Anna E

من تجربه‌ای داشتم که واقعی‌تر از زمین، بهشت یا جهنم و چیزی فراتر از هر دینی بود. «انا» دیگر وجود نداشت. من خلأی را تجربه کردم که ذهن خالق نامحدود است؛ خلأی که از آن نور خلق شده است. سپس نور را تجربه کردم که عشق ابدی خالق نامحدود است. ذهن خدا ویران‌کننده است. نور خدا خالص‌ترین خوشبختی است. ما هر دو هستیم. ما آگاهی خالص دوست‌داشتنی هستیم. هر چیز دیگری انحراف است. من خلأ بودم. تصور کنید که به تنهایی در فضایی کاملاً تاریک و خالی شناور هستید، برای تمامی ابدیت، بدون ستاره، بدون بدن، فقط آگاهی خالص، هرگز وجود را متوقف نمی‌کند در تنهایی ابدی بی‌نهایت وسیع که شما هستید. ذهن خدا بدون بودن است، و با این حال بدون آن، هیچ چیز وجود نخواهد داشت. ذهن خدا آگاهی خالصی است که به تمامی ابدیت میل دارد. ذهن خدا هیچ انتخاب دیگری جز وجود ندارد. هرگز از گسترش و تکامل بازنمی‌ایستد. هرگز از شناخت بهتر خود غافل نمی‌شود. در تمام ابدیت در حال خلق است. این میل هرگز پایان نمی‌پذیرد. آرزوی دائمی بزرگ‌ترین تراژدی وجود آن است. ما همه، هر چیزی که وجود دارد، مراقبه‌ای از ذهن خدا هستیم. از نظر اخلاقی، ذهن خدا اهمیتی نمی‌دهد که ما چه چیزی خلق می‌کنیم، فقط اینکه ما آن را با آگاهی انجام دهیم. این به ما بستگی دارد که آنچه را می‌خواهیم خلق کنیم، خلق کنیم. درد و لذت، عذاب و سرور، برای ذهن خدا همه یکسان هستند. این در یک حالت ابدی ارگاسم است. سپس نوری وجود دارد. نور عشق ابدی خدا است، خوشبختی خالص دوست‌داشتنی. این چیزی است که ما آن را وحدت یا منبع می‌نامیم. ما واقعاً هرگز آن را ترک نکرده‌ایم. ما نور خدا هستیم. ما عشق خالص هستیم. هر چیز دیگری یک انحراف است. حتی بهشتی که تمام فرشتگان و مقدسین در آن وجود دارند، یک انحراف زیبا است زیرا توهم جدایی هنوز وجود دارد. ما بیشتر از آنچه که می‌توانیم تصور کنیم، دوست داشته می‌شویم. ما به خاطر وجودمان شایسته‌ایم. نور خدا واقعاً عشق خدا است. او منبع است. او شعله دوقلوی او است. این عشقی به وسعت حماسه است. عشق همیشه بوده و همیشه خواهد بود. زمانی که نوری که عشق خدا است خلق شد، فقط جدایی از وحدت بود. بیگ بن نتیجه اولین فکر، سؤال اصلی، «من کی هستم؟» است. این فکر بدان معناست که هر چیزی غیر از خود شخص وجود دارد. پاسخ نهایی «من هستم» است. سرچشمه در نهایت به جرم بحرانی می‌رسد، بزرگ‌تر از مجموع اجزایش می‌شود، به نیستی فرو می‌ریزد و ذهن خدا دوباره با عشق خدا یکی می‌شود. ما اینجا هستیم که توهم جدایی را تجربه کنیم تا بهشت را بر روی زمین خلق کنیم. این فقط می‌تواند از طریق ما اتفاق بیفتد. آنچه را که به عنوان خارج از خود می‌بینیم، در واقع در درون ما است، بازتابی از ماست. بهشت یک اثر جانبی روشنگری/خودآگاهی است. همه چیز خدا را تجربه کردن خود با سطوح مختلف آگاهی و پایداری است. همه چیز آگاه است و همه چیز عشق است. هر فوتون، اتم، مولکول، سلول، سنگ، گیاه، حیوان، سیاره، ستاره و غیره. خورشید ما موجودی متعالی است. پرتوهای آن تجلی فیزیکی عشقی است که برای تمام آفرینش دارد. این عشق آنقدر شدید است که می‌سوزاند، اما ما نمی‌توانیم بدون آن زندگی کنیم. ما به اندازه ستاره‌ها ارزشمند هستیم.

ممکن است فکر کنیم که فرشتگان و موجودات دیگر بزرگتر از خود ما هستند. در واقعیت، ما بال‌هایمان را رها کرده‌ایم تا از طریق محدودیت‌های ادراک شده به تسلط برسیم.

این همه یک ارکستراسیون الهی شگفت‌انگیز است. این کار به زمان ابدی و کمک و فدای تمام فرشتگان، قدیسان و استادان ترقی یافته، مشارکت DNA از چندین نژاد بیگانه و تکامل از طریق صدها بار زندگی و مرگ همه چیز در هستی نیاز داشت تا ظرفی به نام بدن، ذهن و روح انسانی ایجاد شود. بشریت بزرگترین خلق است.

