Joan LH

من یک بی‌حسی نخاعی برای ترمیم یک تاندون ضعیف/شل در مچ پای چپم داشتم. زمانی که عمل جراحی تقریباً کامل شد، بی‌حسی به "مرحله بالا" رسید. این بی‌حسی بالاتر از کمرم رفت و قلب و ریه‌هایم را متوقف کرد. من به مدت ۵ تا ۸ دقیقه بدون اکسیژن بودم، بسته به مستندات و افرادی که با آن‌ها صحبت کردم. "من ۲۵ ساله بودم، به شدت زنده و به طرز درخشانی سالم. دو سال پیش، مدرک کارشناسی ارشد در الهیات با تأکید بر وزارت جوانان را به پایان رسانده بودم. نتوانسته بودم در کلیسای خود کار پیدا کنم و مقدار زیادی پول از وام‌های دانشجویی بدهکار بودم. به یک شغل نیاز داشتم و آماده بودم که سخت کار کنم تا وام‌هایم را بازپرداخت کنم، بنابراین یک موقعیت در مک‌دونالدز را پذیرفتم. در ابتدا، از اینکه با مدرک کارشناسی در مک‌دونالدز کار می‌کردم شرمنده بودم، اما در نهایت واقعاً از آن لذت بردم. به عنوان یک مدیر هم‌زمان، هنوز با جوانان کار می‌کردم و دوستان خوبی داشتم.

پس از دو سال کار در مک‌دونالدز، شروع به برنامه‌ریزی برای بازگشت به مدرسه برای تبدیل شدن به یک پرستار.Registered Nurse کردم. از تحصیل لذت می‌بردم، در آن خوب بودم و می‌خواستم شغلی داشته باشم که از آن لذت ببرم و همچنین به من اجازه دهد که از نظر مالی پایدار باشم. زندگی عالی بود و بهتر هم می‌شد! قبل از شروع به تحصیل مجدد، می‌خواستم بفهمم آیا چیزی وجود دارد که بتوانم برای تثبیت مچ‌های پایم انجام دهم. مچ‌های پای ضعیفی داشتم و اغلب بدون هشدار زمین می‌خوردم. یک لحظه ایستاده بودم و لحظه بعد روی زمین. این وضعیت جالب بود، اما ممکن بود خطرناک باشد. با آگاهی از اینکه پرستاران زمان زیادی را روی پاهای خود می‌گذرانند، می‌خواستم قبل از شروع مطالعات خود این مشکل را حل کنم. یک جراح یک عمل "ساده" برای سفت کردن تاندون در مچ پای چپم پیشنهاد کرد. من قرار بود یک بی‌حسی نخاعی داشته باشم. این به نظر یک راه‌حل ساده برای یک مشکل طولانی‌مدت می‌رسید و من موافقت کردم که ادامه دهم.

دو چیز از عمل جراحی و بستری شدنم به یاد می‌آورم:

۱. من به یاد می‌آورم که در حال تکمیل مدارک به عنوان بخشی از فرآیند پذیرش با مادرم در کنارم بودم. مدارک زیادی وجود داشت و من همزمان هیجان‌زده و عصبی بودم. صندلی‌ها راحت بودند و چوب‌های جداکننده تیره بودند.

۲. من به یاد می‌آورم که یکی از دختران دبیرستانی در گروه جوانان که من هم‌راهنما بودم، مرا در یک صندلی چرخدار هل می‌داد. نمی‌دانم چه کسی بود، اما خیلی خوش گذشت. تقریباً به مدت دو سال چیز دیگری به یاد ندارم، به جز تجربه نزدیک مرگم که بعداً به اشتراک می‌گذارم.

وقایعی که رخ دادند، همانطور که به من گفته شد، به این صورت بود.

والدینم و چند نفر از دوستانم در اتاق انتظار بیمارستان منتظر من بودند وقتی که صدای یک "کد" در اتاق عمل شنیدند. مادرم به من گفت: "می‌دانستم تو هستی." عمل جراحی تقریباً به پایان رسیده بود و تاندون من ترمیم شده بود که بی‌حسی نخاعی به شدت اشتباه پیش رفت. به جای اینکه فقط قسمت پایین بدنم را بی‌حس کند، به سمت بالا رفت و قلب و ریه‌هایم را نیز به خواب برد. من کد دادم.

