Martine

من برای حدود پنج هفته به دلیل آنفولانزا بیمار بودم، در خانه و در مرخصی بیماری بودم و در رختخواب بودم. اوایل صبح بود. از خواب بیدار شدم و متوجه شدم که حال من بسیار بدتر شده، خیلی بیمارتر شده‌ام و آنقدر ضعیف بودم که به سختی می‌توانستم بنشینم. نفس کشیدن برایم دشوار بود و می‌ترسیدم آنفولانزام به ذات‌الریه تبدیل شده باشد، که چندین بار قبلاً آن را تجربه کرده بودم. تلفن آنقدر دور بود که نمی‌توانستم به آن دسترسی پیدا کنم، بنابراین خودم را بر روی بالش‌ها تکیه دادم و سعی کردم تصمیم بگیرم چه کار کنم. در حالی که آنجا دراز کشیده بودم، احساس می‌کردم که کم‌کم محو می‌شوم و واقعاً برایم اهمیتی نداشت، در واقع آرامش می‌یافتم. من برای چندین ماه در افسردگی به سر می‌بردم؛ مشکلات آنقدر بزرگ به نظر می‌رسیدند که هیچ احساس واقعی برای ادامه دادن نداشتم.

چشمانم را بستم و فقط رها شدم و احساس کردم که در میان مهی comforting فرو می‌روم. و سپس متوجه شدم که نورها در اتاق تاریک ناگهان بسیار روشن شد! چشم‌هایم را باز کردم و دیدم که درون لوله‌ای از نور زنده، طلایی و لرزان محصور شده‌ام. خیلی شگفت‌زده شدم، به‌ویژه وقتی که شروع به معلق شدن به سمت بالا در این لوله نور کردم و احساس کردم از ناراحتی‌های جسمی بدن بیمارم رها شدم. صدای در حال افزایش، صدای وزیدن، به موسیقی تبدیل شد که هرگز نشنیده بودم. دقیقاً موسیقی ارگ نبود، بلکه شبیه چیزی بود که با سینتی‌سایزر ساخته شده، ترکیبی از آب و باد و فلوت، که در حال انتشار و احاطه کردن من بود و باعث شد با احساسی قوی‌تر از آنچه هرگز احساس کرده بودم، اشک بریزم.

با موسیقی، آوازهایی ملایم و غیر انسانی ترکیب شده بود، یک گروه کر از صداهای زیبای مایع، ملودی‌ها یادآور موسیقی‌هایی بودند که در معابد یهودی شنیده‌ام، یا شاید موسیقی اسرائیلی - بسیار تسخیرکننده. من به وجودی شگفت‌انگیز آگاه شدم که احساس می‌کردم شبیه خداست و همه چیز را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. وقتی به این وجود نزدیک شدم، شروع به فکر درباره زندگی‌ام کردم، همه چیزهایی که می‌خواستم به انجام برسانم. کارهایی که کرده بودم، خوب و بد، اما به ویژه افرادی که دوستشان داشتم، خانواده‌ام، برخی دوستان. ناگهان بیشتر از هر چیزی می‌خواستم به آنها بازگردم و به آنها بگویم، نشانشان بدهم، چقدر واقعاً آنها را دوست داشتم، بیشتر از آنچه هرگز متوجه شده بودم. وقتی این احساسات را تجربه می‌کردم، ناگهان به گونه‌ای 'به خدا وصل شدم' و این اغراق نیست. من در عمیق‌ترین سطح ممکن می‌دانستم که هرگز قبل از این به واقع به خدا متصل نبوده‌ام. من در اعتقادم متعصب بودم، روحانی و روزانه دعا می‌کردم و غیره، اما کاملاً متصل نبوده‌ام. در یک ثانیه سوزان، به آن اتصال یافتم.

عشق او آنقدر شگفت‌انگیز و overwhelming بود که فراتر از احساس هر چیزی جز قدردانی عمیق قرار داشتم، برای دادن این فرصت که این لحظه را تجربه کنم. من می‌لرزیدم و مانند یک چنگال کوک‌زنی اهتزاز می‌کردم و انرژی درخشان که وجودم را پر کرده بود، فراتر از توصیف بود. بعد از مدتی کوتاه، احساس کردم که در چیزی که فکر می‌کردم دستان یا بال‌ها هستند، محصور شده‌ام و متوجه شدم که دوباره در رختخوابم هستم، با نوری که به سمت اتاق تاریک محو می‌شود. هنوز هم در حال sobbing بودم، بیش از حد عاطفی برای حرکت. بهبودی من از آن زمان قابل توجه بود. من ضعیف بودم، اما دیگر آنفولانزا را داشتیم. مدتی طول کشید تا همه اینها را جمع‌بندی کنم، همه چیز را مرتب کنم و سپس نمی‌توانستم در مورد آن صحبت کنم. من باید همه را به مرگ خسته کرده باشم، زیرا من درباره این تجربه چندین سال نوشتن و تماس گرفتم و به آن وسواس داشتم.