در نهایت، دانستن هیچ‌یک از این موارد مهم نیست، جز اینکه تمرین معنوی خود را تقویت کنیم و چگونه در دنیا ظاهر می‌شویم. اگر فقط یک راه وجود داشت، فقط یکی از ما وجود داشت. پارادوکس این است که فقط یک نفر از ما وجود دارد!

همان‌طور که شما در تلاش هستید خود را بهتر بشناسید، خداوند نیز در پی همین است. زمانی که ما خودآگاه می‌شویم، خداوند نیز همین‌طور است. اشتیاق ابدی ذهن خداوند به آرامش ابدی تبدیل می‌شود وقتی که بشریت به تعالی/ خودتحققی می‌رسد. اینجا است که اشتیاق غیرقابل تحمل متوقف می‌شود.

من دیگر نمی‌پرسم: 'من کی هستم؟' یا 'چرا وجود دارم؟'.

من اکنون می‌پرسم: 'می‌خواهم چه چیزی خلق کنم؟' پاسخ من چیزی کمتر از بهشت بر روی زمین نیست.

آیا می‌خواهید تراژدی حماسی جدایی از خود را به پایان برسانید؟ آیا می‌خواهید در شادی ابدی دوباره با هم باشید؟ آیا می‌خواهید از پشت پرده توهم ببینید؟ آیا می‌خواهید بهشت را بر روی زمین خلق کنید؟

همه را دوست بدارید، خدمت شادمانه کنید و تمرین روزانه معنوی خود را پیدا کنید، هر چیزی که شما را به خدا نزدیک‌تر کند. درد نظم و انضباط بسیار کمتر از درد پشیمانی است. در واقع، این بسیار شادی‌بخش است. تنها چیزی که باید انجام دهید نشان دادن اراده واقعی است، و شما با رحمتی و شفقت غیرقابل تصور ملاقات خواهید شد. این کار خیلی آسان است، اما بسیار کم از ما آن را واقعاً انجام می‌دهیم.

تنها راه برای پایان دادن به اشتیاق مداوم ذهن خداوند، پایان دادن به چرخه تناسخ است.

تنها راهی که یک نفر می‌تواند چرخه تناسخ را پایان دهد، روشن‌شدن است. سریع‌ترین و کم‌دردترین راهی که یک نفر می‌تواند به روشن‌شدگی برسد، از طریق نظم و انضباط معنوی است.

یک نفر می‌تواند به عنوان نتیجه روشن‌شدن، آگاه‌تر/ مهربان‌تر و آگاه‌تر شود یا یکی می‌تواند به عنوان نتیجه آگاه‌تر/ مهربان‌تر و آگاه‌تر شدن، روشن شود.

رحمت در نهایت ما را در مسیر درست هدایت می‌کند. بشریت موفق خواهد شد. ما تنها نیستیم و به ما اجازه شکست نخواهند داد.

چرا فکر می‌کنید موجودات روشن که قادرند بدن‌های خود را به خواست خود ترک کنند، هنوز با ما هستند؟ چرا فکر می‌کنید موجوداتی که در رحم آگاه بودند، انتخاب کرده‌اند دوباره تناسخ یابند؟ چرا کسی که قادر به تجربه نیرواناست، دوباره تناسخ نخواهد یافت؟

زمانی که یک نفر از پشت پرده توهم دیده است، هیچ شادی‌ای بزرگ‌تر از یگانگی وجود ندارد. این موجودات دارای بهترین فداکاری برای خدمت کردن هستند. این موجودات به طور موقت نیروانا را رها کردند تا خداوند بتواند خود را شناختا کند.

خودتحققی بزرگترین کار نیکوکارانه، و در عین حال بزرگترین کار خودخواهانه است که یک نفر می‌تواند انجام دهد!

اراده الهی این است که عشق و آگاهی خالص باشد. اراده آزاد به معنای این است که هر چیزی باشید، از جمله آنچه که عشق و آگاهی خالص نیست. اراده آزاد همچنین به عنوان قانون سردرگمی شناخته می‌شود. این یک آزمون خودتحمیل شده است.

... و بعد یوگا وجود دارد.

ما در واقع با هر نفس خود با خدا عشق می‌ورزیم. این یعنی ۲۰هزار بار در روز! چرا با معشوق خود بیشتر در حال حاضر حاضر نباشیم؟

من سعی می‌کنم به طور مداوم یوگای کریا (نفس آگاهانه متمرکز بر ستون فقرات) را در طول روز انجام دهم. این عمل ظریف اما به شدت قدرتمند است. هر چه بیشتر آن را انجام دهید، شما و دنیایتان بیشتر در اطرافتان متحول می‌شود.

یوگای کریا به عنوان 'راه رعد و برق' شناخته می‌شود زیرا ایمن‌ترین و سریع‌ترین راه به سوی روشن‌بینی است. این به شما اجازه می‌دهد تا بیشتر از نوری که عشق خالص خداست را در خود تجسم کنید تا بتوانید آن را ساطع کرده و همه چیز را در آگاهی‌تان متحول کنید.

ما تمام ابدیت را داریم تا هر چه می‌خواهیم انجام دهیم، اما لطفاً به خاطر عشق خدا، خود و دیگران را دوست داشته باشید، به خدمت شاداب بپردازید و انضباط خود را پیدا کنید. هرگز زمان مساعدتری برای تحقق خود از اکنون وجود نداشته است.

از طرف تمام هستی سپاسگزارم.