واقعاً نمی‌دانم چقدر بدون اکسیژن بودم زیرا از افراد مختلف شنیده‌ام حساب‌های متفاوتی وجود دارد. به نظر می‌رسد که بین ۵ تا ۸ دقیقه طول کشیده است. آن‌ها مرا در برانکارد بیمارستانی از کنار والدینم به سمت بخش مراقبت‌های ویژه بردند. من در وضعیت جنینی بودم و پزشکان نمی‌دانستند آیا من هرگز خوب خواهم شد یا نه. آنها نمی‌دانستند که آیا در وضعیت جنینی باقی می‌مانم یا نه. من هوشیار نبودم. ظاهراً، برادر کوچک‌ترم یک یا دو روز پس از حادثه برای دیدن من آمد و شروع به فریاد زدن کرد که برگردم. من و او بسیار نزدیک بودیم و همیشه احساس می‌کردم که نسبت به او به‌خصوص محافظت‌کننده و دوست‌داشتنی هستم زیرا او ۵ سال از من کوچکتر بود. در آن زمان بود که بدن فیزیکی‌ام شروع به بهبود کرد. از کما بیدار شدم و توانستم تمام بدنم را حرکت دهم. می‌توانستم صحبت کنم، می‌توانستم به سوالات جواب بدهم و می‌دانستم که کی هستم و دیگران کی هستند. به نظر می‌رسید که به حالت عادی برگشته‌ام؛ به استثنای حافظه‌ام. والدینم چند روز پس از اینکه به بیمارستان بستری شدم مرا به خانه آوردند. مادر بعدها به من گفت: «می‌دانستم که هرچقدر هم که از این قضیه بیرون بیایی، تو دختر من هستی و من تو را دوست دارم. اگر مجبور بودم تمام عمرم به تو رسیدگی کنم، این کار را می‌کردم. فقط می‌خواستم زنده باشی، و تو زنده بودی!» من هیچ‌کدام از اینها را به خاطر نمی‌آورم. به یاد دارم که حدود ۶ ماه بعد از جراحی، واقعه‌ای که مرا به شدت ترساند. من به کار برگشتم، با حمایت دوستان عزیزم که صاحب رستوران بودند. نمی‌توانم تصور کنم که چقدر مؤثر بودم! یک روز بعد از یک جلسه کارکنان به خانه برگشتم و سعی کردم یادداشت‌های جلسه را بخوانم، اما نتوانستم. نمی‌توانستم کلمات را کنار هم بگذارم. هیچ چیزی معنادار نبود. هیچ ایده‌ای نداشتم که جلسه درباره چه چیزی بود و احساس ترس می‌کردم! جالب است که قبل از این مدت ۶‌ماهه اینقدر فراموش می‌کردم که هیچ ایده‌ای نداشتم که چیزی را فراموش کرده‌ام. خیلی ناامید بودم که والدینم نمی‌خواستند تنها در خانه بمانم! اینجا من ۲۵ ساله، فارغ‌التحصیل دانشگاه و عادت‌کرده به استقلال بسیار بودم، دوباره تحت نظارت والدینم زندگی می‌کردم. مادرم به من کمک کرد چندین قرار ملاقات با پزشکان محلی‌مان بگذارم، از جمله کسانی که در جراحی شرکت داشتند. هر دوی ما می‌خواستیم دقیقاً بدانیم چه اتفاقی افتاده، آیا دوباره اتفاق می‌افتد و آیا من هرگز دوباره «عادی» خواهم شد. به پاسخ نیافتیم. برخی از پزشکان قرار ملاقات‌های ما را لغو کردند و دوباره وقت ملاقات نگذاشتند. دیگران به من گفتند که از آنجا که معاینه فیزیکی‌ام در محدوده نرمال است، اوضاع خوب است. به جای پاسخ، فقط سوالات بیشتری پیدا کردیم. در نهایت تصمیم به ارائه یک شکایت قانونی گرفتم، نه برای انتقام بلکه برای پاسخ. باید می‌دانستم چه چیزی باعث «بی‌هوشی بالا» شد، آیا دوباره اتفاق می‌افتد و آیا من هرگز «عادی» خواهم بود. این یک تجربه وحشتناک بود. از شکایت از مردم متنفر بودم اما به پاسخ نیاز داشتم، والدینم نیز به پاسخ نیاز داشتند. من در این شکایت پیروز شدم و ما خارج از دادگاه سازش کردیم. یک شکایت قانونی برای هر کسی که در آن درگیر است چیز وحشتناکی است و ما می‌خواستیم هر چه زودتر تمام شود. در پایان، متوجه شدم که هر قسمتی از مغزم که در پایان دو سال بهبود یافته بود خوب عمل می‌کند و هر قسمتی که بهبود نیافته بود: به خوبی عمل نخواهد کرد. از آن زمان، علم ثابت کرده است که سلول‌های مغزی ما واقعاً دوباره تولید می‌شوند و من برای بهبودهای مداوم حافظه و عملکرد مغزم امیدوارم. به محض اینکه از آسیب مغزی‌ام آگاه شدم، احساس تنهایی بیشتری نسبت به