Ron K

بخش ۱

تجربه مرگ

یک خیر بالاتر (همچنین نقد کتاب توسط دیو وودز)

قسمت ۱، فصل ۱

مرگ آسان می‌آید

مرگ گاهی سخت است، اما مرگ به سادگی اتفاق می‌افتد.

دوست من، ران، و من با سر زدن به یک روستای کوچک دیگر حدود هشت مایل از زادگاهمان، به دنبال این بودیم که در یک بار که شناخته شده بود به خاطر پذیرش افراد نوجوان، خود را مانند بزرگ‌ترها نشان دهیم. من ۱۵ ساله بودم.

حدود ساعت ۱ صبح، ما با یک جوان از شهرمان به نام ریچارد ترتیب یک راه برگشت به خانه دادیم. نوشیدن الکل اخیراً برای ریچارد قانونی شده بود و او در حال استفاده از حقش به بهترین شکل بود.

من در صندلی جلو نشسته بودم. ران در عقب با دوست ریچارد که نامش از یادم رفته بود، نشسته بود.

به جای اینکه از بزرگراه عبور کنیم، جایی که پلیس ممکن است متوجه چرخیدن ما شود، ریچارد از جاده‌های فرعی عبور کرد و با سرعت بر روی یک جاده ی سیاه و صاف به جلو رفت. تیرک‌های حصار به شکل تاری درآمدند وقتی که ماشین به ۹۰ مایل در ساعت رسید.

ماشین ریچارد نسبت به اواخر دهه ۵۰ نسبتاً سریع بود، اما قدیمی و شلخته بود و در آن سرعت، صدای جاده بر مکالمه ما و بیشتر رادیو غلبه کرد. ما همه ساکت شدیم و سرم شروع به خوابیدن کرد.

من مطمئن نیستم که آیا ریچارد هم خوابش برده بود یا نه، اما او تَبِ جاده را ندید و هرگز ترمزها را لمس نکرد. من پلک زدم و همینطور که به کنار جاده برخورد کردیم، آن را دیدم. این جَست، حصار سیم‌خاردار را از بین برد و ما در هوا پرتاب شدیم.

ضربه به جاده، سرم را به شیشه جلو کوبید. این مرا گیج کرد، اما به هوش نگه داشت. سرم زنگ می‌زد در حالی که ماشین در ۵۰ یارد مرتع می‌لرزید و تکان می‌خورد. همه چیز به نظر می‌رسید که به آرامی اتفاق می‌افتد. احتمالاً ما آن فاصله را در چند ثانیه طی کردیم، اما به نظر می‌رسید که بسیار بیشتر است. من نگاهی به ریچارد انداختم که به سمت فرمان خم شده بود درست در زمانی که تصادف کردیم.

ماشین احتمالاً هنوز با سرعت ۵۰ یا ۶۰ مایل در ساعت به سمت یک درخت سیب وحشی قدیمی و غیرقابل جابجایی برخورد کرد. به آرامی، بدنم به جلو پرتاب شد و به تدریج با سرعت به سمت شیشه جلو نزدیک شدم. یادم می‌آید که سرم کج شد در حالی که صورتم به شیشه برخورد و به آن فشار آورد. دردی وجود نداشت - فقط فشار. سپس بیهوش شدم.

در حین برخورد، سرم به سمت شیشه جلو و پشت نگهدارنده فلزی که آینه عقب‌نگاه را نگه‌داشته بود، سر خورد. ران بعداً به من گفت که وقتی او و ریچارد به هوش آمدند، مرا دیدند که آنجا آویزان بودم و غرق در خون بودم. ریچارد می‌خواست مرا جدا کند، اما ران او را متوقف کرد تا نترسد که در طول این فرآیند، سرم را قطع کنند. آنها به من نگاه کردند و فکر کردند که من قبلاً مرده‌ام.

هر دو صدمه‌های جدی داشتند، اما آنها با پا به سوی نزدیک‌ترین مزرعه رفتند و من را جلوی ماشین و دوست ریچارد را در صندلی عقب بیهوش در حال عقب ماندن گذاشتند.

وقتی آنها با کمک برگشتند، دوست ریچارد و من رفته بودیم. در این میان، این جوان، که احتمالاً گیج و زخمی شده بود، بیدار شد و مرا از خرابی خارج کرد.

من یادم نمی‌آید که چطور بیرون کشیده شدم، اما به خاطر دارم قطعاتی از سفرمان را. مانند یک خواب مبهم، صدای بوق ماشین را که به طور مداوم می‌زد، شنیدم در حالی که ما دور می‌شدیم. من به یاد می‌آورم که بر روی ریل‌های راه‌آهن می‌لغزیدم و می‌خواستم دراز بکشم و بخوابم، اما این مرد مدام اصرار می‌کرد که ادامه دهم. فکر می‌کنم که دراز کشیدم یا بیهوش شدم و او حتماً مرا حمل کرده است.

