Christina C

من در حال گوش دادن به روایت یک تجربه نزدیک به مرگ بودم که این اتفاق افتاد. زن در حال توصیف ادغام شدن با چیزی بود که من آن را منبع مینامم. دقیقاً نمیتوانم اصطلاحی را که او استفاده کرد به خاطر بیاورم، اما فکر میکنم خدا بود. مهم نیست. اصطلاحات اهمیت چندانی ندارند. آنچه مهم است این است که هنگام گوش دادن به او، "یادم آمد" که همین تجربه را داشتم. این کلمه را در گیومه گذاشتم چون در آنجا زمانی وجود نداشت. مثل شناور بودن در بیزمانی است. حتی شاید کلمه شناور هم اشتباه باشد. شما فقط آنجا هستید. فقط وجود دارید. میدانم که این ممکن است کمی دیوانهوار به نظر برسد، اما این دقیقترین توصیفی است که میتوانم با کلمات انسانی ارائه دهم. به هر حال، من در ایوان پشتی خانه بودم و آیپدم را روی میز گذاشته بودم و به صحبتهای این زن درباره تجربه نزدیک به مرگش گوش میدادم. وقتی او ادغام شدن با نور را توصیف کرد، چیزی اتفاق افتاد و من به یاد آوردم که دقیقاً همان کاری را که او توصیف میکرد، انجام داده بودم. فکر میکنم توصیف او آنقدر به تجربه خودم نزدیک بود که حافظهام را فعال کرد. میگویم "چیزی اتفاق افتاد" چون فکر نمیکنم در آن لحظه کاملاً در بدنم حاضر بودم. مطمئن نیستم دقیقاً چه اتفاقی افتاد. اما عادی نبود. چیزی غیرعادی رخ داد، حتی اگر نتوانم آن را به طور کامل توضیح دهم. در طول این اتفاق، نوری سفید و آنقدر درخشان دیدم که باید کورکننده میبود، اما نبود. نور ثابتی مثل یک لامپ نبود. زنده بود. نه به شکلی که ما معمولاً حیات را درک میکنیم، اما به نوعی زندهتر از آن بود. بدون هیچ شکی میدانستم که این منبع بود. میدانستم که این خانه است. حسش مثل عشق بود. در واقع، عشقی ناب بود که فراتر از کلمات انسانی میرفت. عشقی فراتر از آنچه یک انسان بتواند در خود جای دهد. همچنین عشقی بسیار آرامبخش و اطمینانبخش بود. آنجا خانه بود. آن در واقعیتترین معنای کلمه منبع بود، و من این را میدانستم. حداقل، آن زمان میدانستم. دقیقاً میفهمیدم چیست، حتی اگر توضیحش سخت باشد. بهترین پاسخ این است که همهچیز بود. عبارت مسیحی "من هستم" در واقع آن را به خوبی توصیف میکند. کلماتی برای توضیح کاملش ندارم. اما آن همهچیز است، و همه ما نیز بخشی از آن هستیم. ما نیز آن هستیم. میدانم که ممکن است دیوانهوار به نظر برسد، اما حقیقت این است که اکنون این را میدانم. این باور یا ایمان نیست. به سادگی میدانم که منبعی، یا خدایی، یا آفریدگاری وجود دارد و من قطعاً با آن ادغام شدهام. یا شاید در آینده ادغام خواهم شد، چرا که زمانی وجود ندارد. جالب اینجاست که این دانش بدون هیچ غروری به دست آمده. صرفاً وجود دارد. من به خاطر دانستن این موضوع خاص نیستم. برای مدتی فکر میکردم این یک هدیه است. به نوعی، فکر میکنم بود. من از خدا، جهان، یا هرچه که وجود دارد، حقیقت را خواستم. این درخواست مرا به سفری کشاند، و این تجربه فقط زمانی به من داده شد که آماده دریافت و درکش بودم. درک عمیق دیگری که همراه این تجربه آمد این بود که مرگی وجود ندارد. ما فقط از بدنهای انسانی خود خارج میشویم. این موضوع دیدگاه من را نسبت به تقریباً همهچیز کاملاً تغییر داده. در مورد خود تجربه، نمیدانم چقدر طول کشید. وقتی مینویسم، اغلب به حالتی از جریان عمیق میروم و زمان را از دست میدهم. مثل بیهوش شدن نیست. این بیشتر شبیه به یک حالت مراقبه است. مثلاً یک بار شوهرم سگ را حمام