هر زمانی که در تمام زندگی‌ام داشتم کردم. پزشکان حاضر نبودند که با من در مورد تجربه‌های جسمی و ذهنی‌ام به بحث کیفی بپردازند. خانواده‌ام نمی‌توانستند داستان معنوی/احساسی من را بشنوند و وقتی شروع به صحبت دربارهٔ آنچه که اتفاق افتاده بود می‌کردم، سریع موضوع را عوض می‌کردند. شروع به سوال کردن دربارهٔ سلامت عقل خود کردم، هرچند که احساس می‌کردم دربارهٔ آنچه اتفاق افتاده مطمئن هستم. والدین من کاتولیک‌های سرسختی بودند و جایی در دیدگاهشان برای آنچه که من تجربه کرده بودم وجود نداشت. این تجربه با آنچه که کلیسا دربارهٔ مرگ به آنها آموزش داده بود، همخوانی نداشت. والدین من تمام عمر خود را در درون کلیسا زندگی کردند و برایشان راحت‌تر بود که تجربه من را نادیده بگیرند تا آموزه‌های کلیسا را. جایی برای آن نبود. می‌دانستم که آنها مرا دوست دارند، اما همچنین می‌دانستم که نمی‌توانم دربارهٔ آنچه واقعاً برای من اتفاق افتاده با آنها یا هیچ کس دیگری صحبت کنم. احساس می‌کردم که خاطراتی عمیق در درونم از چیزی وجود دارد که نمی‌توانستم به‌طور کامل در سطح آگاهی درک کنم. من تجربه NDE خود را در درونم داشتم، اما عملاً غیرممکن بود که آن را به کسی دیگر منتقل کنم، زیرا نمی‌توانستم آن را توصیف کنم و چون آنها نمی‌خواستند آن را بشنوند. تجربه‌ای که داشتم در درون من بود. مانند یکی از آن ماهی‌های لزج که بچه‌ها با آن‌ها در حمام بازی می‌کنند، هرچه بیشتر سعی می‌کردم آن را نگه‌دارم (NDE من)، سریع‌تر از دستم فرار می‌کرد. توصیفش دشوار است اما احساس می‌کردم بدنم در این دنیا است و بیشتر من در جای دیگری است. نمی‌خواستم در این بدن باشم. می‌خواستم به آنجا برگردم. دلم می‌خواست با کسی دربارهٔ تجربه‌ام صحبت کنم، اما هیچ کس نمی‌خواست آن را بشنود. آنها می‌ترسیدند و من این را می‌دانستم. بهتر بود ساکت بمانم؛ من به اندازه کافی دردسر درست کرده بودم با نزدیک به مردن. می‌ترسیدم که هرگز نتوانم به یاد بیاورم، که همیشه باید تحت مراقبت باشم، که هیچ کس هرگز نخواهد فهمید چه تجربیاتی داشته‌ام و در حال تجربه کردن هستم، که هرگز نمی‌توانم پرستار ثبت‌نام‌شده شوم یا حتی به‌طور منطقی بخوانم، که همیشه نیاز به مراقبت داشته باشم: مانند یک کودک. به دویدن پرداختم. دویدم و دویدم و دویدم. وقتی می‌دویدم احساس آزادی می‌کردم. با سگ اشاره‌گر کوتاه‌موی آلمانی‌ام، پنی، می‌دویدم. عجیب بود که احساس می‌کردم او مرا به شیوه‌ای درک می‌کند که هیچ انسان دیگری نمی‌تواند. ما با هم می‌دویدیم. در دویدن، آرامش بود. یکی پس از دیگری، با نفس‌های سخت، احساس باد بر روی صورتم، ترس کاهش می‌یافت. می‌دانستم که دیوانه نیستم. هر سلول بدنم می‌دانست که آنچه که تجربه کرده‌ام واقعی است و وقتی می‌دویدم، اجازه می‌دادم که آن را بپذیرم. هنگامی که دویدن را متوقف می‌کردم، سعی می‌کردم به کسانی که مرا دوست دارند، با انکار آن یا سعی در تطابق آن با نظام اعتقادی‌شان: نظام اعتقادی قدیمی‌ام، توجه کنم. میل من به رضایت والدینم بر میل من برای بیان داستانم غلبه داشت. نمی‌خواستم متفاوت باشم. اما بودم. احساسات و برداشت‌ها را به یاد می‌آورم. من تونلی ندیدم. نوری ندیدم. بازنگری زندگی نداشتم. عیسی یا هیچ موجود روشن دیگری را ندیدم. تجربه من با اکثر تجربیات نزدیک به مرگ متفاوت بود. من فقط این تجربه عمیق از عشق، وحدت و آزادی را داشتم. از بودن در بدنم به بودن در مکانی از عشق مطلق منتقل شدم. من فقط می‌توانم آن را مثل بودن در یک استخر شنا توصیف کنم، اما حتی بدن من با این محبت پر شده بود. من یکی با آن بودم، اما همچنین جدا از آن. من هنوز خودم بودم، اما فراتر از خودم بودم. من با همه چیز یکی بودم: همه چیز خوب بود.