هنوز مانند یک خواب مبهم، چیزی که بعداً به یاد می‌آورم این است که به طور افقی بر روی زمین دراز کشیده بودم. چراغ‌ها در حال چشمک زدن بودند و مردم دور من در دایره ای ایستاده بودند. یکی از آن‌ها گفت: «این یکی به نظر بد می‌رسد. بهتر است او را سریع به بیمارستان ببریم.» فکر کردم باران می‌بارد، اما گفته شد آن شب بارانی نباریده، بنابراین باید کاملاً غرق در خون بوده باشم. دوباره به بیهوشی فرو رفتم.

ناگهان کاملاً هشیار شدم - هشیارتر از هر زمان دیگری در زندگی‌ام - هشیارتر از خود زندگی. من کاملاً از نگرانی‌ها و شک و تردیدها و احساسات فیزیکی ناراحت‌کننده و محدودیت‌ها آزاد بودم. من در نزدیکی سقف بلند یک اتاق در بیمارستان Breeze Community معلق بودم. در آن زمان، این کاملاً طبیعی و عادی به نظر می‌رسید.

برخی از افراد مرگ را به عنوان یک خواب یا استراحت طولانی می‌نگرند. خواب فقط برای زنده‌ها ضروری است. مردگان به قدری از نیروی فوق‌العاده، خودزنده‌ساز و نامحدود انرژی می‌گیرند که خواب هرگز نیاز نیست.

دکتر کتر را در اتاق شناختم. او و دو پرستار به شدت بر روی کسی کار می‌کردند. خون و مایعات به یکی از بازوهای او جریان داشت و یک شیشه دیگر خون به بازوی دیگرش می‌ريخت. یکی از پرستاران در حال انجام ماساژ قفسه سینه بود. دیگری محکم چانه‌اش را با یک دست نگه داشته و دست دیگرش را به سمت گردن او فشار می‌داد تا خونریزی را کند کند. دکتر کتر با مهارتی و سرعتی تحسین برانگیز زخم‌ها را بخیه می‌زد.

در آن لحظه فهمیدم که آن‌ها روی بدن من کار می‌کنند. مجبور شدم دقت کنم تا مطمئن شوم. یک بدن بی‌روح بدون روح هیچ تمایزی ندارد. در واقع، بیشتر تمایزاتی که ما در چهره‌ها و شکل‌های بدن هم‌نوعان خود مشاهده می‌کنیم عمدتاً بزرگ‌نمایی‌های ذهن ما هستند. این عادت من ego است که ما را از دیگران جدا می‌کند و قضاوت دیگران را بر اساس ظاهرشان انجام می‌دهد. وقتی ما می‌میریم و ارتباط جهانی با تمام بشریت از طریق همان نیروی زندگی را درک می‌کنیم، این ویژگی‌های متمایز در هم می‌آمیزند و به شکل و ظاهر کلی انسان محو می‌شوند.

سپس متوجه شدم که من مرده‌ام و این واقعاً مرا خوشحال کرد. همچنین با سپاسگزاری دانستم که کاری که پزشک و پرستاران انجام می‌دهند جواب نمی‌دهد. آخرین چیزی که می‌خواستم این بود که به عقب برگردم. بدنی که آنجا دراز کشیده بود هیچ معنایی نداشت. این فقط یک توده گوشت بود. بدن فیزیکی فقط یک ابزار است و می‌توانستم آن را با همان اشتیاقی که برای یک چکش شکسته داشتم دور بیندازم.

«بگذار مردگان مردگان را دفن کنند.» او گفته بود. و به خاطر می‌آورم که فکر کردم مقدار زیادی زمین مرغوب و تن‌ها پول برای تشییع جنازه‌ها هدر می‌رود. بهتر است اندام‌هایتان را به زنده‌ها اهدا کنید یا کل بدنتان را به علم.

در طول ۱۵ سال گذشته من در وضعیت جسمانی فوق‌العاده‌ای بودم، اما هرگز چنین حس فوق‌العاده‌ای نداشتم. هیچ تجربه‌ای، یا حالت شیمیایی القا شده‌ای، در زمین وجود ندارد که با آن مقایسه شود. بهترین چیزی که می‌توانم به آن برسم این است: در بهترین روز زندگی‌تان، در مقایسه با این حالت «خارج از بدن»، در درد شدیدی هستید.

من یک احساس برتر از صلح و عدم ترس مطلق را احساس کردم. من در نور کامل و مطلق امنیت غوطه‌ور بودم. سادگی و پاکی مانند اسمز در درونم جریان داشت. همه چیز شیطانی، ترسناک یا گیج‌کننده پشت آن توده گوشت باقی ماند. هویت واقعی من سالم بود و من به طرز شگفت‌انگیزی فروتن، پاک و دوست‌داشتنی احساس می‌کردم.

