Mani O

در شب سوم فوریه 2002 خواب بسیار عجیبی دیدم (این داستان یک خواب نیست همانطور که بعدها خواهید دید).
خودم را در یک بیابان مرده و باز ایستاده می دیدم، بهترین کلمات برای توصیف آن آسمان خاکستری مایل به سیاه و زمین سخت و خشک و ترک خورده بود. در جلوی من سه روح با کلاه های پوشیده شده بودند که یک چاه-like در جلوی آن‌ها قرار داشت. آن چاه چهار تا پنج فوت ارتفاع داشت و آب آن شبیه جیوه بود. هرچند من هرگز چهره یا دستی را ندیدم، اما این ارواح از من می‌پرسیدند که آیا می‌خواهم بمانم یا برگردم. راستش اکنون نمی‌توانم آن را توضیح دهم اما می‌دانستم که خواب نیست و احساس بسیار واقعی و ترسناکی داشت. گفتم می‌خواهم برگردم. سپس چاه به من نشان داده شد و زندگی وحشتناکی در پیش داشتم اگر به عقب برگردم. به خاطر دارم که گفتم نه، می‌خواهم برگردم، بچه‌هایم به یک پدر نیاز دارند تا بزرگ شوند. آب یخ زد و نوری فوق‌العاده ظاهر شد. این نور به قدری روشن بود که غرق‌کننده بود، هرچند با چشمانم نمی‌توانستم ببینم؛ احساس می‌کردم که در حال دیدن تصویری از مسیح هستم. او به من گفت که درخواست من را محترم خواهد شمرد. بیدار شدم و احساس بسیار عجیبی داشتم با این حال زنده و ترسیده بودم حتی با اینکه باور داشتم یا می‌خواستم باور کنم که فقط یک خواب بود.
بعد از آن صبح به کار رفتم، تماس‌های معمولی‌ام را داشتم، هیچ چیز عجیب نبود، حتی به خوابم فکر نکردم. بعدازظهر همان روز، یک تماس غیرمنتظره دریافت کردم، هیچ ارتباطی با کار آن روزم نداشت، تماس بسیار آسانی بود (کاش هر روز تماس‌هایی به این آسانی داشتم)، اما خارج از منطقه‌ای بود که در آن کار می‌کردم. علی‌رغم اینکه نمی‌خواستم به تماس پاسخ دهم، به خاطر ادعای شرکت که هیچ کس دیگری ندارند، آن را انجام دادم. چیزی که در آن زمان نمی‌دانستم این بود که این تماس از سوی یک تکنسین دیگر رد شده بود زیرا بسیار خطرناک بود.
وقتی به آنجا رسیدم، به نظر نمی‌رسید که اتفاق بزرگ یا خطرناکی است به جز این که سی فوت در هوا بود، اما با نردبان کار سختی نیست، من تا کنون تماس‌های زیادی مثل این را انجام داده‌ام. خوب، نردبانم را گذاشتم و اطمینان حاصل کردم که ایمن است، سپس بالا رفتم. چیزی را فراموش کردم بنابراین باید برمی‌گشتم پایین. وقتی شروع کردم به پایین آمدن، نردبان از جایش کشیده شد و من شروع به سقوط سی فوتی با نردبانی به وزن صد پوند کردم.
در حین سقوط سکوت بود، هیچ بادی نمی‌وزید. هوا سرد نبود. آن نور در کنار من بود و من به پایین نگاه کردم و خودم را دیدم بعد از اینکه صدای شکست نردبان را شنیدم. خودم را روی زمین دیدم. من سی فوت در هوا بودم با این نور قدرتمند. به جای برف، نوری با زیبایی و گرما در جلوی من بود. نوری که با من بود، به من اجازه داد نور را ببینم. هنگامی که در آنجا بودم، توقفی احساس کردم، جایی که اکنون با نور مسیح بودم و خودم را دیدم گویی در حال سفر به عقب در زمان هستم جایی که خودم را در تخت خواب، خلأ و تصادف می‌دیدم. عجیب بود زیرا احساس می‌کردم همزمان در همه جا هستم. هنگامی که همه چیز را دیدم، احساس کردم آن نور به من می‌گوید که او درخواست من برای برگشتن را محترم خواهد شمرد. گفتم می‌روم، هرچند احساس می‌کنم که تمایل دارم بمانم، باید برگردم.
هنگامی که به بدنم بازمی‌گشتم، چیزی به من گفته شد، تنها چیزی که به خاطر دارم این است که گفتم: 'قول می‌دهم.' وقتی بیدار شدم، یک خانم و چندین نفر ایستاده بودند و بر سر من. تماس‌های 911 برقرار شد که اعلام کردند من مرده‌ام. اولین چیزی که شنیدم، صدای زنی بود که روی من بود و گریه می‌کرد، سپس او شگفت‌زده شد که من بیدار شدم و گفت: "تو حتماً کارهای خوبی برای مردم کرده‌ای و خدا به تو اجازه داده زنده بمانی." سپس او به شوهرش فریاد زد که او آمد و گفت: "تو مرده بودی، ای خدای من! تو مرده بودی، خدا به تو اجازه داد زنده بمانی!" بعد از آن، پلیس، آمبولانس و آتش‌نشانی همه آمدند و از دیدن من زنده با ضربه‌ای به سر به اندازه یک توپ گلف شوکه شدند. من به سرعت به بیمارستان انتقال یافتم.