کرد و برگشت، و من فکر کردم که او فقط یک یا دو دقیقه غایب بوده. حتی این مدت هم به نظرم طولانی نیامد. اما او به من گفت که در واقع ۲۰ تا ۲۵ دقیقه غایب بوده. پس این تجربه می‌توانسته یک لحظه کوتاه یا حتی چند دقیقه طول کشیده باشد. راستش را نمی‌دانم. حالا فقط می‌دانم که خدایی وجود دارد، یا منبع، یا آفریننده. این عشق است. مرگی وجود ندارد. همچنین زمانی هم در جایی که پس از این زندگی به آن می‌رویم وجود ندارد. همچنین می‌دانم که منبع بی‌جنسیت است، و ما در آنجا بی‌شکل هستیم. ما مثل انرژی هستیم، یا فقط آگاهی یا هوشیاری بدون بدن انسانی. پس چرا دارم این متن را حدود یک سال پس از وقوعش می‌نویسم؟ امروز یک دریافت از منبع داشتم، و باید آن را با فردی باهوش در میان بگذارم. در حالت ایده‌آل، امیدوارم به کسی در خط مقدم انقلاب علمی آینده برسم، کسی که هوشیاری را به عنوان امری بنیادی به رسمیت بشناسد. شاید چند نفر باهوش از حوزه‌های مختلف باشند، مثل فیزیکدان توماس کمپبل، دانشمند شناختی دونالد هافمن، و فیزیکدان فدریکو فاگین. منظور من را متوجه می‌شوید. حالا برویم سراغ دریافت واقعی. این مربوط به کل سیستم است. این سیستم تکرارشونده است. ما این کار را بارها و بارها انجام می‌دهیم. منظورم زندگی‌های گذشته نیست. ما با دو نفر شروع کردیم. وقتی آن دو نفر رمز را شکستند و فهمیدند که عشق پاسخ همه چیز است، دوباره شروع کردیم و افراد بیشتری اضافه شدند. سپس چهار نفر باید یاد می‌گرفتند که عشق پاسخ است. دوباره آغاز کردیم و افراد بیشتری اضافه شدند. فکر می‌کنم هر بار تعداد را دو برابر کردیم، حداقل در ابتدا. حالا نمی‌دانم این روند چطور پیش می‌رود. نمی‌دانم دفعه بعد چه خواهیم کرد. اما فعلاً فکر می‌کنم این دور شامل ۱۰ میلیارد نفر است. هر بار سریع‌تر حرکت می‌کند. ما در هر دور بهتر می‌شویم. مثل بازی کردن یک بازی ویدیویی است. این بخشی از دلیل بیدار شدن ماست. منظورم هوشیاری جمعی است. ما در مراحل اولیه آن بیداری هستیم، مثل پایین نمودار چوب هاکی. بالاخره سرعت می‌گیرد و نمایی می‌شود، و امیدوارم زنده باشم تا آن را ببینم. این همان چیزی است که هست. مثل یک بازی تکرارشونده است که انجام می‌دهیم. زمین هم جعبه بازی ماست و هم مدرسه ما. ما اینجا چیزهای شگفت‌انگیزی را تجربه می‌کنیم که در خانه نمی‌توانیم، مثل مزه غذا، حس رابطه جنسی، یا لذت پیروزی. در عین حال، یاد می‌گیریم. باید با حافظه پاک شده شروع کنیم، چون دانستن همه چیز از قبل هدف اصلی را نقض می‌کند. اما وقتی شروع به بیدار شدن می‌کنیم، می‌توانیم آن دانش را به دیگران منتقل کنیم. این در این بازی مجاز است. بالاخره آن‌هایی از ما که این بیداری‌ها را دارند، چیزی را که فهمیده‌اند به اشتراک می‌گذارند. افراد بیشتری باور می‌کنند. تعداد بیشتری مراقبه می‌کنند و تلاش می‌کنند، و ارتعاش هوشیاری جمعی بالا می‌رود. افراد بیشتری این تجربه‌ها را خواهند داشت، و این گسترش می‌یابد. انفجاری از بیداری رخ خواهد داد، و در سراسر جهان موج می‌اندازد. اینقدر هیجان‌انگیز است که احساس سبکی می‌کنم. عذر می‌خواهم اگر اغراق‌آمیز به نظر می‌رسم، اما مدتی بود که درباره پر کردن این فرم فکر می‌کردم، و بعد این دریافت را داشتم. من به محض اینکه وارد در شدم، سریع دویدم تا این سایت را پیدا کنم. بیشتر چیزهایی که در بالا نوشتم به راحتی روی کاغذ آمد. باید دوباره بخوانمش تا ببینم دقیقاً چه نوشته‌ام.