مرده بودن به ما برکت می‌دهد تا از همه اطلاعات حسی رها باشیم. ما با افکار و احساسات واقعی‌مان - وجدان واقعی‌امان - باقی می‌مانیم بدون تأثیر overpowering غرور بر رفتار بقا. از طرف دیگر، تمام محرک‌های حسی انسانی، شلوغی گیج‌کننده‌ای است. به طرز عجیبی، خود چیزهایی که زندگی را واقعی می‌کنند (ادراک‌های حسی ما) همان چیزهایی هستند که زندگی را جهنمی می‌کنند. بودا درست می‌گفت: زندگی درباره رنج است. در حالی که زنده هستیم، ما زندانیانی هستیم که به دردها و لذت‌های نورون‌هایمان زنجیر شده‌ایم. تا زمانی که به دنبال لذت حسی هستیم، باید درد را تحمل کنیم. صلح معنوی، از طرف دیگر، بالاترین خوشبختی است که در غیاب ادراک‌های حسی معلق است و گیجی «خوب» و «بد» را نادیده می‌گیرد.

نحوه‌ای که من اکنون توصیف کردم ممکن است برای برخی از عدم وجود به نظر برسد، اما این تنها وجود واقعی از صلحی بزرگ و غیرقابل بیان، امنیت و درک است. ادراک غرور از جهان یک توهم تقویت شده به صورت جمعی است. بدون خواسته یا آرزو بودن، عدم وجود نیست. این یک حالت است که در آن تمام خواسته‌ها و آرزوهای ما برآورده می‌شوند.

در حالی که کشتی می‌زدم، احساس می‌کردم نیروی فوق‌العاده‌ای از بالا به من اشاره می‌کند. به خانه می‌رفتم. تنها چیزی که باید انجام می‌دادم این بود که آن را بخواهم و از نیروی آن پیروی کنم، یا بهتر بگویم، بگذارم مرا بالا بکشد. به برادرانم، خواهرم، مادرم و پدرم فکر کردم. دردشان، مشکلاتشان، و گیجی‌شان را می‌دانستم. من راه‌حل‌های ساده برای هر یک را می‌دانستم. اما همچنین می‌دانستم که آن‌ها باید راه خود را پیدا کنند. خوشبختی خالی است اگر کسی آن را به سادگی به شما بسپارد یا به‌طور کورکورانه شما را به آن هدایت کند.

بنابراین، توجه و اراده‌ام را به سمت نیرو معطوف کردم و شروع به بالا رفتن کردم. سقف حل شد و صدای بلندی مانند آزاد شدن بزرگ‌مکنده‌ای به گوش رسید، و ناگهان در یک بعد دیگر بودم.

هرچند به نور درخشانی سفر می‌کردم، اما از هیچ تونلی عبور نکردم. سفر مانند یک پلک زدن بود. در طول راه کسی را ملاقات نکردم. من مسیر را به‌خوبی می‌شناختم.

خیر بالاتر

قسمت 1، فصل 2

دشت‌های آسمانی

آنچه من «دشت‌های آسمانی» می‌نامم مملو از صلح دوست‌داشتنی بود. یک گسترش بی‌نهایت از نور باشکوه همه‌چیز را در بر گرفته و نفوذ کرده بود. این نور به‌طور یکنواخت توزیع شده و به نظر می‌رسید که به آرامی با یک میدان نیرو نوسان می‌کند.

مستقیماً در مقابل من، اما کمی پایین‌تر، گروهی از ارواح ایستاده بودند: کمتر از 100، اما بیشتر از 50. هر روح نوعی هویت داشت، اما آن‌ها بخشی از یکدیگر بودند - یک موجودیت واحد، یک آگاهی واحد، همه بخشی از یک نیروی واحد. در مرکز ردیف جلو سه زن شرقی قرار داشتند. متوجه شدم که تمام ارواح تشکیل‌دهنده آن موجودیت، زندگی‌های گذشته من بودند و آن زنان شرقی نزدیک‌ترین زندگی‌های من بودند.

چهره‌های آنها به وضوح انسان‌نما بود، اما از شانه‌ها به پایین، شکل‌های آنها به تدریج محو می‌شد. دستان و پاهای آنها در نزدیکی انتهاهایشان حل می‌شد. آنها در همان سطح، در ردیف‌ها معلق بودند و به نظر می‌رسید که به آرامی در شانه‌ها به هم متصل شده‌اند. هویت‌های آنها از هر دو جنس و از تمام ملیت‌ها بود. هیچ‌کدام از آنها بستگان فوت کرده نبودند و من هیچ‌کدامشان را از زندگی اخیرم نشناختم.

