Katie T

در سال ۱۹۹۲ من جراحی ریه داشتم. در طول جراحی، بیهوش شدم ولی هرگز به طور کامل به نظر نمی‌رسید که هوش خود را از دست داده‌ام. به یاد دارم که آنجا دراز کشیده بودم و مانیتورها را تماشا می‌کردم در حالی که جراح شروع به برش روی من کرد. به یاد دارم که لوله‌ها از دیواره سینه‌ام عبور می‌کردند و فکر می‌کردم چقدر احساس عجیبی دارد. سپس به یاد دارم که دیدم اعداد روی مانیتور فشار خون به سرعت در حال کاهش هستند و شنیدم که یک پرستار گفت: "خدای من، داریم فشار خون را از دست می‌دهیم." فکر کردم: "من می‌توانم بمیرم." به طرز عجیبی، همه چیز بسیار آرام و در حالت آهسته به نظر می‌رسید. می‌توانستم صدای زنگ هشدار مانیتور فشار خون را بشنوم و دیدم که مانیتور قلب به خط صاف رفت. به یاد دارم یکی از پرستاران گفت که من مرده‌ام و سعی کردم به او بگویم که من مرده نیستم. هنگامی که تلاش کردم آنها را قانع کنم که مرده نیستم، به نظر می‌رسید که به یکباره فهمیدم که به آنها نگاه نمی‌کنم. من بالای آنها، پشت سرشان بودم، انگار که روی سقف هستم. می‌توانستم همه چیزهایی را که آنها انجام می‌دادند ببینم و می‌توانستم بدن خودم را که آنجا دراز کشیده بود ببیینم. سپس به نظر می‌رسید که در حال شناور شدن بودم، نه راه رفتن، بلکه فقط از طریق یک لوله یا یک ورود بسیار باریک حرکت می‌کردم. به خاطر ندارم که به سمت نوری می‌رفتم، بلکه در نوری بودم، نوری بسیار روشن و سفید که به نظر می‌رسید هر چه بیشتر فاصله می‌گرفتم روشن‌تر می‌شد.

به یاد می‌آورم بخشی از زندگی‌ام را، نه به مانند دیدن تصاویر، بلکه به طور سریع و به طور مختصر دوباره زندگی کردن آنها. به نظر می‌رسید که تجربیات دیگر افرادی که در طول زندگی‌ام شناخته یا ملاقات کرده‌ام را تجربه می‌کردم. انگار می‌دانستم که دقیقاً آن لحظات چه فکری و چه احساسی داشتند. به نظر می‌رسید که همه‌ی نوع اطلاعات و احساساتی را می‌دانستم که هرگز در زندگی‌ام آموزش ندیده یا تجربه نکرده بودم. من فقط می‌دانستم. این مکان گرم، آرام، صلح‌آمیز بود و فقط احساس خوشحالی می‌کرد. کلمات کافی برای توصیف آن وجود ندارد. تنها می‌خواستم همچنان شناور بمانم زیرا هر چه بیشتر می‌رفتم، بهتر به نظر می‌رسید. سپس ناگهان، انگار که می‌دانستم نمی‌توانم بمانم. باید برمی‌گشتم. کارهایی داشتم که باید انجام می‌دادم. نمی‌دانستم دقیقاً چه هستند اما می‌دانستم دخترم منتظرم است و باید کارهایی را انجام دهم. سپس احساس گناه و سردرگمی کردم زیرا می‌خواستم در آن مکان گرم و صلح‌آمیز بمانم و می‌خواستم به عقب برگردم و کارهای لازم را انجام دهم. احساس می‌کردم که به عقب کشیده می‌شوم و سپس ناگهان احساس شوک کردم و دیدم که صورت همه به پایین نگاه می‌کنند و اسمم را می‌گویند و از آنها عصبانی شدم.

پس از آن روز، کل زندگی‌ام تغییر کرد. گاهی به طرق جزئی و ظریف، گاهی به طرق بزرگ، اما قطعاً از آن پس هرگز مانند قبل نبوده‌است. هر چیزی که نسبت به آن فکر می‌کنم و احساسی که دارم، طرز دیدن و شنیدن چیزها به نوعی تغییر کرده است.

سال اول پس از جراحی و تجربه، احساس سردرگمی، ناامیدی و گاهی ترس کردم. احساس شرمندگی و خجالت می‌کردم که به کسی بگویم در آن اتاق چه اتفاقی افتاده‌است. از این می‌ترسیدم که آنها به من اعتقاد نداشته باشند یا از من تمسخر کنند، به من بخندند یا فکر کنند که فقط عقل خود را از دست داده‌ام.

