Jerome

کمی بعد از اولین جرعه‌های قهوه‌ام در صبح روز مورد نظر، احساس ناراحتی عجیبی در بالای سینه‌ام داشتم، درست مانند احساسی که وقتی چیزی را می‌بلعید که درست "پایین نمی‌رود." مقداری آب نوشیدم، اما این حس کم نشد. برعکس، در ساعت بعدی، این احساس بیشتر شد و من احساس خستگی و ناراحتی جسمی می‌کردم. با این حال، پروژه بسیار مهمی داشتم که باید آن صبح در محل کارم تمام می‌کردم—پروژه‌ای که یکی از همکارانم به شدت به آن نیاز داشت و باید به سرعت انجام می‌شد زیرا برای یک پرونده بحرانی که هر دو مشغول به کار روی آن بودیم، ضروری بود. بنابراین، با وجود اینکه به طور تدریجی احساس ناخوشی می‌کردم، تصمیم گرفتم به محل کار بروم، پروژه را تمام کنم و سپس احتمالاً به خانه برگردم.
رسیدن به محل کار بسیار دشوار بود. پیاده‌روی معمولی ده دقیقه‌ای من به سمت مترو تقریباً دو برابر زمان برد، و برای اولین بار واقعاً از پله برقی‌ها استفاده کردم به جای اینکه پیاده بالا یا پایین بروم. وقتی به دفترم رسیدم، احساس ضعیفی بسیار شدیدی داشتم، اما سعی کردم پروژه را به پایان برسانم. به زودی بعد از آن، به سادگی بیش از حد ضعیف شدم تا ادامه دهم و درد در بالای سینه‌ام بدتر شده و به بازوی راست و گردنم گسترش یافته بود. با یکی از وکلایم صحبت کردم و او خیلی زود نگران ظاهر و علائم من شد و گفت که باید فوراً به بیمارستان بروم. یکی از همکارانم مرا با تاکسی به بیمارستان برد (من از اینکه آنها بخواهند 911 را تماس بگیرند، امتناع کردم). در طول سفر، بسیار نگران بودم که پروژه‌ای که برای تمام کردن آن آمده بودم همچنان ناتمام مانده و همکارم را در وضعیتی سخت قرار داده‌ام. (این برای مورد خاص من در آینده مهم است.)
بعد از اینکه به یک صندلی چرخدار که یکی از کارکنان بیمارستان آورد، نشستم، در اتاق اورژانس بیهوش شدم و به‌طور کوتاهی بیدار شدم، دراز کشیده بر روی کمرم با تعداد زیادی از افراد که بر من خم شده و لباس‌هایم را در می‌آوردند و تب‌های سفید کوچکی را به سینه‌ام می‌چسباندند. من به مدت حدود دو و نیم ساعت دردی متوسط، اما نه به شدت آزاردهنده، احساس کرده بودم و از کل وقایع خسته شده بودم. یادم می‌آید که به خودم گفتم "این خیلی خسته‌کننده شده است."
ناگهان، صدای عجیبی را به وضوح شنیدم - بین یک "ترق" و یک "شکستن" - که به نظر می‌رسید از "درون" ناحیه عقب و بالای سمت راست سرم، تقریباً یک و نیم اینچ بالاتر و کمی عقب‌تر از بالای گوشم، منشأ می‌گرفت.
من دریافتم که اکنون آگاهی‌ام بیرون از بدنم است. در ابتدا تعجب کردم که آیا در حال خواب دیدن هستم، زیرا تجربه‌ای به نوعی شبیه به خواب روشن بود که در سال‌های گذشته با موفقیت آن را تمرین کرده بودم. با این حال، به خودم گفتم که نمی‌توانم خواب ببینم چون خواب نبودم و هرگز هم خواب نبوده‌ام. به طور همزمان متوجه شدم که درد آزاردهنده کاملاً ناپدید شده و، بیشتر از همه، اینکه می‌توانم "محیط" خود را به وضوح ببینم. از این موضوع شگفت‌زده شدم که بدون عینک، واضح نمی‌بینم. همچنین احساس فوق‌العاده بیداری و پر از انرژی می‌کردم—که بعد از خستگی تدریجی که در دو ساعت گذشته حس کرده بودم، بیشتر قابل توجه بود.