هر یک از ارواح، زمانی زنده بودند، اما حقیقت و تجربه و حکمت هر زندگی، جزئی جدایی‌ناپذیر از کل گروه بود. وقتی هر روح بازمی‌گشت، زندگی آنها توسط همه جذب می‌شد، بنابراین هیچ تمایزی بین افکار و نگرش‌ها درون گروه وجود نداشت. هر یک از آنها به‌طور کامل هر تجربه و هر دانش از هر زندگی را در یک وجدان مشترک به اشتراک می‌گذاشت. مانند ادویه‌جات و سایر مواد افزوده شده به خورش ملافه، هر کدام به ترکیب اضافه می‌شد، اما طعم نهایی یکی بود. من آنها بودم و آنها من بودند. آنها همه گذشته‌های من بودند و آنها حال من بودند.

آنها با من به عنوان یک واحد ارتباط برقرار کردند، نه با کلمات، بلکه با نوعی تلپاتی. هر فکر، چه تنها یک احساس ساده باشد و چه حجم‌های زیادی از اطلاعات، همراه با درک فوری و کامل به بسته‌بندی آمده بود. هیچ پیامی نمی‌توانست دچار سوءتفاهم، مشکلات نثر یا تفاوت‌های هوش شود.

کلمات ابتدایی و غیرقابل اعتماد هستند و بیشتر برای فریب دیگران و خودمان استفاده می‌شوند تا برای ارتباط حقیقت. زبان ممکن است شاهدی بر هوش برتر ما در زمین باشد، اما در دشت‌ها معادل با صداهای خشن و جیغ است. ما کلمات را برای برچسب‌گذاری، تمایز و جداسازی هر چیزی ایجاد کردیم. به همین دلیل است که ما هر چیز و هر شخصی را به عنوان جدا تصور می‌کنیم. کلمات افکار و ارتباطات جهان را شکل می‌دهند، اما آنها به‌طور کامل برای توصیف یا توضیح ارتباط عاطفی دنیای روح ناتوان‌اند.

در دشت‌ها تنها حقیقت وجود دارد، اما این حقیقت به‌طور مخفف نه به‌عنوان مفاهیم، بلکه به‌عنوان احساسات بیان می‌شود. حتی حقیقت‌های ابدی نیز به معنای لفظی شناخته نمی‌شوند - آنها به صورت عاطفی حس می‌شوند. این، به باور من، معنای 'تائوی ناشناختنی' در متون باستانی شرقی است.

در زمین، ما نه تنها با کلمات ارتباط برقرار می‌کنیم - ما با کلمات فکر می‌کنیم - و گرچه ممکن است بتوانیم به مفاهیم 'یکپارچگی'، 'کامل بودن' و 'وحدت همه چیزها' ارادت کنیم، اما این کار را با کلمات ناسازگار طراحی شده برای جداسازی انجام می‌دهیم. انگار در تلاش برای دیدن ته دریاچه از طریق آب کدر هستیم. واقعیت استوار این مفاهیم فرضی نمی‌تواند به‌طور کامل توسط ذهنی که به شیوه کلمات تربیت شده است، درک شود.

زبان‌هایی که ما برای ایجاد واقعیت‌های جدا شده و محدود خود توسعه داده‌ایم، دلیل تنهایی ذاتی ماست، زیرا در آنجا ما به طور عاطفی و فکری برای مدت کوتاهی از دیگر موجودات روحی و ارتباط جهانی عشق عالی جدا می‌شویم. این جداسازی ما را ترسان و قضاوت‌گر می‌کند. این کل فرهنگ و اخلاق جهان را تحت تاثیر قرار می‌دهد. زیرا ما به واقعیت حسی خود، قابلیت‌های هوش خود و علوم ایجاد شده با آن ایمان کامل می‌گذاریم، ما محکوم به زندگی واقعیتی هستیم که در حین زندگی در زمین ایجاد می‌کنیم. زیرا ما به آن چنان باور داریم - این واقعیت ماست. ما واقعاً از درخت معرفت چشیده‌ایم و از باغ عاطفی بهشت رانده شده‌ایم.

در دشت‌ها، همه چیز بی‌پایان است. آگاهی از این و مکان شما در لحظه ابدی امنیتی غیرقابل انکار را فراهم می‌کند. این مکانی است از هستی بی‌نهایت و شادی بی‌نهایت.

در دشت خاصی که من بازدید کردم، نیازی به استراحت نبود. نه غذا، نه آب و نه هیچ چیز جامدی از زمین لازم نبود. هر نیاز، خواسته و آرزویی از طرف نیروی همه‌جانبه عشق تأمین می‌شود. این عشق چنان قدرتمند و به‌طور فوق‌العاده‌ای ارضاکننده بود - همه چیز دیگر بی‌اهمیت بود. این قدرت قوی عشق فراتر از تفسیرهای خودخواهانه ما از این عاطفه است. این خود نیروی زندگی و همه آفرینش است. این بی‌طرف نیست، بلکه برابر با همه است - خوب و بد - زیرا هر کسی که هنوز باید در زمین رنج بکشد، ترکیبی است از خوب و بد. فقط ما تفاوت‌های درجات را ایجاد می‌کنیم. روح نهایی نیروی بی‌طرف عشق جهانی و بدون قید و شرط است - یک خیر بالاتر.