من همچنین احساس گناه می‌کردم. اگر من مرده بودم و حتی به "خدا" یا "بهشت" نزدیک بودم، پس نباید می‌خواستم برگردم. من احساس می‌کردم که گویی به آنچه که به من آموخته شده بود که باید «خدا» و «بهشت» باشد، پشت کردم. اما هیچ «خدا»یی ندیدم و تجربه را «بهشت» نمی‌دانستم. آنچه که می‌دانستم این بود که آن کاملاً صلح، عشق، همزیستی، یگانگی و آرامش بود. اما در تجربه و کلامم هرگز آن را «خدا» یا «بهشت» نمی‌نامیدم. می‌دانم که ترس نداشتم، می‌خواستم آنجا باشم و بخواهم بمانم و از رفتن به آنجا نمی‌ترسم. در واقع، به روزی که هدفم را تحقق بخشیدم، برگردم و به آنچه برایم بعدی است ادامه دهم، امیدوارم. در این زندگی چیزی بهتر برای ما وجود دارد که بیشتر ما به نظر نمی‌رسد که متوجه شویم یا اجازه دهیم به آن برسیم، اما اکنون می‌دانم که چیزی حتی بهتر پس از این زندگی وجود دارد. در سال‌های پس از تجربه‌ام، میل شدیدی به زندگی داشتم و ادامه دادم تا به این هدف برسم. یاد گرفتم که چگونه به‌طور واقعی عاشق مردم شوم، به‌طوری که گاهی اوقات به شدت دردناک می‌شود. همیشه به‌طور فوق‌العاده‌ای به مردم و احساساتشان حساس بوده‌ام، درونی، اما اکنون به نظر می‌رسد که بیشتر از قبل «احساس» مردم می‌کنم. دوست دارم مردم را لمس کنم و در آغوش بگیرم، اما اکنون گاهی اوقات لمس کردن مردم دردناک، گیج‌کننده، ناامیدکننده، ترسناک یا فوق‌العاده گرم و شاد است. با این حال، ریسک ناراحتی جسمی بیشتر از آن چیزی است که از لحاظ احساسی می‌توانم تحمل کنم و دریافته‌ام که به جای مواجهه با این احساسات و یادگیری نحوه برخورد با آن‌ها، تلاش کرده‌ام که خود را از احساس آن‌ها جدا کنم. به نظر می‌رسد که فقط چیزهایی را درباره‌ی افرادی که لمس می‌کنم می‌دانم که می‌تواند خوشحال، غمگین، خوب، بد، فوق‌العاده و در برخی مواقع به شدت ترسناک باشد. این تبدیل به یک راز بسیار غم‌انگیز و در عین حال بسیار شاد شده است که باید آن را همراه داشته باشم. می‌خواهم به مردم بگویم. می‌خواهم به آن‌ها بگویم که چه چیزی برای من اتفاق افتاد و چقدر شگفت‌انگیز بود. گاهی اوقات، فقط می‌خواهم به مردم بگویم که چه می‌دانم، اما نمی‌توانم به آن‌ها بگویم که چرا یا چگونه این را می‌دانم. بنابراین، هیچ چیزی نمی‌گویم. خودم را مورد سؤال قرار می‌دهم و چگونه و چرا این احساسات و دانسته‌ها را احساس می‌کنم. باید یک توضیح منطقی و معقول برای اینکه چگونه می‌دانم و چرا این احساسات را دارم وجود داشته باشد. شاید هنوز جواب‌ها را پیدا نکرده‌ام. چگونه می‌توانم انتظار داشته باشم کسی دیگر به من باور داشته باشد؟ بسیار ناامیدکننده است که نتوانم با کسی درباره‌ی این مسائل صحبت کنم. بسیار ناامیدکننده است که نتوانم به مردم بگویم آنچه که می‌دانم می‌تواند به آن‌ها کمک کند یا آنها را بهتر کند یا به آنها اطمینان دهد، چون نمی‌توانم به آن‌ها بگویم که چگونه می‌دانم. ای کاش می‌توانستم به مردم بگویم - این به باور به «خدا» یا «بهشت» یا «بودا» یا UFOها مربوط نمی‌شود. این به باور به صلح، عشق و همدردی انسانی مربوط می‌شود. این به ارزش‌گذاری زندگی و زندگی کردن، ملاقات با پتانسیل خود و دنبال کردن قلب و روح شما مربوط می‌شود. تلاش برای گفتن این مسائل، بدون هیچ حقیقتی، باعث می‌شود به نظر برسم که مانند نوعی هیپی، فرزند گل در حال سفر به LSD هستم. چگونه می‌توانم آغاز به گفتن آن کنم؟