من موسیقی زیبا شنیدم، اما مانند موسیقی ما نبود. خود موسیقی بخشی از من بود، اما فکر نمی‌کنم که می‌خواندم. بیشتر شبیه این بود که فقط بخشی از من بود و من بخشی از آن، اما بیشتر از تنها من بود. من احساس سبکی و آزادی کردم: کاملاً آزاد! من در این محبت در آغوش گرفته شدم و همچنین بخشی از آن بودم. هیچ یک از بخش‌های من یا بخش‌های چیز دیگری وجود نداشت که محبت نباشد. افراد در همان روش که ما در اینجا وجود داریم وجود نداشتند. من هنوز خودم بودم، اما همچنین بخشی از محبت بودم. من به سادگی چیزها را می‌دانستم بدون اینکه یک کلمه سخن گفته شود. من محبت بودم. می‌دانستم که ادیان اشتباه کرده‌اند، همه ادیان. هیچ راهی برای اینکه قوانین و داوری از این بیاید وجود ندارد. آنها همه چیز را خیلی پیچیده کردند وقتی که واقعاً خیلی آسان بود. تنها محبت وجود دارد و ما همه بخشی از آن هستیم. هیچ راهی نیست که نمی‌توانیم محبت شویم، اهمیت ندارد. ما محبت هستیم. زمان واقعاً وجود ندارد و وجود نداشته است. من همیشه خانواده‌ام را در زمین دوست داشتم، اما اصلاً آنها را دلتنگ نشدم. اصلاً به آنها فکر نکردم. من خوشحال‌تر و شادتر از هر زمانی که به یاد دارم بودم. احساس ارتباط کامل با همه و همه چیز را داشتم. ما به هم مرتبط هستیم. ما همه یکی هستیم.