این عشق عالی از موجود به من سرازیر شد و من نیز همین احساس را نسبت به آنها داشتم. این بخشش و دریافت واقعی عشق بدون قید و شرط غیرقابل توصیف بود. هیچ چیزی در زمین قابل مقایسه نیست. این حقیقتی است که در اعتماد کامل پیچیده شده است.

نه تنها من از این نیروی عظیم عشق از موجود خودم احساس می‌کردم، بلکه از همه موجودات در سرتاسر دشت‌ها نیز همین احساس را داشتم. موجودات زیادی وجود دارند و سطوح زیادی هستند، اما همگی به وسیله همان میدان نیرو از عشق عالی مرتبط هستند - که همچنین ماده اساسی جهان است.

دستاورد نهایی علم نه اطمینان از جاودانگی با کشف و تسلط بر قوانین اساسی طبیعت جهانی است - بلکه مقصد آن اثبات وجود خدا و اطمینان از این آگاهی است که جاودانگی در قلمرو دیگری از وجود متعلق به ماست.

به‌جای محدود کردن رازهای عشق به مطالعات روانشناختی یا فلسفی، علم روزی نیروی همه‌جانبه عشق را کشف خواهد کرد و آن را همان‌طور که اکنون برق، گرانش و نیروهای زمین‌گرمایی را اندازه‌گیری می‌کند، اندازه‌گیری خواهد کرد. وقتی علم نیروهای عشق را کشف کند و یاد بگیرد که چگونه آن را از قفل‌های خودخواهی آزاد کند، به هر سوال و بدبختی که بشر را آزار داده است، پاسخ خواهد داد.

عشق که ما بر روی زمین احساس می‌کنیم محدود است. ما آن را به صورت قطعه‌قطعه به چند نفر با شرایط می‌دهیم. اما در دشت‌های آسمانی، عشق بی‌پایان است. هویت‌های مذکر و مونث برابرند زیرا میل جنسی انسانی وجود ندارد تا احساسات را پیچیده کند. در دشت‌ها، ما همسایه خود را همانند خود دوست داریم، زیرا همسایه ما خود ماست. هر روح در هر جا، بهشت و زمین، به‌طور یکسان سزاوار عشق ماست.

من مجبور شدم همه این را در یک لحظه از ارتباط، در یک احساس، از این موجود درک کنم و فهمیدم که مادر، پدر و خواهر و برادرانم به اندازه دورترین روح در دشت مهم نیستند، اما همچنین کمتر مهم نیستند. عشق واقعی جهانی نمی‌تواند طرف‌دار داشته باشد.

برای مدتی فقط کمی بالاتر و خارج از موجود باقی ماندم و عشق را مبادله کردم. آنها به من فهماندند که در انتظار من بودند و من در حال بازگشت برای راهنمایی آنها هستم. آنها مرا به پیوستن به خودشان دعوت کردند و از من خواستند تجربیاتم را برای نفع و پیشرفت کل موجودیت به اشتراک بگذارم.

هدف اصلی زندگی، رشد معنوی است و به طور ساده، این فرآیند یادگیری حکمت و قدرت عشق جهانی و بدون قید و شرط است. تمام دگماهای مختلف ادیان فقط مانع می‌شوند و نوعی جدایی‌طلبی قضاوتی و خودخواهانه را تحمیل می‌کنند که نیازهای ابتدایی و بربرانه انسان را ارضا می‌کند. در نهایت، تنها چیزهایی که اهمیت دارند، افرادی هستند که به آنها کمک می‌کنیم و افرادی که به آنها آسیب می‌زنیم. این کشف تا زمانی که به دشت‌ها بازنگردیم و آن را تحت نور حقیقت مطلق بررسی نکنیم، به طور کامل درک نمی‌شود.

موجودیت من دستان بدون دستش را به سوی من دراز کرد و من به سمت آنها حرکت کردم، دوباره با اراده خود در فضا شناور شدم. می‌خواستم از طریق زنان شرقی به آنها بپیوندم، اما به محض اینکه شروع کردم، احساس کردم نیروی خدا مرا صدا می‌زند.

موجودیت نیز این را احساس کرد و دستانش را پایین آورد. به جای اینکه ناامید شوند، آنها بسیار هیجان‌زده و خوشحال بودند که من می‌خواستم به شورای عشق بروم.

به چپ چرخیدم، با اراده‌ام این کار را انجام دادم و بلافاصله در آنجا بودم.

خیر بالاتر

قسمت 1، فصل 3

شورای عشق

این مرکز همه چیزهای دیده شده و نادیده است. نیرویی غیرقابل تصور به عنوان نوری درخشان در تمام جهات از یک تثلیث از ارواح تابش می‌کند. این نور از خورشید بسیار درخشان‌تر است، اما به آن نگاه کردن آزاردهنده نیست. رنگ آن توصیف خاصی ندارد، اما ترکیبی از سفید و نقره‌ای به آن نزدیک است.

