانم بیدار شوم؟ سپس به این فکر کردم که شاید مرده‌ام. اما من بسیار گیج و ترسان بودم. به یاد دارم فریاد می‌زدم، اما صدایی از من نمی‌آمد. به نظر می‌رسید که این تاریکی را از دست می‌دهم، فقط برای اینکه دوباره برگردد. فکر کردم اگر مرده‌ام، پس نور کجاست؟ دیگرانی که قبلاً پیش از من رفته بودند کجا هستند؟

سپس فریاد زدم: "خدا، کجایی؟"

سپس یک نور کوچک را در تاریکی تجربه کردم که به ابری در حال گسترش و باز شدن تبدیل شد. من در صلح غرق شدم و توسط یک 'حضور' این ابر در حال گسترش احاطه شدم. توضیح این موضوع دشوار است. من نوارهایی از احساسات محبت، راحتی، شادی، صلح، محبت و مهربانی را تصور کردم، احساس کردم و به من نشان داده شد. من به‌طور تلپاتیک کلمه‌ای را شنیدم که بیشتر به‌دست آوردن دانشی بود که به من نشان داده شد و آن کلمه 'نیکی' بود.

من یک نیکی فراگیر احساس کردم و دعوت شدم که به این حضور وارد شوم. تقریباً بدون حتی فکر کردن این کار را کردم. احساس کردم وزن و دیگر وابستگی‌های منفی از من شسته می‌شود و من در این حضور فراگیر غوطه‌ور شدم. احساساتی داشتم که هرگز تجربه نکرده بودم. این احساسات بسیار واضح و متمایز بودند؛ اما مانند هیچ‌چیز دیگری که تا به حال شناخته‌ام نبودند. من clarity بیشتری و احساسات بسیار مثبت‌تری نسبت به هر چیزی که تا به حال می‌شناختم یا حتی تصور کرده بودم داشتم.

پس از ورود به 'حضور نیکی'، یادآوری بسیار واضحی از مادرم داشتم که در کودکی مرا در آغوش گرفته بود و چگونه دستش را بر گونه‌ام گذاشت؛ با راحتی و امنیت فوق‌العاده. سپس به یاد آوردم مرد مسنی به نام جو که از سن ۳ تا حدود سن ۹ می‌شناختم. در پشت مغازه خشکشویی دایی‌ام کار می‌کردم و عاشق بودن با جو و کار کردن با او بودم. او بسیار caring بود و روحی بزرگتر از زندگی بود. من او را بیشتر از پدر یا خانواده‌ام دوست داشتم، زیرا از یک محیط خانوادگی بسیار آزاردهنده فرار کرده بودم.

سپس به یاد آوردن یک رابطه‌ای که در آن به‌طور منظم نیکی را نشان نمی‌دادم. این رابطه‌ای گیج‌کننده و پر از خیانت و درد بود. من عصبانی و گیج بودم. اما اگر فقط از اولین باری که این شخص را ملاقات کردم، و حتی زمانی که از خیانت مطلع شدم، نیکی را نشان داده بودم، این تجربه کاملاً متفاوتی می‌شد.

این حضور خوبی با من ماند وقتی که به تاریکی برگشتم، اما دیگر نترسیدم. سپس متوجه شدم که در گوشه بالا سمت راست، سیاهی شروع به موج زدن کرد. صدای یک دختر کوچک را می‌شنیدم که بلندتر می‌شد و موج بزرگ‌تری ایجاد می‌کرد. می‌توانستم چهره دخترم را ببینم. او از ایالت دیگر آمده بود و در کنار تخت خوابم ایستاده بود. صدای او را می‌شد شنید. در آن زمان او ۲۹ ساله بود، نه ۳ ساله.

سپس می‌توانستم نوری وسیع‌تر را در گوشه‌های تاریکی ببینم. احساس می‌کردم انسان‌ها وارد می‌شوند و به من نزدیک می‌شوند. می‌توانستم خیرخواهی، مراقبت و همدلی آن‌ها را احساس کنم. سایر موجودات فقط به نظر می‌رسید که می‌آیند و می‌روند. نمی‌توانستم آن‌ها را ببینم، فقط حضورشان را احساس می‌کردم. همچنین می‌دانستم که خیلی بیشتر به من نشان داده می‌شود. اما نمی‌توانستم همه آن را یک‌باره در این تجربه مصرف کنم. درک کردم که چیزهای بسیار بیشتری به من افشا خواهد شد و اینکه هیچ پایانی بر این تجربه وجود ندارد. این تجربه ادامه داشت و واقعاً تازه شروع شده بود.

در روز هشتم، دستگاه ونتیلاتور را برداشتند. اولین بار بود که متوجه شدم در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) هستم. خانواده و پزشکان شروع به توضیح دادند که چه اتفاقی افتاده است. من به مدت ۱۰ روز دیگر در ICU ماندم و آن حضور با من بود. نمی‌توانستم درباره‌اش صحبت نکردن کنم. شروع به جستجوی کلمه "خوبی" کردم زیرا این کلمه کلمه‌ای نبود که معمولاً استفاده می‌کردم. من یک کتاب مقدس نداشتم و بیش از ۲۰ سال در کلیسا نبوده‌ام. اما یکی پیدا کردم و شروع به دیدن خوبی در همه جا کردم. هنگامی که آن را می‌خواندم، می‌توانستم خیرخواهی را احساس کنم و متوجه شدم که همه چیز را اشتباه درک کرده‌ام. فکر می‌کردم خوبی ویژگی خداوند است، اما اکنون می‌دانم که خوبی خود خداست!

من به جستجوی خوبی ادامه داده‌ام زیرا آگاهی از آن بر وجود من تسلط دارد. به خانه برگشتم. احساس تفاوت عمیقی بین "جهانی" که تجربه کردم و جهان مادی داشتم، که بسیار سنگین است و به ما خیلی چیزها می‌گیرد فقط برای اینکه اینجا باشیم. هنوز با تعادل آن مبارزه می‌کنم. هر روز معجزاتی دارم، وقتی به چیزها و مردم فکر می‌کنم. آن‌ها به وجود می‌آیند، اغلب بدون هیچ تلاشی از جانب من. و من ناامیدی‌ها و سردرگمی‌هایی با جایی که هستم و چه هدفی پشت این چیزها قرار دارد، دارم.

من این حادثه شوک سپتیک را زنده ماندم زمانی که کادر پزشکی فکر نمی‌کردند زنده بمانم. دارم بهتر و قوی‌تر می‌شوم. اما هنوز تحت مراقبت پزشکی هستم چون قلبم هنوز به حالت طبیعی خود بازنگشته است.