البته هیچ چیزی به نام "مرگ" وجود ندارد. این تجربه مرا تغییر داده است. ای کاش می‌توانستم بگویم که هرگز دوباره عصبانی نشده‌ام، هرگز دوباره در توهم جدایی نیفتاده‌ام و هرگز دوباره درباره قابل زندگی بودن خود شک نکرده‌ام: اما این درست نیست. من در فرم انسانی هستم با تمام چالش‌ها و فرصت‌هایی که این وجود فراهم می‌کند: اما - می‌دانم که من خیلی بیشتر از آن هستم و شما نیز همین‌طور هستید.

این تجربه مسیر زندگی من را تغییر داد و همچنان در حال گسترش است. من یک بهبودی معجزه‌آسا داشتم. بیشتر عملکردهای مغز من به خوبی کار می‌کنند. من نمی‌توانم ریاضیات را درک کنم، که هرگز در آن خوب نبودم. من به راحتی چیزها را فراموش می‌کنم، به خصوص نام‌ها. خستگی حافظه من را بدتر می‌کند. من هرگز آن دو سال را دوباره به دست نیاوردم و از آن زمان نیز زمان‌های زیادی را از دست داده‌ام. اما من به طرز زنده، شاداب و خوشحال هستم! من به دانشگاه برگشتم هرچند اولین بار که سعی کردم آناتومی و فیزیولوژی را گذراندم. برای کسی که همیشه در تحصیلاتش موفق بوده احساس خجالت‌آور بود، اما بار دوم آن را گذراندم. من به مدت نزدیک به ۲۰ سال به عنوان پرستار کار کردم و آن را دوست داشتم.

من به ویژه از کار با کسانی که به "مرگ" نزدیک می‌شوند لذت می‌بردم. من از "مرگ" هیچ ترسی ندارم و این خود به خود آرامش را برای افرادی که به گذارشان نزدیک می‌شوند به ارمغان می‌آورد. من به مطالعه علم الهیات ادامه دادم و مدرک کارشناسی ارشد در علم الهیات روحانی گرفتم. آرزوی من این بود که "نور" را به کلیسا بیاورم، با کار کردن با کودکان، نوجوانان و خانواده‌ها. در نهایت مشخص شد که من نمی‌توانم در هیچ دین سازمان‌یافته‌ای کار کنم. دین برای بسیاری از مردم مفید است و من آن را قضاوت نمی‌کنم، اما نمی‌توانم در سیستم‌های اعتقادی محدود آنها زندگی کنم. سال‌ها تلاش کردم! از طریق دانشگاه سانتا مونیکا به درمان عمیق دست یافتم و با مناطق متعادل‌نشده درون خود، از زمان تجربه نزدیک به مرگم، صلح برقرار کردم.

در حالی که به ارزش‌های والدینم احترام می‌گذارم، بالاخره تصمیم به زندگی خودم گرفته‌ام. بخشی از این، به‌طور علنی صحبت کردن درباره تجربه نزدیک به مرگم است. مادر عزیزم، و نزدیک‌ترین هم‌پیمانم در تمام این مدت، از دنیا رفته و اکنون نسبت به او احساس نزدیکی بیشتری می‌کنم نسبت به زمانی که او در شکل فیزیکی بود. او حالا آن را درک می‌کند و عشق ما عمیق است. من تمایل سیری‌ناپذیری به خواندن، یادگیری و کمک به مردم برای بهبودی از تمام اعتقادات محدودکننده‌ای که درباره خود داریم، دارم. کتاب‌های زیادی درباره تجربیات نزدیک به مرگ خوانده‌ام و احساس نیاز به شنیدن داستان‌های دیگران دارم. در حال حاضر به عنوان یک مربی حرفه‌ای متمرکز بر روح کار می‌کنم و به زودی به عنوان داوطلب با بستری‌ها (Hospice) آغاز به کار خواهم کرد.

من به نوجوانان بسیار علاقه‌مند هستم و شک دارم که وقتی دختران عزیزم به دانشگاه می‌روند و زندگی خود را آغاز می‌کنند، مشغول کار با آنها شوم. در حال حاضر، قلبم زمانی که به کسی کمک می‌کنم تا به واقعیت اینکه آنها موجودات الهی هستند که تجربه انسانی دارند، بیدار شود، شادی می‌کند: و آنها همین‌طور که هستند، بدون نیاز به انجام هیچ‌چیز، مورد عشق قرار دارند. من ۱۸ سال است که به طور خوشبختانه ازدواج کرده‌ام و ما از نعمت والد بودن برای دو دختر فوق‌العاده، که اکنون ۱۴ و ۱۶ ساله هستند، برخوردار بوده‌ایم. من باور دارم که آنها دلیل بازگشتم هستند. آنها قرار است این جهان را بهتر کنند، فقط با بودن در آن. من بسیار خوشحالم و امیدوارم برای سال‌های زیادی در جسم فیزیکی‌ام باقی بمانم. هنوز کارهای شادی‌آور زیادی انجام خواهم داد و امیدوارم برای سال‌های بیشتری در این جسم باشم، اما وقتی زمان رفتن به خانه‌ام باشد، دوباره جشن خواهم گرفت! نمی‌توانم صبر کنم.