سه روح مانند موجودیت من بودند: جدا، اما به نوعی متصل. آنها یکی بودند و به عنوان یک واحد ارتباط برقرار می‌کردند. آنها از نظر فرم عمومی شبیه موجودیت من بودند، اما فاقد ویژگی‌های چهره‌ای مشخص بودند. روح مرکزی کمی بالاتر از آنهایی که در هر طرف بودند، معلق بود.

اولین ارتباط غیرکلامی آنها (که اکنون درک می‌کنم) مهم‌ترین بود. من متوجه شدم که این تثلیث دقیقاً خدا نیست. آنها بیشتر شبیه اصل الهی هستند. آنها تجسم همیشه حاضر نیروی بی‌طرف هستند. نیرویی که آنها بر آن تسلط دارند ترکیبی نیست، بلکه یک کل خودپایداری است. این 'علت نخستین' است. این نیرو نه خوب و نه بد را می‌شناسد. این نیرو خنثی است. با وجود اینکه قابل لمس و همه‌جا حاضر است، نیروی مطلق یک موجود نیست، بلکه یک اصل است. این روح یا اصلی است که مسلمانان صوفی به آن 'فراتر از فراتر' یا 'فراتر از الله' می‌گویند. این عشق کامل است - بدون قید و شرط و جهانی. توصیف آن دشوار است، زیرا توصیف آن به معنای دادن ساختار به آن است و هیچ چیزی که ساختار یافته باشد نمی‌تواند نامحدود یا بی‌نهایت باشد. بنابراین هر بار که تلاش می‌کنیم خدا را در چارچوب‌های ذهن‌های ساختاریافته خود تعریف کنیم، با خطا مواجه می‌شویم، با استفاده از کلمات ساختاریافته و افکار ساختاریافته برای تصور موجودات ساختاریافته. تنها تثلیث به طور کامل نیروی مطلق را درک می‌کند. ما فقط می‌توانیم آن را حس کنیم.

تثلیث به درک قدرت‌های پارادوکسیکال نیرو رسید و بدین ترتیب تبدیل به تجلی فکری نیروی مطلق شد. این تثلیث را هر نامی که می‌خواهید بنامید، اما هیچ نامی مناسب نیست، زیرا با mastery بر اسرار نیرو، آنها هویت فردی خود را از دست داده‌اند. فقط سه نفر می‌دانند که چه کسانی هستند یا کجا هستند. آنها روح مطلق، نور مطلق و عشق مطلق هستند.

این نیروی نهایی تا زمانی که سعی در توصیف آن در چارچوب تجربه خود داریم، غیر قابل تعریف باقی می‌ماند. اما من سعی می‌کنم.

فرض کنید که این نیروی بدون شکل به طور نامحدود و به طور یکنواخت در سراسر بی‌نهایت پراکنده شده است. اگرچه این نیروی کامل، منحصر به فرد و کل است، به خاطر بلاغت واضح، مجبورم آن را به داشتن سه ویژگی توصیف کنم. این نیرو جهانی، بدون قید و شرط و خیرخواه است. خیرخواهی به سرعت و قدرت زیادی منجر شد که این نیرو تمایل داشت چیزهای دیگری را که دوست داشته باشد، به خود جذب کند و این باعث ایجاد غلظت فوق‌العاده‌ای از انرژی خالص شد که باعث یک انفجار داخلی شد و انرژی را به مولکول‌هایی پیوند داد که ما آنها را "ماده" می‌نامیم. از این لحاظ، هر چیزی که وجود دارد شبیه قطعه‌ای شکسته از این نیروی نهایی است. بقیه، همانطور که می‌گویند، تاریخ است.

بنابراین، پاسخ ساده به بزرگ‌ترین معمای همه، کلیشه مشترک "خدا عشق است" است.

این نیروی نهایی عشق خالص نمی‌تواند متعلق به هیچ روح یا موجودی از ارواح باشد و نه حتی به خود این نیرو. این نیروی عشق توسط هر روح احساس، پذیرفته و درک شده است (در درجات متفاوت)، اما دانش کامل از طبیعت دقیق آن فقط برای تثلیث شناخته شده است. تثلیث مجرای کاربرد بی‌طرف و جزئی عشق است. از این لحاظ، تثلیث خدا است.

اما توصیف خدا به عنوان یک تثلیث یا موجود، هدف را از دست می‌دهد. "خدا یک روح است و باید مانند یک روح پرستش شود." این نیروی خیرخواه عشق در روح‌های ما وجود دارد و ارتباط کمی با ظاهر فیزیکی ما دارد.