من تعدادی از مردم را دیدم که مشغول کار روی چیزی به سمتم چپ بودند؛ من ""می‌دانستم"" که موضوع نگرانی و تلاش‌های آنها هستم. به نظر می‌رسید که آنها لباس‌هایی به رنگ قرمز تیره اما تا حدی درخشان پوشیده‌اند؛ این برایم عجیب بود زیرا پرسنل بیمارستان لباس یونیفوری به رنگ سبز داشتند. نمی‌توانستم سخنان آنها را بشنوم، اما حس می‌کردم که یک ""همهمه""ی کم از آنچه که گمان می‌کردم گفتگو است به گوش می‌رسد، و آگاه بودم که آنها به شدت مشغول کاری هستند که از من انتظار می‌رفت در آن کمک کنم.
احساس بسیار شدیدی از ناتوانی در برآورده کردن مسئولیت‌هایم بر من غلبه کرده بود به خاطر اینکه "فرار کردم" و "دور شدم." همچنین احساس دیگری به من دست داد که من در حال تجربه نزدیک به مرگ هستم (""آها! پس این است!""، یادم می‌آید به خودم گفتم) و همچنین اینکه ""نباید این‌گونه باشد"" (احساس دردناکی از اینکه مسئولیت‌هایم را رها کرده‌ام، همراه با نبود ""تونل‌ها"" یا ""نورهای درخشان"" یا سایر لوازم مربوط به ادبیات NDE). به این موضوع چند لحظه فکر کردم و تصمیم گرفتم که ممکن است عاقلانه باشد که به جسمم برگردم، مبادا احساس ناتوانی افزایش یابد. با این عمل اراده (یا به نظر می‌رسید)، من به سرعت به جسمم و درد آزاردهنده‌ام بازگشتم. اما ""گناه"" رفته بود، همان‌طور که وضوح دید و هوشیاری ذهن نیز.
در جسمم، برای لحظه‌ای فکر کردم و تعجب کردم که آیا می‌توانم دوباره خارج شوم؛ در آن لحظه خیلی ناراحت بودم. به سرعت، دوباره خارج شدم، فقط این‌بار Figures کار در مقابل من بودند به جای سمت چپ. هیچ صدای قابل توجهی در کنار این خروج نبود. دوباره، می‌توانستم به وضوح ببینم و درد به طور کامل رفته بود. با این حال، احساس ناتوانی در انجام وظیفه‌ام دوباره بازگشت. این بار به طور جدی به ارزش ماندن در جایی که بودم و مواجهه با احساس ناتوانی، یا بازگشت به جسمم فکر کردم. پس از مدتی تفکر جدی، تصمیم گرفتم که بی‌انصافی است که در جایی که هستم بمانم در حالی که دیگران به من وابسته‌اند، و بنابراین بازگشتم. به عنوان آزمایش، دوباره سعی کردم جسم را ترک کنم. این بار، تلاش‌هایم ناموفق بود.
در فکر، وقتی که در راه انجام آنژیوپلاستی بودم، متوجه شدم که در طول تمام این تجربه، حتی در اولین لحظات، هیچ ترسی از مرگ نداشته‌ام و حتی نیازی یا حتی تمایلی به ""درست کردن آن"" با خداوند مسیحی (یا هر خداوند دیگری) نداشتم. در واقع، برداشت کلی من از کل تجربه و پدیده‌های مرتبط با آن بسیار جالب بود، هرچند که به لحاظ جسمی ناخوشایند بود. تمرکز ذهنی اصلی من در طول تمام این رویدادها بر روی تأسفم از ناتوانی در انجام پروژه کاری که به من محول شده بود و تمایلم به اینکه اعضای تیمم را بیشتر از آنچه که قبلاً کرده بودم آزار ندهم، بود.