برعکس، ما خدا را به تصویر خود درآورده‌ایم و به او ضمیری اختصاص داده‌ایم. این انسان سازی خدا وارونه است از اینکه ما صفات انسانی را به یک موش حقیر انتساب می‌دهیم و او را میکی می‌نامیم. ما خدا را انسان‌وار می‌سازیم. خدا نه او، نه او، و نه آن است. خدا این است که وجود دارد. اما به دلیل محدودیت‌های زبان‌ها و چارچوب مرجع ما، باید از ضمیری استفاده شود، بنابراین من از "او" معمولی استفاده می‌کنم.

تصویر خدا در شکل انسانی نشسته بر تخت، یک بت کاذب است، از همان نوعی که یک گوساله طلایی است. ریشی بلند و سفید و تمام تصاویر فیزیکی دیگری که ما برای توصیف خدا ایجاد می‌کنیم تنها نقاط مرجع هستند. چرا باید موجودی که می‌تواند جهان را با افکارش شکل دهد، به ابزارهای ساده‌ای مانند دست نیاز داشته باشد؟ تنها راهی که می‌توانیم خلق کنیم با دستان‌مان است، بنابراین ما خدا را با دستان مجسم می‌کنیم. آنچه انسان در تمام این بت‌ها انجام می‌دهد ایجاد تصویری است که انسان می‌تواند شخصاً به آن مرتبط باشد. (هرچه بیشتر دین‌ها را مطالعه می‌کنم، بیشتر مشکوک می‌شوم که تنها چیزی که انسان واقعاً پرستش کرده است، خود اوست.) آیا ممکن است سردرگمی و نزاع درباره ماهیت خدا ناشی از نحو، ترجمه‌ها و تفسیرها باشد؟ آیا ممکن است عبارت "تصویر او" در اصل "تخیلات او" بوده باشد؟

من در جلوی این تثلیث، اندکی پایین‌تر از سطح آنها معلق بودم. در حضور عشق بسیار نیکوکار ایشان، هیچ ترسی احساس نکردم و مطمئن بودم که هیچ آسیب جدی به من نمی‌رسد. با این حال، تحت تأثیر شگفتی بودم، مانند کودکی که تحت نگاه یک والدین کامل قرار دارد.

به من یک بازبینی از زندگی داده شد. این بازبینی اوج زندگی‌های فعلی ماست. جایی است که از تجربیات زمینی‌مان حداکثر بهره را می‌برد. در طول بازبینی، به صحنه‌هایی از زندگیمان بازمی‌گردیم و درد یا رنج، لذت یا عشق واقعی که بر دیگران وارد کرده‌ایم را احساس می‌کنیم. ما خودمان را موضوع اعمال‌مان می‌دانیم. با این حال، درک کنید که این تجربیات فقط مدت زمان کوتاهی طول می‌کشد، به‌اندازه کافی طولانی برای اینکه به نکته پی ببریم. هدف از بازبینی، تنبیه نیست، بلکه رشد معنوی از طریق درک پیامدهای اعمال‌مان است و به این ترتیب، همدلی بیشتری برای دیگران به دست می‌آوریم. اما در نهایت، ایراد بزرگ این است که هر بار که به کسی آسیب می‌زنیم، در نهایت به خودمان آسیب می‌زنیم.

ما هنوز در قلمرو روح آزاد هستیم، اما از آنجا که صداقت کامل برقرار است، اراده‌های ما بیشتر به اراده خدا شبیه است. تاریکی شک نمی‌تواند به روشنی حقیقت نفوذ کند. ما حقایق ساده را می‌دانیم یا احساس می‌کنیم و ایمان تبدیل به واقعیت می‌شود. نیازی به تفکر، تحلیل، مقایسه، توجیه یا تمرین هیچ یک از فرآیندهای ترسناک و فکری که وجود زمینی ما را تشکیل می‌دهند، نداریم.

در نور حقیقت مطلق، زندگی‌های خود را برای روشن‌سازی بازبینی می‌کنیم. این 'قضاوت نهایی' که به ما آموخته‌اند از آن بترسیم هیچ ارتباطی با تصمیم‌گیری بین بهشت یا جهنم ندارد، هرچند که درک اینکه این تصور اشتباه چگونه توسط افرادی که خود را محور قرار داده‌اند و دانش کامل از عشق خداوند ندارند، ترویج شده است، آسان است.

ترینیته همچنین به من نماهایی از رویدادهای گذشته و رویدادهای ممکن و محتمل آینده را مانند یک فیلم خبری نشان داد که بعدا به آن می‌پردازم.

در این نقطه، باید توجه داشت که رویدادهای جهان از سوی خدا مقدر نشده‌اند. یک قانون ایمن در مورد خوب بودن وجود دارد (شر یک ویرانگر است که در نهایت خود را از بین می‌برد و تنها خوبی باقی می‌ماند)، اما آنچه در طول مسیر اتفاق می‌افتد نتیجه مستقیم انتخاب‌هایی است که به عنوان افراد و به عنوان جوامع انجام می‌دهیم. با این حال، درست مانند اینکه ما دانش محدودی از علت و معلول داریم، خدا دانش عالی از علت و معلول در مقیاس جهانی دارد.

در اواخر جلسه، به من فهماندند که می‌توانم تأثیر بر این رویدادهای آینده را، شاید حتی نتیجه آنها را، تحت تأثیر قرار دهم - اگر به زمین بازگردم. آن تنها زمانی بود که در طول تجربه مرگم احساس نگرانی کردم.

کاملاً و قاطعانه، رد کردم. پس از دیدن دنیای بهشتی، زمین آخرین جایی بود که می‌خواستم باشم. علاوه بر این، می‌دانستم که آنچه آنها پیشنهاد می‌کنند شامل درد عظیمی است - بسیار بیشتر از آنچه که قبلاً تجربه کرده بودم. آیا نمی‌توانستند شخص دیگری را بفرستند؟

آنها به من فهماندند که هر روح در مشارکت منحصر به فرد خود در برنامه امور اهمیت دارد. آنها هیچ دستوری صادر نکردند و به من فهماندند که انتخاب برای بازگشت به من مربوط می‌شود. اما آنها بیشتر با حقایقی که نمی‌توانستم به آن‌ها اعتراض کنم به من مشاوره دادند و به همدلی و محبتی که از بررسی زندگی‌ام به دست آورده بودم، استناد کردند.

وقتی احساس کردم اراده‌ام در حال همراستا شدن است، به شدیدترین اقدام ممکن خود متوسل شدم. من با خودم دست و پنجه نرم می‌کردم، نه با آن‌ها، و بر زانوهای خود فرود آمدم و از آن‌ها خواستم که مرا از این وظیفه خلاص کنند. می‌خواستم بمانم.

آنها به این عمل با انفجاری از عشق شگفت‌انگیز پاسخ دادند که وجودم را مانند یک نسیم گرم و قوی پر کرد و به من فهماند که هر چیزی که انتخاب کنم عشق آن‌ها به من را کاهش نخواهد داد.

سپس، با کمال شرمندگی اعلام می‌کنم، مانند یک کودک کوچولو، خود را به زمین انداختم و در یک رفتار احساسی شروع به لگد زدن و جیغ زدن کردم. ترینیته تنها به من لبخند زد و مرا با انفجاری دیگر از عشق پر کرد. آرام شدم. انتخاب من انجام شد.

من زمان بیشتری را در حضور آن‌ها گذراندم و نیرو را تبادل کردم. آن‌ها بی‌نهایت با من صبور بودند، زیرا تاریخچه کل جهان تنها در برابر ابدیت یک پلک زدن است و مشاوره با خدا مانند یک زمان استراحت است که در آن هیچ زمانی وجود ندارد.

بعد از مدتی، احساس تجدید و قوت و شجاعت کردم. بنابراین به راست گردش کردم، آن را اراده کردم و ترک کردم.

بلافاصله دوباره بر روی دشت بودم، دوباره در جلوی موجودیت خود، کمی بالاتر از آن‌ها نسبت به قبل معلق بودم.

شروع به اشتراک‌گذاری آنچه در مشاوره اتفاق افتاده بود با آن‌ها کردم، اما متوجه شدم که برخی از آن قبلاً مسدود شده است. شاید آن‌ها دانش‌هایی را با من به اشتراک گذاشته بودند که یا نمی‌توانند حفظ شوند یا نمی‌توانند توسط هر کسی که به زمین باز می‌گردد درک شوند. یا، شاید آن‌ها بینش‌هایی را به اشتراک گذاشته بودند که هنوز باید خودم کشف کنم. این مسئولیت اراده آزاد است.

موجودیت من از Departure من ناامید شد، اما بدون هیچ گونه تردید تصمیم من را قبول کردند. اگرچه من آگاه بودم که بسیاری از آنچه مشاوره فاش کرده بود، قبلاً مسدود شده بود، در آن زمان متوجه نشدم که بسیاری از دانش‌هایی که از تجربه مرگم حفظ کرده بودم، وقتی به زمین باز گردم، بسیار بی‌معنا خواهد بود. من به دانشی باز می‌گشتم که قادر به رمزگشایی آن برای سال‌ها نخواهم بود.

بدتر از همه، من بدون دانشی درباره این که دقیقاً چه کاری باید انجام دهم، به عقب باز می‌گشتم.

این باعث hesitation من شد، اما فقط به‌طور موقت. من نوعی توافق با خودم و با خدا ایجاد کرده بودم - تفاوت چندانی نداشت - زیرا وقتی ما به عمیق‌ترین خواسته روح خود وفاداریم، به خدا وفاداریم.

من اراده‌ام را به سمت پایین گردش دادم و با یک صدای دیگر بزرگ خلا، دوباره در اتاق بیمارستان بودم.